Print

გაზეთი № 5 [953]

დანართი

საქართველოს კანონი

„ყოფილისამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი“-ს ტერიტორიისათვის „ჩრდილო ქართლი [ცხინვალის ოლქი]“-ს

სახელის მინიჭების შესახებ“

განმარტებითი ბარათი  

 

თავი მესამე:

1990 – 1991  წლებში მიმდინარე პროცესები

1990 წ. 28 ოქტომბრის არჩევნების შედეგად ქვეყნის სათავეში მოსული ეროვნული ხელისუფლების მიერ გადადგმული ნაბიჯების მოკლე ჩამონათვალი ასეთია:

1990 წლის 22 ნოემბერს მიღებულ იქნა საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს დადგენილება  სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სახელით სახალხო დეპუტატთა საბჭოს მიერ ოლქის სტატუსის შეცვლის თაობაზე მიღებულ გადაწყვეტილებათა შესახებ“, რომელშიც კერძოდ ნათქვამია:

„საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო აღნიშნავს, რომ უკანასკნელ პერიოდში სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქში შეინიშნება სეპარატისტული მოძრაობა, რომელიც ხელყოფს საქართველოს რესპუბლიკის ტერიტორიულ მთლიანობასა და სუვერენიტეტს.

ამის დამადასტურებელია სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტათა საბჭოს 1990 წლის 20 სექტემბრის დადგენილება, ოლქის .. – „სამხრეთ ოსეთის საბჭოთა დემოკრატიულ რესპუბლიკად გარდაქმნის შესახებ“.

საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმმა 1990 წლის 21 სექტემბრის დადგენილებით გააუქმა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს სესიის 1990 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

მიუხედავად ამისა . . 16 ოქტომბერს მოწვეულ იქნა ავტონომიური ოლქის საბჭოს მეთხუთმეტე სესია, რომელმაც დაადასტურა თავისი წინა გადაწყვეტილება, აირჩია . . „სამხრეთ ოსეთის საბჭოთა დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმასრულებელი კომიტეტი“ და მიიღო დროებითი დებულებასამხრეთ ოსეთის საბჭოთა დემოკრატიული რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოსა და სამხრეთ ოსეთის ადგილობრივი საბჭოების არჩევნების შესახებ“. არჩევნები დაინიშნა 1990 წლის 2 დეკემბერს.

საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო ადგენს:

გაუქმდეს სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს დადგენილება ავტონომიური ოლქის . . „სამხრეთ ოსეთის საბჭოთა დემოკრატიულ რესპუბლიკად“ გარდაქმნის შესახებ. აქედან გამომდინარე, მის მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილება, მათ შორის 1990 წლის 2 დეკემბრისათვის არჩევნების დანიშვნისა და ჩატარების შესახებ, რადგანაც ისინი ეწინააღმდეგებიან საქართველოს რესპუბლიკის მოქმედი კონსტიტუციის, აგრეთვე სსრ კავშირის კონსტიტუციის დებულებებსა და საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1990 წლის 21 სექტემბერის დადგენილებას.

საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო მიმართავს სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქში მცხოვრებ ყველა მოქალაქეს, განსაკუთრებით ოსი ეროვნების მოქალაქეებს მოწოდებით, გამოიჩინონ კეთილგონიერება, პოლიტიკური წინდახედულება, სიფრთხილე და სწორად შეაფასონ სეპარატისტული ძალების სახიფათო მოქმედება, რომელსაც შეიძლება მოჰყვეს საერთო დესტაბილიზაცია და უაღრესად მძიმე, გაუთვალისწინებელი შედეგები.

რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო აცხადებს, რომ იგი განუხრელად იბრძოლებს საქართველოს რესპუბლიკის ტერიტორიული მთლიანობისა და სუვერენიტეტისათვის. ამასთან ერთად იგი ადასტურებს თავის გადაწყვეტილებას, რომ კვლავაც დაიცავს საქართველოში მცხოვრები ყველა ეროვნული უმცირესობის უფლებებს საერთაშორისო სამართლის საყოველთაოდ აღიარებული ნორმების შესაბამისად“.

