Print

გაზეთი № 22 [970]

 

„საუკუნო სიცოცხლე“ ანუ - სასუფეველი

და

  „საუკუნო სატანჯველი“ ანუ - საუკუნო ცეცხლი

 

ბიბლიური შეგონების მიხედვით - „ყოველივეს თავის დრო აქვს და ყველაფერს თავისი ჟამი ამ ცისქვეშეთში“ [ეკლ. 3,1], ამიტომ, მოდით შევთხოვოთ ღმერთს პატიება და უფალი იესუ ქრისტეს შეწევნა რთა დღევანდელი სათქმელის თავმოყრა შევიძლოთ.

წინამდებარე თემატიკა, სახარებაში დაფიქსირებულ სამ მინიშნებაზე გვინდა დავაფუძნოთ:

- „მოვედი, რათა ცეცხლი მოვდო ამ ქვეყანას, და სხვა რა მსურს, გარდა იმისა, რომ ახლავ იფეთქოს!” [ლუკა 12,49];

- „ნუ შეიყვარებთ ამ ქვეყანას, ნურც ამქვეყნიურს რასმე; ვისაც ეს ქვეყანა უყვარს, მამის სიყვარული არ არის მასში[1 იოანე 2,15];

- „და ვიხილე ახალი ცა და ახალი მიწა, რადგანაც უწინდელი ცა და უწინდელი მიწა გადაეგო...“ [გამოცხ. 21,1].

ამდენად, მოდით შევეცადოთ გავერკვეთ თუ რა არის ეს  - „ქვეყანა“, რომელსაც მაცხოვრის მიერ დანთებული ცეცხლი ელოდება; რომელიც თურმე არ უნდა გვიყვარდეს, რადგანაც იგი უნდა „გადაეგოს“ [ძველქართულით - „წარჴდეს“], და მის ადგილზე „ახალი ცა და ახალი მიწა“ უნდა ვიხილოთ.

ბიბლია, მარადარსებული ღმერთის მიერ სამყაროს ქმნადობის ისტორიის გადმოცემის შემდეგ, გვამცნობს - „ადამისა და მისი დედაკაცის“ [დაბ. 2,24]: „ცოდვით დაცემამდელი“ და „ცოდვით დაცემის შემდგომი“ ადგილსამყოფელის შესახებ არსებულ ინფორმაციებს. მოდით მივყვეთ ბიბლიურ თანამიმდევრობას.

 

ცოდვით დაცემამდელი არეალი

ბიბლიაში ვკითხულობთ - „უფალმა ღმერთმა ბაღი გააშენა ედემში, აღმოსავლეთში, და დასვა იქ ადამი, რომელიც გამოსახა [„და დაასხა ღმერთმან სამოთხე ედემისა აღმოსავალით და დადვა მუნ კაცი იგი, რომელ შექმნა“]... შიშველნი იყვნენ ორივენი, ადამი და მისი დედაკაცი, და არ რცხვენოდათ“ [დაბ. 2,8; 25].

იმისათვის, რომ ჩავწვდეთ აქ მოცემული ტერმინ - „შიშველი“-ს არსობრივ მხარეს, საჭიროა ჯერ გავიაზროთ, თუ რა შინაარსის მატარებელია იქვე დაფიქსირებული ტერმინი  - „სირცხვილი“. მისი ზოგადი [ფილოსოფიური] შინაარსი ასეთია:

სირცხვილი – მტანჯველი ზნეობრივ-ფსიქოლოგიური განცდა, რომელსაც საფუძვლად უდევს დანაშაულის გრძნობა ჩადენილი საქციელის გამო და შიში შესაძლო (წარმოსახვითი თუ რეალური) არასასურველი შედეგებისა, რომლებმაც ეს განცდა შესაძლოა მომავალშიც დაბადოს“.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვფიქრობთ ძნელი არ უნდა იყოს იმის გააზრება, რომ ზემოთ დამოწმებულ ბიბლიურ ტექსტში მოცემული ტერმინი - „შიშველი“, მიგვანიშნებს  - „ადამისა და მისი დედაკაცის“ ისეთ მდგომარეობას, როდესაც ისინი ყოველგვარი ცოდვისაგან განრიდებულნი, ანუ განძარცულნი, იგივე - „შიშველნი“  არიან... ამ დროისათვის მათ არანაირი დანაშაული არ აქვთ ჩადენილი, და შესაბამისად, რადგანაც დასაფარიც არაფერი ჰქონდათ - „შიშველნი იყვნენ ორივენი, ადამი და მისი დედაკაცი, და არ რცხვენოდათ“ [დაბ. 2,8; 25].