მიუხედავად აღნიშნულისა, კრემლის მიერ წაქეზებული ოსი სეპარატისტები აგრძელებდნენ საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციის საწინააღმდეგო მოქმედებას, რასაც მოჰყვა ქვეყნის ტერიტორიული მთლიანობის შენარჩუნების მიზნით გადადგმული იძულებითი ნაბიჯი და მიღებულ იქნა:

საქართველოს რესპუბლიკის კანონი -  სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის გაუქმების შეახებ“ და დადგენილება . ცხინვალისა და ჯავის რაიონის ტერიტორიაზე საგანგებო წესების გამოცხადების შესაებ(1990 . 11 დეკემბერი);

ხოლო მოგვიანებით მიღებულ იქნა საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს დადგენილება - კანონით გაუთვალისწინებელი შეიარაღებული ფორმირებების აკრძალვის შესახებ“ (1990 წლის 28 დეკემბერი).

ქ. ცხინვალის რეგიონში, არსებული კონფლიქტის მოგვარების მიზნით, 1991 წლის 23 მარტს, საქართველოს ტერიტორიაზე, ყაზბეგში ერთმანეთს შეხვდნენ რსფსრ უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარე ბატონი ბორის ელცინი და საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარე ზვიად გამსახურდია. დაიგეგმა მეტად მნიშვნელოვანი ღონისძიებანი. უპირველესი და უმთავრესი მათ შორის იყო გადაწყვეტილება რუსეთ-საქართველოს შორის ახალი ხელშეკრულების გაფორმების თაობაზე, რომელიც დაიგეგმა თბილისში. გაფორმდა შეხვედრისა და მოლაპარაკების ოქმი, რომელშიც კერძოდ აღინიშნა:

„1) 1991 წლის აპრილის მანძილზე ხელმოსაწერად მომზადდეს რუსეთის სფსრ და საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფოთაშორისო ურთიერთობის ხელშეკრულების პროექტი, რისთვისაც შეიქმნას სამუშაო ჯგუფები ყოფილი სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის რეგიონებში ვითარების სტაბილიზაციისათვის, ერთობლივი მოქმედების მიზნით შეთანხმების შედეგად, მხარეები მორიგდნენ:

2) რუსეთის სფსრ შინაგან საქმეთა სამინისტრომ და საქართველოს რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა სამინისტრომ 10 დღეში შექმნან ერთობლივი კომისია აღნიშნულ რეგიონში ვითარების შესასწავლად და მიმდინარე წლის 20 აპრილამდე სიტუაციის ობიექტურად შეფასების მიზნით.

3) რუსეთის სფსრ შინაგან საქმეთა სამინისტრომ და საქართველოს რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა სამინისტრომ 10 აპრილამდე შექმნან მილიციის გაერთიანებული რაზმი ყოფილი სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ტერიტორიაზე ყველა უკანონო ფორმირებების განსაიარაღებლად. ამ რაზმს დაევალოს საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვა მოცემულ ტერიტორიაზე ვითარების სტაბილიზაციამდე.

4) სსრ კავშირის თავდაცვის სამინისტროს წინადადება მიეცეს გაიყვანოს ყოფილი სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ტერიტორიიდან აქ დისლოცირებული საბჭოთა არმიის ნაწილები.

5) რუსეთის სფსრ, საქართველოს რესპუბლიკის და ჩრდილოეთ ოსეთის ასრ მინისტრთა საბჭომ დაუყოვნებლივ დაიწყონ საიმისო მუშაობა, რომ ლტოლვილებს მუდმივ საცხოვრებელ ადგილებში დაბრუნების საშუალება შეექმნათ. უზრუნველყონ ადგილობრივი ხელისუფლების კანონიერი ორგანოების აღდგენა.

6) საქართველოს რესპუბლიკის, რუსეთის სფსრ და ჩრდილოეთ ოსეთის ასრ მთავრობებმა შექმნან ლტოლვილებისათვის მიყენებული ზარალის შემფასებელი კომისია და დამატებითი მატერიალურ-ტექნიკური და ფინანსური სახსრები გამოჰყონ ამ ზარალის ასანაზღაურებლად.

7) შექმნილი კომისიებისა და რაზმების ამოცანად ჩაითვალოს რეგიონში მშიდობისა და სიმშვიდის აღდგენა.

8) შეიქმნას მუდმივი ჯგუფი, რომელიც კონტროლს გაუწევს ამ ოქმის შესრულებას და განიხილავს წამოჭრილ მიმდინარე საკითხებს“ (დაბა ყაზბეგი, 1991 . 23 მარტი).

აღნიშნულ რეგიონში შექმნილ მძიმე მდგომარეობის დარეგულირებას ისახავდა მიზნად საქართველოს პრეზიდენტის ბატონ ზვიად გამსახურდიას მიერ გამოცემული ბრძანებულება შიდა ქართლში შექმნილი მდგომარეობის შესახებ“, რომელშიც ვკითხულობთ:

„...საქართველოს რესპუბლიკის სუვერენიტეტის, ქვეყნის უშიშროებისა და ტერიტორიული მთლიანობის დაცვის მიზნით საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციის 121- მუხლის მე-2 პუნქტის საფუძველზე ვადგენ:

ცნობილ იქნეს ბათილად და იურიდიული ძალის არმქონედ ანტიკონსტიტუციური ანტისახელმწიფოებრივი ორგანოს . . სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს 1991 წლის 26 ნოემბრის გადაწყვეტილებები.

- დაისვას საკითხი სსრ კავშირის სახელმწიფო ხელისუფლების შესაბამისი ორგანოების წინაშე შიდა ქართლში დისლოცირებული სსრ კავშირის შინაგან საქმეთა სამინისტროს შინაგანი ჯარებისა და საბჭოთა არმიის ნაწილების საქართველოს რესპუბლიკის ტერირტორიიდან დაუყოვნებლივ გაყვანის შესახებ“ (1991 წლის 2 დეკემბერი).

 

თავი მეოთხე:

1992 – 2012  წლებში მიმდინარე პროცესები

- 1991-1992 წლების გასაყარზე, ქვეყნის გარე და შიდა კრიმინალური ძალების ერთობლივი ქმედებით, საქართველოში განხორციელებული ანტიკონსტიტუციური გადატრიალების შედეგად, 1992 წ. 2 იანვარს ჩამოყალიბებული „სამხედრო საბჭოსა“ და ე.წ. „დროებითი მთავრობის“ სამართალმემკვიდრის, 1992 წ. 10 მარტს შექმნილი ე.წ. „სახელმწიფო საბჭოს“ დასტურით, 1992 წლის 24 ივნისს სოჭში, დაგომისში, ხელი მოეწერა შეთანხმებას, რომლის ოფიციალური სახელწოდებაა სოჭის შეთანხმება ქართულ-ოსური კონფლიქტის დარეგულირების პრინციპების შესახებ“.  

ეს ხელშეკრულება მიღწეულ იქნა საქართველოს რესპუბლიკის ე.წ. „სახელმწიფო საბჭოს“ თავმჯდომარის, ედუარდ შევარდნაძისა და რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის ბორის ელცინის დაგომისში სამუშაო შეხვედრის შედეგად.

[დაგომისის შეთანხმება ძალაში შევიდა ხელმოწერის მომენტიდან. 2008 წელს რუსეთის მიერ საქართველოს წინააღმდეგ განხორციელებული სამხედრო აგრესიის შედეგად იმავე წლის 1 სექტემბერს საქართველომ შეწყვიტა დაგომისის შეთანხმების მოქმედება].