ბიბლიის მიხედვით, ასეთ მდგომარეობაში მყოფი „ადამისა და მისი დედაკაცის“ ადგილსამყოფელი არის - ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული - „ბაღი“

უდავოდ თავისი დატვირთვა უნდა ჰქონდეს იმას, როდესაც ბიბლიური ტექსტი ხაზს უსვამს, რომ „ადამისა და მისი დედაკაცის“ ადგილსამყოფელი არის არა ზოგადად - „ედემი“, არამედ მის აღმოსავლეთით გაშენებული - „ბაღი“: „აიყვანა ადამი უფალმა ღმერთმა და დაასახლა ედემის ბაღში მის დასამუშავებლად და დასაცავად“ [დაბ. 2,15].

ბიბლია გვამცნობს, რომ - „აღმოაცენა უფალმა ღმერთმა მიწიდან ყოველი ხე, სანახავად საამო და საჭმელად ვარგისი, შუაგულ ბაღში კი ხე სიცოცხლისა და ხე კეთილის და ბოროტის შეცნობისა... გამოსახა უფალმა ღმერთმა მიწისაგან ველის ყველა ცხოველი და ცის ყველა ფრინველი და მიჰგვარა ადამს, რომ ენახა, რას დაარქმევდა. რომელ სულდგმულს რას დაარქმევდა ადამი, მისი სახელიც ის იქნებოდა. დაარქვა ადამმა სახელი ყველა პირუტყვს, ცის ფრინველს და ველის ყველა ცხოველს...“ [დაბ. 2,9; 19-20].

დავუკვირდეთ - უფალი ღმერთისაგან ადამი იღებს უფლებას სახელები დაარქვას, ედემის აღმოსავლეთით გაშენებულ ბაღში, სპეციალურად მისთვის „აღმოცენებულსა“ თუ „გამოსახულს“... თუმცა არის ორი გამონაკლისი, და ესაა ამ ბაღის შუაგულში აღმოცენებული - ორი ხე, რამეთუ მათ, უფალი ღმერთისაგან უკვე მიკუთვნებული აქვთ სახელები. კერძოდ, ერთს ჰქვია - „ხე სიცოცხლისა“, ხოლო მეორეს - „ხე კეთილისა და ბოროტის შეცნობისა“.

უკვე სახელდებული ამ ორი ხის - „შუაგულ ბაღში“ აღმოცენებაზე, ანუ მათ ადგილმდებარეობაზე ხაზგასმა, აშკარად მიგვანიშნებს, რომ ეს „ბაღი“ არის ის ადგილი, რომელიც, როგორც მინიმუმ, სწორედ ამ ხეების მასში ყოფნით განსხვავდება - ედემისაგან.

მოდით დავუბრუნდეთ იმის გარკვევას, თუ - რაზე უნდა გვანიშნებდეს ბიბლიური ტექსტი, როდესაც ადამის ადგილსამყოფელად არა უშუალოდ ედემს, არამედ მის აღმოსავლეთით გაშენებულ  - „ბაღს“ განსაზღვრავს...

ვფიქრობთ ძნელი არ უნდა იყოს იმის შეცნობა, რომ ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღი, არა მარტო ფიზიკურად არის უშუალოდ ედემში მოსახვედრად განკუთვნილი წინასწარგასავლელი პირობითი ადგილსამყოფელი, არამედ ესაა ადგილი, რომელიც ირწყვება რა უშუალოდ ედემიდან მომდინარე მდინარის ოთხი ნაკადით [იხ. დაბ. 2,11-14], ერთგვარი შესამზადებელი ეტაპის გასავლელადაა გამიზნული... და რომ ამ ეტაპის წარმატებით გავლა ამ ბაღის შუაგულში აღმოცენებული ორი ხის ნაყოფთან, ანუ მათ არსობრივ მხარესთან მართებულ მიდგომაზეა დამოკიდებული.

ბიბლიური ტექსტიდან გვეუწყება, თუ ამ ორი ხიდან, რომელი ხის ნაყოფის მიღებაა აკრძალული - „გააფრთხილა უფალმა ღმერთმა ადამი, უთხრა: ყველა ხის ნაყოფი გეჭმევა ამ ბაღში. მხოლოდ კეთილის და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფი არ შეჭამო, რადგან როგორც კი შეჭამ, მოკვდებით“-ო [დაბ. 2,16-17].

ბაღში მყოფთა ცდუნებაზე ორიენტირებული გველი [მასში მყოფი ეშმაკი}, უფალი ღმერთის მიერ დადგენილი წესის დარღვევისაკენ მოუწოდებს დედაკაცს - „უთხრა გველმა დედაკაცს: არ მოკვდებით. მაგრამ იცის ღმერთმა, რომ როგორც კი შეჭამთ, თვალი აგეხილებათ და შეიქნებით ღმერთივით კეთილისა და ბოროტის შემცნობელნი“ [დაბ. 3,4-5].

გველისაგან [მასში მყოფი ეშმაკისაგან] წაქეზებულმა დედაკაცმა - „...მოწყვიტა ნაყოფი და შეჭამა. მისცა თავის კაცს და კაცმაც შეჭამა. აეხილათ თვალი ორივეს და მიხვდნენ, რომ შიშველნი იყვნენ, გადააკერეს ლეღვის ფოთლები და არდაგები გაიკეთეს“ [დაბ. 3,6-7].

აქ მოცემული ტერმინი - „შიშველნი“, შინაარსობრივად განსხვავდება ზემოთ უკვე განხილულისაგან. კერძოდ:

- ცოდვითდაცემამდელი დროის შესატყვისად მოცემული ფრაზა - „შიშველნი იყვნენ ორივენი, ადამი და მისი დედაკაცი, და არ ცხვენოდათ“ [დაბ. 2,25], როგორც ითქვა, ხაზს უსვამს მათ ისეთ მდგომარეობას, როდესაც ისინი, ყოველგვარი ცოდვისაგან განრიდებულნი, ანუ განძარცულნი, იგივე - „შიშველნი“  არიან... ამ დროისათვის მათ არანაირი დანაშაული არ აქვთ ჩადენილი, და შესაბამისად, რადგანაც დასაფარიც არაფერი ჰქონდათ, არც სირცხვილის გრძნობა არ აწუხებდათ;

- უფალი ღმერთის მიერ დადგენილი წესის დარღვევის, ანუ ცოდვით დაცემის აღწერის შემდეგ მოცემული ფრაზა - „...აეხილათ თვალი ორივეს და მიხვდნენ, რომ შიშველნი იყვნენ“ [დაბ. 3,7], უკვე ხაზს უსვამს მათ ისეთ მდგომარეობას, როდესაც ისინი, ხედავენ რა თავიანთი ჩანადენის სიმძიმეს [„აეხილათ თვალი ორივეს“], ხვდებიან გაშიშვლებული ცოდვის სიშიშვლის სიმძიმეს, და პირველივე საქციელი რასაც ისინი ამის შემდეგ აკეთებენ, ესაა მცდელობა - დაფარონ [დამალონ] ეს „ცოდვის სიშიშვლე“ -  „გადააკერეს ლეღვის ფოთლები და არდაგები გაიკეთეს“ [დაბ. 3,7].

 „ცოდვის სიშიშვლით“ შეძრწუნებული „ადამი და მისის დედაკაცი“ თავადაც ცდილობენ დამალვას, და როდესაც - „მოესმათ ხმა უფალი ღმერთისა, რომელიც საღამო ხანს ბაღში მიმოდიოდა, და დაემალნენ უფალ ღმერთს ადამი და მისი დედაკაცი ბაღის ხეებს შორის. დაუძახა უფალმა ღმერთმა ადამს და უთხრა: ადამ, სადა ხარ? მიუგო: შენი ხმა მომესმა ბაღში და შემეშინდა, შიშველი რომ ვარ, და დავიმალე“ [დაბ. 3,6-7].

დიახ, თავისი „ცოდვის სიშიშვლის“ დანახვის შემდეგ მათ უკვე შიშის გრძნობა გაუჩნდათ.

უფალი ღმერთის მიერ დადგენილი წესის დარღვევას, სასჯელიც მოჰყვა - „გაუშვა იგი უფალმა ღმერთმა ედემის ბაღიდან, რომ დაემუშავებინა მიწა, საიდანაც იყო აღებული. განდევნა ადამი, ედემს კი აღმოსავლეთით ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი დაუყენა, რათა სიცოცხლის ხესთან მისასვლელი დაეცვათ“ [დაბ. 3,23-24].

ბიბლია გვიფიქსირებს, რომ ამ დროისათვის ადამი, ბაღის შუაგულში აღმოცენებული სიცოცხლის ხის ნაყოფთან ზიარებული არ არის - „თქვა უფალმა ღმერთმა: აჰა, გახდა ადამი როგორც ერთი ჩვენთაგანი, შემცნობელი კეთილისა და ბოროტისა. არ გაიწოდოს ახლა ხელი და არ მოწყვიტოს სიცოცხლის ხის ნაყოფიც, არ შეჭამოს და მარადიულად არ იცოცხლოს“ [დაბ. 3,22].

მოდით ვნახოთ, თუ რაზე შეიძლება გვანიშნებდეს უფალი ღმერთის მიერ ნათქვამი -  „...აჰა, გახდა ადამი როგორც ერთი ჩვენთაგანი, შემცნობელი კეთილისა და ბოროტისა...“.

მთელი ბიბლიური სწავლება [ათი მცნება და სხვა] ღმერთის მიერ დადგენილის დაცვისაკენ მოგვიწოდებს, და ხაზს უსვამს იმ უარყოფით შედეგს, რაც ამ ცნებისაგან გადახვევას შეიძლება მოჰყვეს.

ამდენად, ღმერთი, თავისი წინასწარჭვრეტელობის უნარის გამო, დიახაც არის - კეთილისა და ბოროტის შემცნობელი, ანუ მან წინასწარ იცის ამა თუ იმ საქციელის მოსალოდნელი შედეგი.