- 1992 წლის 14 ივლისს დაგომისის ხელშეკრულების საფუძველზე ქართულ-ოსური კონფლიქტის ზონაში რუსეთის . . „სამშვიდობო ძალები“ შევიდნენ, რომელთა ოფიციალური სახელწოდება იყო - მშვიდობის უზრუნველყოფის შერეული სამშვიდობო ძალები“. აღნიშნული სამხედრო ძალა სამი - რუსული, ქართული და ჩრდილო ოსური ბატალიონისგან შედგებოდა;

-  მ. სააკაშვილის ხელისუფლების მხრიდან, ქართულ-ოსური კონფლიქტის ზონაში რუსეთის . . „სამშვიდობო ძალების“ განთავსების პირობებში, 2008 წლის 7-12 აგვისტოს, რუსულ-ოსური ძალების მიერ წინასწარ დაგეგმილ პროვოკაციაში ქართული შეიარაღებული ძალების გაუაზრებელ და დანაშაულებრივ ჩართვას, ჩვენი ქვეყნისათვის ტრაგიკული შედეგები მოჰყვა:

2008 წ. 12 აგვისტოს, ევროკავშირის თავმჯდომარე საფრანგეთის პრეზიდენტის ნ. სარკოზის შუამდგომლობით კონფლიქტურმა მხარეებმა ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებას მიაღწიეს, რომელსაც - საქართველომ [მ. სააკაშვილი სახით] თბილისში 15 აგვისტოს, ხოლო - რუსეთმა [დ. მედვედევის სახით] მოსკოვში - 16 აგვისტოს მოაწერა ხელი; მიუხედავად ამისა

2008 წლის 26 აგვისტოს რუსეთის ფედერაციამ ე.წ. „სამხრეთ ოსეთისა“ და „აფხაზეთის“ დამოუკიდებლობა ცნო.

ძირძველ ქართულ მიწაზე განხორციელებული მორიგი ეთნიკური წმენდის ფონზე, 2008 წ. 23 ოქტომბერს ძალაში შევიდა 2008 წლის 21 მაისის მოწვევის საქართველოს პარლამენტის მიერ მიღებული კანონი: „ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ“.

 

თავი მეხუთე:

ისტორიული სამართლიანობის აღსადგენად გადასადგმელი ნაბიჯი

ძველი მსოფლიოს გამოჩენილი ისტორიკოსი და გეოგრაფი ბერძენი სტრაბონი (ძვ.. 46-ახ.. 23;), თავის ნაშრომში „გეოგრაფია“, იბერიის, ანუ „ქართლის სამეფოს“ ჩრდილოეთი საზღვარის შესახებ აღნიშნავს - „ეს მთა [აქ - კავკასიონი] საზღვრავს სამხრეთისაკენ ალბანიას და იბერიას, ხოლო ჩრდილოეთისაკენ სარმატთა დაბლობებს“-ო.

[სარმატები არის - ირანულენოვანი მომთაბარე-მესაქონლე ტომების (ძვ. წ. IV - ახ. წ. IV ს.ს.) საერთო დასახელება. სახლობდნენ სტეპეპში სამხრეთ ურალისა და დასავლეთ ყაზახეთიდან დუნაიმდე. ანტიკური ხანის ავტორები გამოყოფდნენ სარმატთა სხვადასხვა ჯგუფებს, თავიანთი სახელწოდებებით - ალანები, აორსები, იაზიგები, როქსოლანები, სირაკები,რომლებიც სხვადასხვა დროს ლიდერობდნენ მომთაბარე სამყაროში].

მე-10 საუკუნის ქართველი მწერლის გიორგი მერჩულეს აზრით, „ქართლი" მხოლოდ ეთნოგრაფიული ერთეული როდია - „ქართლად ფრიადი ქუეყანაჲ აღირაცხების, რომელსაცა შინა ქართულითა ენითა ჟამი შეიწირვის და ლოცვაჲ ყოველი აღესრულების"-ო.

ძველქართული წყაროების მიხედვით („ქართლის ცხოვრება” და „მოქცევაი ქართლისაი”), ფარნავაზიდან ვახტანგ გორგასლამდე „ქართლის სამეფო“ მოიცავდა დასავლეთ საქართველოსაც და მისი საზღვარი მდ.  ეგრისწყალზე [სავარაუდოდ ეს უნდა იყოს მდინარე ენგური, მდინარე ოხოჯა ან კიდევ მდინარე ღალიძგა.] გადიოდა (შემდეგ კი ჩრდილო-დასავლეთის მიმართულებით უფრო განივრცო) - „ხუნანთაგან ვიდრე ზღუადმდე სპერისა“ („ქართლის ცხოვრება”).