დიახ, ღმერთის მიერ დადგენილის დაცვა-არდაცვა, არის კიდეც ხსენებული ხის - „კეთილი“ და „ბოროტი“ ნაყოფი, ანუ: ღმერთის მიერ დადგენილის დაცვა, კეთილი ნაყოფია ჩვენთვის; ხოლო - არდაცვა, ბოროტ ნაყოფად გვიბრუნდება.

აღნიშნულის დასტურად მოდით მოციქულისეული გაფრთხილება გავიხსენოთ:

„ნეტარია კაცი, რომელიც გაუძლებს საცდურს, რადგან განსაცდელგამოვლილი მიიღებს სიცოცხლის გვირგვინს, რომელიც ღმერთმა აღუთქვა თავის მოყვარეთ. ხოლო საცდურში ნურავინ იტყვის: ღმერთი მაცდუნებსო; ვინაიდან ღმერთი არცდუნება ბოროტით და არც თავად აცდუნებს ვისმე. არამედ ყველა საკუთარი გულისთქმით ცდუნდება და წარიტაცება. ხოლო შემდეგ გულისთქმა ჩასახავს და შობს ცოდვას, ცოდვა კი, ჩადენის შემდეგ შობს  სიკვდილს. ნუ შეცდებით, ჩემო საყვარელო ძმანო[იაკ. 1,12-16].

ედემის აღმოსავლეთით გაშენებულ ბაღში „ყოფნისეული ეტაპის“ წარმატებით გავლის შემთხვევაში „ადამი და მისი დედაკაცი“ მიიღებდნენ - „სიცოცხლის გვირგვინს“, ანუ იგემებდნენ „სიცოცხლის ხის“ ნაყოფს, რაც მათთვის მარადიული სიცოცხლის მიღების გარანტია იქნებოდა.

სამწუხაროდ, ედემის აღმოსავლეთით გაშენებულ ბაღში ყოფნისეულ ეტაპზე, მათ ვერ მოახერხეს წინაღდგომოდნენ ეშმაკისეულ მოწოდებას. აკრძალული ხის ნაყოფის „მიღებით“ გამოწვეულმა „გულისთქმამ“, მათ სხეულში „ჩასახა და შობა“ – „სიკვდილი“, რაც გამოიხატა კიდეც მათი ედემის ბაღიდან გამოძევებაში.

აი, ასეთ ფასად გახდნენ ისინი „კეთილისა და ბოროტის“ არსის შემცნობელნი.

ყოველივე ზემოთქმულის შეჯერება ასეთ ზოგად სურათს გამოკვეთავს:

1. ცოდვით დაცემამდე, ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული „ბაღი“ „ადამისა და მისი დედაკაცისათცის“ იყო ის წინასწარი სამყოფელი, რომელში ყოფნის ეტაპის წარმატებით გავლის შემთხვევაშიც ისინი მიიღებდნენ „სიცოცხლის გვირგვინს“, ანუ ედემში დაიმკვიდრებდნენ ადგილს;

2. ცოდვით დაცემის შემდეგ ისინი გამოძევებულ იქნენ ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღიდან, რომლის შესასვლელთანაც უფალმა ღმერთმა - „...ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი დაუყენა, რათა სიცოცხლის ხესთან მისასვლელი დაეცვათ“ [დაბ 3,24].

ასე და ამგვარად, ცოდვით დაცემული „ადამისა და მისი დედაკაცის“ სამკვიდრებლად, ანუ - ცოდვის შესატყვისი სასჯელის მოხდის ადგილად,  ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღისაგან განრიდებული არეალი განისაზღვრა.

 

ცოდვის შესატყვისი სასჯელის მოხდის ადგილი,

ანუ  - „ეს ქუეყანა“

ადამის მოდგმის სამკვიდრებლის არსის თაობაზე საუბრის დაწყებამდე, კიდევ ერთხელ გავიხსენოთ უკვე თქმული, რომ - ცოდვით დაცემამდე „ადამი და მისი დედაკაცი“, არა უშუალოდ - ედემში, არამედ - ედემის აღმოსავლეთით გაშენებულ ბაღის წიაღში არიან, ხოლო ცოდვის დაცემის შემდეგ  - „გაუშვა იგი უფალმა ღმერთმა ედემის ბაღიდან... განდევნა ადამი, ედემს კი აღმოსავლეთით ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი დაუყენა, რათა სიცოცხლის ხესთან მისასვლელი დაეცვათ“ [დაბ. 3,24].

ბიბლიიდან გვეუწყება, რომ „ადამისა და მისი დედაკაცის“ ცოდვით დაცემის გამო, მათთან ერთად, სასჯელი ედება მათ ახალ სამკვიდრებელსაც. კერძოდ, უფალმა ღმერთმა - „ადამს უთხრა: რაკი შენს დედაკაცს დაუჯერე და შეჭამე ხის ნაყოფი, რომლის ჭამა აკრძალული მქონდა შენთვის, მიწა დაიწყევლოს შენს გამო: ტანჯვით მიიღებდე მისგან საზრდოს მთელი სიცოცხლე“ [დაბ. 3,17].