საქართველოს მთავარი მდინარის - მტკვრის დინებამ განსაზღვრა ისტორიული ქართლის დაყოფა: ზემო, შიდა და ქვემო ქართლად.

- XVI საუკუნემდე - „ზემო ქართლი“ ეწოდებოდა საქართველოს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილს - მტკვრის ზემო წელს: ტაშისკარიდან მდინარე მტკვრის სათავემდე [სამცხე, ჯავახეთი, ერუშეთი, არტაანი და კოლა] და ჭოროხის აუზის ზემო წელს [კლარჯეთი, შავშეთი, ტაო და სპერი].

ლეონტი მროველის (XI ს.) მიხედვით, „ზემო ქართლი“ ქართველთა ლეგენდარული მამამთავრის ქართლოსის უფროსი ძის მცხეთოსის შვილების ოძრხოსის და ჯავახოსის წილხდომილი მხარეა. იგი მესხების და ჯავახების თავდაპირველი განსახლების ტერიტორიაა.

XV საუკუნის II ნახევარში ჯაყელების საგვარეულოს მეთაურობით „ზემო ქართლი“ დამოუკიდებელ სამთავროდ (სამცხე-საათაბაგო) ჩამოყალიბდა, რომლის ცენტრიც ახალციხე იყო;

- საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე: ქვემო ქართლი, შემოსაზღვრული იყო - თრიალეთის, ჯავახეთისა და ბამბაკ-ერევნის ქედებით. სხვადასხვა პერიოდში მისი კუთხეები იხსენიებიან სხვადასხვა სახელებით (თრიალეთი, გაჩიანი, გარდაბანი, ტაშირი, აბოცი, ბამბაკი), რომელთა შინაარსი ხშირად იცვლებოდა;

- განსახილველი საკითხიდან გამომდინარე, ოსებთან ურთიერთობის თვალსაზრისით, საქართველოს მხარეთა შორის ძირითად ყურადღებას სწორედ შიდა ქართლი იქცევს.

XI საუკუნის ქართველი ისტორიკოსის ლეონტი მროველის მიხედვით ქართლოსის უფროსი ვაჟის უფლოსის სამკვიდრებელი - შიდა ქართლი, მოიცავდა ტერიტორიას: „ტფილისითგან და არაგვითგან, ვიდრე ტასისკარამდე და ფანვარადმდე... უწოდა ამას ქუეყანასა ზენასოფლისაი, რომელსა აწ ჰქვიან შიდა ქართლი“ („ქართლის ცხოვრება”).

ვახუშტი ბატონიშვილი, როდესაც ქართლოსის [ქართლის ეპონიმის] წილხვდომილი ქვეყნის საზღვრებს აღწერს, მიუთითებს, რომ ქართლის ჩრდილო საზღვარი კავკასიონის ქედია.

გარდა ამისა, ვახუშტი ბატონიშვილის მიერ მოცემული სადროშოების აღწერიდან ჩანს, რომ იგი, ამ „ქვეყანას“ მთლიანად აქცევდა: არაგვის, ლეხურის, მეჯუდის, დიდი და პატარა ლიახვების, ფრონეების, ტანას, თეძამის და ნაწილობრივ თერგის [ხევი} ხეობებს, რომლებიც კავკასიონის მთავარი ქედის ჩრდილოეთით მდებარეობდნენ.

ისტორიულად „შიდა ქართლის“ მტკვრის სამხრეთით მდებარე ნაწილს - „გაღმამხარს“ უწოდებდნენ. მასზე გამავალი მდინარეები - ძამა, ტანა, თეძამი და კავთურა ქვედა წელში მცირე დაბლობებს ქმნიან, ხოლო მტკვრის ჩრდილოეთით დოღლაურის, ტირიფონის და მუხრანის ვრცელი ველებია, რომლებსაც სერავს მდინარეები: აღმოსავლეთის ფრონე, ლიახვი, ლეხურა, ქსანი და არაგვი.