ძველქართულ ტექსტში, თანამედროვე ქართულით ნათარგმნ ბიბლიაში გამოყენებული ტერმინი - „მიწა“, ყველგან - „ქუეყანად“ მოიხსენიება. ასე მაგალითად:

- დაბ. 1,1: „თავდაპირველაღ ღმერთმა შექმნა ცა და მიწა“ – „დასაბამად ქმნნა ღმერთმან ცაჲ და ქუეყანაჲ“ და სხვა.

ანალოგიურად, უკვე მოყვანილი ფრაზა - „მიწა დაიწყევლოს შენს გამო“, ძველქართულში ასე იკითხება - „წყეულ იყავნ ქუეყანა საქმეთა შინა შენთა“

ამდენად, ბიბლიური მინიშნება - „მიწა [აქ - ქუეყანა] დაიწყევლოს შენს გამო“, ხაზს უსვამს, რომ ცოდვით დაცემის გამო ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღიდან გამოძევებული ადამისა და ევას, ანუ ადამის მოდგმის დღევანდელი სამკვიდრებელი არეალი - „მიწა“, ანუ - „ქუეყანა“,  უფალი ღმერთის მიერ არის - დაწყევლილი.

ბიბლიის განმმარტებელთა აბსოლუტური უმრავლესობის აზრით - დაბ. 1,1-ში მოხსენიებული  ფრაზა - „ცა და მიწა“, გვაუწყებს - უხილავ [„ცა“] და ხილულ [„მიწა“] სამყაროთა შექმნაზე [ალ. ლოპუხინი, „ბიბლიის განმარტებანი“, ტ. 1, თბ. 2000 წ., გვ. 28].

დიახ, მიჩნეულია, რომ ბიბლიისეული ტექსტი თავიდან გვაუწყებს - უხილავი სამყაროს შექმნაზე,  ანუ ამ შინაარსისაა აქ დაფიქსირებული სიტყვა - „ცა“; ხოლო ამის შემდგომად მოყვანილი - „მიწა“, იგივე - „ქუეყანა“, თავის თავში მოიცავს მთელ იმ ხილულ სამყაროს, რომლის თაობაზეცაა ლაპარაკი ამავე თავში მოცემულ - სამყაროს შვიდდღიანი შესაქმის ამსახველ ტექსტში.

ხილულ სამყაროსთან მიმართებაში მოცემულ ბიბლიურ მინიშნებასთან მიმართებაში - „გააჩინა ღმერთმა მყარი... მყარს ღმერთმა უწოდა ცა....“ [დაბ. 1,7-8], იგივე განმმარტებელთა პოზიცია ასეთია: „... „ცა“ - ებრაულ ენაზე არსებობს სამი განსხვავებული ტერმინი... ის ცა, რომელიც აქ არის ნახსენები, ითვლებოდა ყველაზე ქვემოთ მდებარედ და უახლოეს ადგილსამყოფელად, რომელსაც უშუალოდ სწვდებოდა მზერა“ [ალ. ლოპუხინი, იქვე, გვ. 35].

ბიბლიის პირველსავე თავებში დაცული ინფორმაციის მთლიანობაში გააზრების შემდეგ, ასეთი ზოგადი სურათი იხატება:

- „თავდაპირველაღ ღმერთმა შექმნა ცა და მიწა“ [დაბ. 1,1] გვაუწყებს - „ცის“, ანუ უხილავი სამყაროსა და - „მიწის“, იგივე „ქუეყნის“, ანუ ხილული სამყაროს შექმნის თაობაზე;

- შემდგომად ამისა მოცემულია, უშუალოდ  ხილული სამყაროს, ანუ - „მიწის“ [„ქუეყანის“] შვიდდღიანი შესაქმის გადმომცემი ტექსტი [იხ. დაბ. 1,2-31; დაბ. 2,1-2];

- ფრაზა: „უფალმა ღმერთმა ბაღი გააშენა ედემში, აღმოსავლეთში...“ [დაბ. 2,8], გვიფიქსირებს: ერთის მხრივ - „ედემს“, და მეორეს მხრივ - ედემის აღმოსავლეთით გაშენებულ - „ბაღს“;

- ამასთანავე, ისევე როგორც უკვე აღნიშნული „ცის“, ანუ უხილავი სამყაროს შემთხვევაში, აქაც არაფერი გვეწყება თუ როგორაა მოწყობილი თავად - ედემი; რაც შეეხება ედემის აღმოსავლ;ეთით გაშენებულ - „ბაღს“, მის თაობაზე ბევრი დეტალია მოცემული ბიბლიაში [იხ. დაბ. 2,8-20; დაბ. 3,23-24];

საუბრის გაგრძელებამდე ვიტყვით, რომ, ბიბლიური სწავლება იუწყება მომავალში, ანუ განკითხვის შემდგომად „გამოჩინებული“ - „ახალი ცისა და ახალი მიწის“ თაობაზე - „და ვიხილე ახალი ცა და ახალი მიწა, რადგანაც უწინდელი ცა და უწინდელი მიწა გადაეგო...“ [გამოცხ. 21,1], რომელშიც, არ არის ბნელი და მას - „.. არ სჭირდება არც მზე და არც მთვარე მანათობელად, რადგანაც დიდებამ ღმრთისამ გაანათა იგი...“ [გამოცხ. 21,23].

ამდენად, აქ მოხსენიებულთაგან, ანუ - „ცის“, „ედემისა“, „ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღისა“ და „ახალი ცისა და ახალი მიწისაგან“ განსხვავებით, მხოლოდ - „მიწას“, იგივე „ქვეყნას“, ანუ დღეს ჩვენთვის ხილულ სამყაროს აქვს დღისა და ღამის ცნება [„..გაჰყარა ღმერთმა ნათელი და ბნელი. ნათელს ღმერთმა უწოდა დღე და ბნელს უწოდა ღამე...“ - დაბ. 1,4-5], და ხელოვნური განათების წყარო - მზე და მთვარე [იხ. დაბ. 1,14-17], რათა - „განეგოთ დღე და ღამე, გაეყარათ ნათელი და ბნელი...“ [დაბ. 1,18].

მოდით დავუკვირდეთ, ბიბლია:

- არაფერს ამბობს „ცის“, ანუ უხილავი სამყაროსა და „ედემის“ მოწყობაზე;

- მხოლოდ ზოგად ინფორმაციას იძლევა, მომავალში დასამკვიდრებელი - „ახალი ცისა და ახალი მიწის“ თაობაზე [იხ. გამოცხ. 21 და 22 თავები];

- გაცილებით მეტი ინფორმაციაა მოცემული „ადამისა და მისი დედაკაცის“ ცოდვით დაცემამდელი სამკვიდრებლის, ანუ ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღის მოწყობის შესახებ [იხ. დაბ. 2,8-15].

ამათგან განსხვავებით, ბიბლიური ტექსტი დეტალურად გვამცნობს - „მიწის“, ანუ - „ქუეყანის“ მოწყობასთან დაკავშირებულ შვიდდღიანი შესაქმის ისტორიას.

ვფიქრობთ, ძნელი არ უნდა იყოს იმაში გარკვევა, რომ სწორედ ეს - „მიწა“, ანუ - „ქუეყანაა“ ის საცხოვრისი, რომელიც ცოდვის შესატყვისი სასჯელის მოხდის ადგილად განესაზღვრათ ედემის ბაღიდან გამოდევნილ ადამსა და ევას, და შესაბამისად მთელ - ადამის მოდგმას.

ბიბლიური ტექსტის - „გაუკეთა უფალმა ადამს და მის დედაკაცს ტყავის სამოსელი და შემოსა“-ს [დაბ. 3,21], განმმარტებელთა აბსოლუტური უმრავლესობა თანხმდება, რომ აქ მინიშნებაა - ადამისა და მისი დედაკაცის მიერ ხრწნადი სხეულის შეძენაზე.

იმის გარკვევა, თუ როგორ სხეულს ატარებენ ადამი და ევა ცოდვით დაცემამდელ დროში, ჩვენი დღევანდელი საუბრის თემას სცილდება. თუმცა დაინტერესებულ მკითხველს შევახსენებთ, რომ აღნიშნულის თაობაზე შეგიძლათ იხილოთ - „სასუფევლისეული ორიენტირი ბიბლია“ [თბ. 2011 წ., გვ. 31-37]. 

როგორც ითქვა, „ადამისა და მისის დედაკაცის“ ცოდვით დაცემის გამო, სასჯელი დაედო - „მიწას“, ანუ „ქუეყანასაც“.

ბიბლიურ მინიშნებას - „მიწა [აქ - ქუეყანა] დაიწყევლოს შენს გამო“ [დაბ. 3,17], პავლე მოციქულისეული ტექსტი ასე ეხმიანება - „...ქმნილება [აქ - მიწა] დაემორჩილა ამაოებას, მაგრამ არა ნებსით, არამედ მის [აქ - ღმერთის] მიერ, ვინც ამაოებას დაუმორჩილა იგი... რადგანაც ვიცით, რომ მთელი ქმნილება ერთობლივად გმინავს და წვალობს აქამდე. და არა მარტო ის, არამედ ჩვენც, სულის პირველი ნაყოფის მქონენი, თვითონ ჩვენც ვგმინავთ ჩვენსავე თავში...“ [რომ. 8,20; 22-23].

დასკვნისათვის ვიტყვით, რომ ერთის მხრივ ცოდვის ჩადენამდე „ადამისა და მისი დედაკაცის“ სამკვიდრო არეალი - „ედემის ბაღი“, და მეორეს მხრივ ცოდვის ჩადენის ემდგომად ადამის მოდგმის საცხოვრისი - ღმერთისაგან დაწყევლილი ქვეყანა, ურთიერთ საწინააღმდეგოდ მდგომად შეგვიძლია მივიჩნიოთ.