„გაღმამხარი“, ისტორიული წყაროების მიხედვით, ზოგჯერ არ შედიოდა „შიდა ქართლში“, მაშინ როცა მტკვრის ჩრდილოეთით მდებარე ქვეყანა ყოველთვის „შიდა ქართლში“ იგულისხმებოდა.

ადრინდელ და შუა ფეოდალურ ხანაში „შიდა ქართლის“ ტერიტორია „ქართლის საერისთავოში“ შედიოდა. მონღოლური ტომების შემოსევის შედეგად, მე-13 საუკუნის პირველი ნახევარიდან მოყოლებული მთელი „შიდა ქართლის“ მომცველი „ქართლის საერისთავოს“ დაშლის შედეგად, წარმოიშვა შემდეგი სათავადოები: ქსნის საერისთავო [მე-13 ს.], არაგვის საერისთავო [მე-14 ს.], საციციანო [მე-14 ს. მიწურული], საამილახვრო [მე-15 ს.], სამაჩაბლო [მე-15 ს.], საამირეჯიბო [მე-15 ს.], საჯავახო [მე-15 ს.], სამუხრანბატონო [მე-16 ს.]. გარდა ამისა, მე-18 საუკუნის „შიდა ქართლში“ ჩანს მთელი რიგი წვრილი სათავადოებისა.

XVI საუკუნიდან „ქართლის სამეფო“ დაიყო ოთხ სამხედრო-ადმინისტრაციულ ერთეულად - სადროშოდ, რომელთაგან სამი ჩამოყალიბდა უშუალოდ „შიდა ქართლის“ ტერიტორიაზე.

XVII-XVIII საუკუნეებში „შიდა ქართლის“ ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილს „ზემო ქართლი“ ეწოდებოდა. XVII საუკუნის პირველი მეოთხედიდან, ოსმალეთის მიერ სამცხე-საათაბაგოს დაპყრობის შემდეგ ისტორიული „ზემო ქართლი“ დიდი ხნით ჩამოშორდა „ქართლის სამეფოს“, და სახელწოდება - „ზემო ქართლი“ გადავიდა „შიდა ქართლის“ ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილზე.

თანამედროვე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფით ისტორიული „შიდა ქართლის“ ტერიტორიის დიდი ნაწილი „შიდა ქართლის მხარეში“ შედის; მცირე ნაწილი - „მცხეთა-მთიანეთისა“ (მცხეთა, ახალგორი) და „სამცხე-ჯავახეთის“ მხარეებში (ბორჯომი).   

რაც შეეხება ისტორიული „შიდა ქართლის“ ჩრდილოეთ ნაწილს, იგი - „დუშეთის მუნიციპალიტეტისა“ და რუსეთის ფედერაციის მიერ ოკუპირებულ, ყოფილ ე.წ. „სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის“ ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ ერთეულებზეა გადანაწილებული.

 

ყოველივე ზემოთქმულზე დაყრდნობით, ანუ

საქართველოს სახელმწიფოებრივი განვითარების

ისტორიული გამოცდილებიდან გამომდინარე,

ს/გ „უფლის სახელით...“

უფლებამოსილნი ვართ განვაცხადოთ შემდეგი:

1. ვადასტურებთ რა, რომ საქართველოში შეიძლება არსებობდეს და არსებობს კიდეც სხვა ეთნოსით, ამ შემთხვევაში - ოსებით დასახლებული ტერიტორია და არა რომელიმე ეთნოსის სახელის რაიმე ფორმით მატარებელი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული, კერძოდ - „ოსეთი“; აგრეთვე

2. ვადასტურებთ რა, რომ  საჭიროა ანგარიში გაეწიოს დღევანდელობით შექმნილ რეალობას, რომლის თანახმადაც ქართული სახელმწიფო ვალდებული ხდება ყველა პირობა შექმნას ყოფილისამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქისთვის“ საქართველოს სახელმწიფოს ფარგლებში ავტონომიური სტატუსის განსაზღვრისათვის; აგრეთვე

3. ვითვალისწინებთ რა, რომ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის ურღვევობის პრინციპიდან გამომდინარე, ისტორიული „შიდა ქართლის“ ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილთან მიმართებაში ყოველგვარ ადამიანურ ლოგიკას მოკლებულია ტერმინ „სამხრეთი“-ს ნებისმიერი ფორმით გამოყენება, აუცილებლად მიგვაჩნია გასწორდეს, უცხო ქვეყნის მიერ თავსმოხვეული, საქართველოს ძირძველი ტერიტორიის გეოგრაფიულ სახელწოდებაში შეტანილი დამახინჯება;

შესაბამისად:

ჩვენი საკანონმდებლო წინადადებით ვთავაზობთ ქვეყნის სათავეში მყოფ მმართველ ძალას, რათა, საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენისათვის წარმოებული ბრძოლის ამ ეტაპზე, კონფლიქტურ ტერიტორიაზე ავტონომიური ერთეულის შენარჩუნებისა და ქართული სინამდვილისათვის მისაღები გეოგრაფიული სახელდების დამკვიდრების მიზნით, მიღებულ იქნეს პოლიტიკური გადაწყვეტილება და ისტორიული „შიდა ქართლის“ ჩრდილოეთ ნაწილს, ყოფილისამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი“-ს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ ერთეულს, ეწოდოს - ჩრდილო ქართლი [ცხინვალის ოლქი]“.

ყოველივე ზემოთქმულის ქართული სახელმწიფოს სამართლებრივ სივრცეში დამკვიდრებისათვის აუცილებელია, შემოთავაზებული კანონპროექტის: საქართველოს კანონი „ყოფილისამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი“-ს ტერიტორიისათვის „ჩრდილო ქართლი [ცხინვალის ოლქი]“-ს სახელის მინიჭების შესახებ“, ფარგლებში შესაბამისი ცვლილება განხორციელდეს დღეისათვის მომქმედ შემდეგ სამართლებრივ აქტებში:

1. „ყოფილ სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქში კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარებისათვის სათანადო პირობების შექმნის შესახებ“ საქართველოს კანონში [№4625-I, 13 აპრილი 2007 წ.];

2. „დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის შექმნის შესახებ“ საქართველოს პარლამენტის 2007 წლის 8 მაისის №4735 დადგენილებაში;

3. „ყოფილი სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ტერიტორიაზე დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ადმინისტრაციის შექმნის, საქმიანობის წესისა და ფარგლების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 10 მაისის №296 ბრძანებულებაში;

4. „ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებსაქართველოს კანონში [N 431 – IIს, 23 ოქტომბერი, 2008 წ.].

 

 

საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ ორგანიზაციათა გაერთიანება

„უფლის სახელით - უფალია ჩვენი სიმართლე“-ს

უფლისმიერი ლასკარის

2015 წლი26 იანვრის

სხდომის ანგარიში

სხდომაზე მოისმინეს:

უფლისმიერი ლასკარის სპიკერის მიხეილ (გელა) სალუაშვილის ინფორმაცია ქვეყანაში მიმდინარე პოლიტიკური პროცესების თაობაზე.

განხილვაში მონაწილეობდნენ - მიხეილ [გელა] სალუაშვილი, ჯემალ ჯიქია...

სხდომაზე განიხილეს მიმდინარე საკითხებიც.

ს/გ „უფლის სახელით -

უფალია ჩვენი სიმართლე“-ს

უფლისმიერი ლასკარის სპიკერი

მიხეილ (გელა) სალუაშვილი

 

...

რა გითხრათ, რით გაგახაროთ,

რომ დაგიმშვიდოთ გულები?!

ჩვენს გვერდით ჯერაც დადიან

ასე ბოროტი სულები:

ადამიანის სიცოცხლეს,

რომ ანაცვალეს ფულები...

ჯერ ხომ შვილები მოგვიკლეს,

ზედ მიაყოლეს მშობლები...

და მოკლე ხანში, თქვენ ნახეთ

მკვლელის შვილები ობლები.

სულ მზადყოფნაში იყავით,

გაიმაგრევით გულები,

ძალიან მალე იქნება

ის დიდი სასწაულები...

შეხედეთ - ერთად იკვრება,

ეს ცოდვილების ხროვა.

ამათი ხვედრი ნახეთ

განკითხვა როცა მოვა!...