ამდენად, ცოდვით დაცემამდელ უდროობაში მყოფი ადამი და ევა, ცოდვიდან მომდინარე - სიკვდილს, ანუ ხრწნადობას დაქვემდებარებული დაადგა ცოდვის შემდგომად მისთვის განსაზღვრულ გზასავალს. მასთან ერთად - დროის, იგივე სიკვდილის, ანუ ხრწნადობის სასჯელი დაედო მათ ახალ სამკვიდრებელ არეალსაც, ანუ ღმერთისგან დაწყევლილ იმ ქვეყანას სადაც ადამის მოდგმა დღემდე ცხოვრობს.

 

„ედემის ბაღის“, ანუ „სამოთხისა“ და „სასუფევლის“

არსობრივი მხარე

ბიბლიის თანამედროვე ქართულით გადმოცემული ტექსტის - „უფალმა ღმერთმა ბაღი გააშენა ედემში, აღმოსავლეთში და დასვა იქ ადამი...“ [დაბ. 1,8], ძველქართული შესატყვისი ასეთია - „და დაასხა ღმერთმან სამოთხე ედემისა აღმოსავალით და დადვა მუნ კაცი იგი...“. ასევეა ყველა სხვა ადგილასაც, ანუ „ედემის ბაღის“ ძველქართული შესატყვისი, ყველგან - „სამოთხედაა“ მოხსენიებული [იხ. დაბ. 2,8-11; დაბ. 3,22-23].

სახარებისეული სწავლებით - „... ღმერთი არ იცდუნება ბოროტით, და არც თავად აცდუნებს ვისმე. არამედ ყველა საკუთარი გულისთქმით ცდუნდება და წარიტაცება. ხოლო შემდეგ გულისთქმა ჩასახავს და შობს ცოდვას; ცოდვა კი, ჩადენის შემდეგ, შობს სიკვდილს“ (იაკ. 1,13-15).

 ამდენად - „... ღმერთი არ იცდუნება ბოროტით“, რამეთუ - „... მასში არ არის ცოდვა“ (I იოანე 3,5), და, შესაბამისად, ცოდვის შედეგი - სიკვდილი, და ამიტომაც ბრძანებს - „... მე ვარ, რომელიც ვარ... ეს არის ჩემი სახელი უკუნითი უკუნისამდე...“-ო (გამ. 3,14-15).

 ადამი, სწორედ ამ - უცოდველი, ანუ - სიკვდილს არ დაქვემდებარებული, .. მარადიული და უკვდავი უზენაესი ძალის მიერ იქნა გამოსახული - „გამოსახა უფალმა ღმერთმა ადამი (კაცი) მიწის მტვერისაგან და შთაბერა მის ნესტოებს სიცოცხლის სუნთქვა და იქცა ადამი ცოცხალ არსებად“ (დაბ. 2,7), და შესაბამისად - უკვდავებისთვისაა განკუთვნილი. ამაზე მიგვანიშნებს, ღმერთის მიერ ადამის სამყოფელში სიცოცხლის ხის აღმოცენებისეული ინფორმაცია - „უფალმა ღმერთმა ბაღი გააშენა ედემში, აღმოსავლეთში, და დასვა იქ ადამი, რომელიც გამოსახა. აღმოაცენა უფალმა ღმერთმა მიწიდან ყოველი ხე, სანახავად საამო და საჭმელად ვარგისი, შუაგულ ბაღში კი ხე სიცოცხლისა...“ (დაბ. 2,8-9).

მაშასადამე, ადამი ორი არსისაგან შედგება: მას აქვს: „მიწის მტევრისაგან“ აგებული სხეული, და უშუალოდ უკვდავი ღმერთისაგან მომდინარე, და მაშასადამე ასევე უკვდავი სული - „სიცოცხლის სუნთქვა“.

შესაბამისად, რადგან ვიცით, რომ ადამს უკვე აქვს უკვდავი სული, ძნელი აღარ იქნება დავასკვნათ, რომ ედემის ბაღში აღმოცენებული „სიცოცხლის ხის“ ნაყოფი, მხოლოდ - „მიწის მტვერისაგან“ გამოსახული ადამის სხეულისთვისაა განკუთვნილი.

ამიტომ, განსახილველი საკითხის გააზრებისათვის საჭიროა გავარკვიოთ:

- როგორი სხეული ჰქონდათ „ედემის ბაღში“, ანუ „სამოთხეში“ მყოფ ადამსა და ევას, შექმნიდან ვიდრე ცოდვით დაცემამდე;

- როგორი სხეული შეიძინეს მათ ცოდვით დაცემის შემდეგ, და

- როგორი სხეული ექნება ადამის მოდგმის იმ ნაწილს, რომელიც „სასუფეველში“ დაიმკვიდრებენ სამუდამო ადგილს.

ამ საკითხთა თაობაზე, ჩვენ, არაერთხელ გვისაუბრია. ამიტომ, ამჟამად, მხოლოდ მცირე ინფორმაციის გახსენებით შემოვიფარგლებით.