ეს წამიც მალე ჩამოჰკრავს,

[სამსჯავროს ელოდება].

ბოლო ჟამიც ჩამთავრდება,

უფალი გაცხადდება!..

რაკი პატრონი მოგვივა,

ყველაფერს ეშველება!..

  ეკატერინე

ხრიკული

 

2015 წ. 30 იანვრის ქრონიკა

2015 წლის 30 იანვარს, 14:00 საათზე ქ. თბილისში, საქართველოს პარლამენტის ილია ჭავჭავაძის სახელობის დარბაზში გაიმართა ადამიანის უფლებათა დაცვისა და სამოქალაქო ინტეგრაციის კომიტეტის სხდომა. დღის წესრიგში მხოლოდ ერთი საკითხი იყო შეტანილი - ს/გ/ „უფლის სახელით..." წარდგენილი საკანონმდებლო წინადადება: „საქართველოში მართლმადიდებლობის სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონის პროექტთან დაკავშირებით (№26159, 22.12.2014).

შეგახსენებთ, რომ ა.წ. 22 იანვარს ამავე კომიტეტის სხდომაზე ჩვენი საკითხის თაობაზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღება 10 დღით - საქართველოს საპატრიარქოს პოზიციის დაზუსტების მიზნით გადაიდო.

30 იანვრის საკომიტეტო სხდომას, რომელსაც ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე - გედევან ფოფხაძე უძღვებოდა, ს/გ „უფლის სახელით...“ ესწრებოდნენ - მიხეილ (გელა) სალუაშვილი, ჯემალ ჯიქია და ავთანდილ იოსელიანი.

გაირკვა, რომ 22 იანვრის სხდომაზე მიღებული გადაწყვეტილების მიუხედავად, კომიტეტს, პოზიციის დასაზუსტებლად, საქართველოს საპატრიარქოსაათვის საერთოდ არ მიუმართავს [ეს, 29-30 იანვარს საპატრიარქოში სტუმრობისას, თავის მხრივ დაგვიდასტურა, საქართველოს პატრიარქის მდივან-რეფერენტმა ქ-მა შორენა თეთრუაშვილმა].

ჩვენს მიერ გამოთქმული საყვედურის ფონზე, ჩატარებული კენჭისყრის შედეგებიდან გამომდინარე, კომიტეტმა უარი თქვა ჩვენი საკანონმდებლო წინადადების - „საქართველოში მართლმადიდებლობის სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონის პროექტის კანონად ქცევის პროცედურის დაწყებაზე.

ბოლო ჟამის მიმდინარეობის ამ ეტაპზე [რომელსაც „მხილებისეული ეტაპი“ ჰქვია], „ქოც-ნაცებისაგან“ შემდგარმა საქართველოს საპარლამენტო უმრავლესობამ, ჩვენი მორიგი გაფრთხილება, სამწუხაროდ, კიდევ ერთხელ უარყო.

 საუბარი, ბიბლიური შეგონების გახსენებით გვინდა დავასრულოთ - „აჰა, ადამის ძევ, ისრაელის სახლის მფარველად დამიდგენიხარ [კოდია], ისმინე სიტყვა ჩემი ბაგიდან და ჩემგნით გააფრთხილე ისინი.

როცა ბოროტეულს ვეტყვი: ბოროტეულო, სიკვდილით მოკვდები-მეთქი, შენ კი არაფერს იტყვი, რომ დააკავო ბოროტეული თავის გზაზე, ბოროტეული თავისი ცოდვის გამო მოკვდება, მის სისხლს კი შენ მოგკითხავ. თუ შენ გააფრთხილე ბოროტეული, რომ მოქცეულიყო თავისი გზიდან და არ მოიქცა, ის თავისი ცოდვის გამო მოკვდება, შენ კი იხსნი შენს სულს“ [ეზეკ. 33,7-9].

ვისაც ყური სასმენლად აქვს ისმინოს!

ღმერთო, შეგვინდე შეცოდებანი ჩვენი, დაილოცოს შენი ძალა და სამართალი, სახელი და დიდება, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ!

მიხეილ (გელა)

სალუაშვილი