ლასკარულ ცნობიერებას ზიარებულმა მკითხველმა იცის, რომ მთელი ბიბლია - ადამიანურ, ანუ - მოკვდავ არსში მყოფთა თვალთახედვისათვის გასაგებ-აღსაქმელი კუთხითაა დაწერილი. მასში მოცემულია, დღეს, ჩვენს რეალობად ქცეული ყოფის შექმნა-დამკვიდრების მიზეზ-შედეგობრივი ახსნა...

 ბიბლიაში, ცოდვით დაცემამდელ დროში მომხდარის აღმწერი ინფორმაციიდან ვგებულობთ, რომ ამ მომენტისათვის ადამს აქვს: 1) სხეული - „მიწის მტევრისაგან“; 2) უშუალოდ უკვდავი ღმერთისაგან მომდინარე, და მაშასადამე ასევე უკვდავი სული - „სიცოცხლის სუნთქვა“; 3) იგი, სხეულებრივად არ მოკვდება თუკი - „კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფს“ არ შეჭამს; 4) თუმცა იგი - უკვდავი სხეულის მატარებელიც არ არის, რამეთუ ჯერ არ უგემებია - „სიცოცხლის ხის ნაყოფი“.

მაშასადამე - ადამის თავდაპირველი, ანუ ცოდვით დაცემამდელი სხეული, უკვდავი უზენაესი ძალიდან მომდინარეობისა გამო, დიახაც იყო - უკვდავებისათვის განკუთვნილი; თუმცა, არ ჰქონდა რა ნაგემები - სიცოცხლის ხის ნაყოფი - უკვდავი არ ყოფილა.

როგორც ითქვა „ადამისა და მისი დედაკაცისათვის“ „ედემის ბაღში“ ყოფნა ერთგვარი გასავლელი ეტაპი იყო, რომლის წარმატებით გავლის შემთხვევაში ისინი იგემებდნენ სიცოცხლის ხის ნაყოფს და უკვდავი სხეულის შეძენის შემდეგ, უშუალოდ „ედემში“ დაიმკვიდრებდნენ ადგილს.

სამწუხაროდ, მათ ვერ დაიცვეს რა უფლის შეგონება - „გააფრთხილა უფალმა ღმერთმა ადამი, უთხრა: ყველა ხის ნაყოფი გეჭმევა ამ ბაღში. მხოლოდ კეთილის და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფი არ შეჭამო, რადგან როგორც კი შეჭამ, მოკვდებით“ [დაბ. 2,16-17], ცოდვით დაცემის შემდეგ, ისინი - სხეულებრივად გახდნენ სიკვდილს დაქვემდებარებულნი - „გაუკეთა უფალმა ადამს და მის დედაკაცს ტყავის სამოსელი და შემოსა (დაბ. 3,21). აი, ამ მომენტიდან ხდება ადამი [და მისი დედაკაცი] - უკვდავი სულისა და სიკვდილს დაქვემდებარებული სხეულის მქონებელი.

ასეთ მდგომარეობაში იგი იქ ვეღარ დარჩებოდა, ამიტომ - „გაუშვა იგი უფალმა ღმერთმა ედემის ბაღიდან... განდევნა ადამი, ედემს კი აღმოსავლეთით ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი დაუყენა, რათა სიცოცხლის ხესთან მისასვლელი დაეცვათ“ [დაბ. 3,23-24].

ამდენად, „ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი“ იცავენ „სიცოცხლის ხესთან“ მისასვლელს, რათა ცოდვის შედეგს, ანუ სიკვდილს დაქვემდებარებული სხეულის მქონე ადამის მოდგმამ ვერ შეძლოს „ედემის ბაღში“, ანუ - „სამოთხეში“ შესვლა - „...არ მოწყვიტოს სიცოცხლის ხის ნაყოფიც, არ შეჭამოს და მარადიულად არ იცოცხლოს“ [დაბ. 3,22].

საუბრის გაგრძელებამდე, ყოველივე ზემოთქმულს თუ შევაჯერებთ, ასეთ სურათს მივიღებთ:

- შექმნიდან ვიდრე ცოდვით დაცემამდე, „ედემის ბაღში“, ანუ - „სამოთხეში“ მყოფ ადამს [და მის დედაკაცს] აქვს:

1) „მიწის მტევრისაგან“ შექმნილი სხეული;

2) უშუალოდ უკვდავი ღმერთისაგან მომდინარე, და მაშასადამე ასევე უკვდავი სული - „სიცოცხლის სუნთქვა“;

- ცოდვით დაცემის შემდეგ, „ედემის ბაღიდან“, ანუ - „სამოთხედან“ განდევნილ და ღმერთის მიერ დაწყევლილ „ქვეყანაში“ დამკვიდრებულ ადამს [და მის დედაკაცს] აქვს:

1. უშუალოდ უკვდავი ღმერთისაგან მომდინარე, და მაშასადამე ასევე უკვდავი სული - „სიცოცხლის სუნთქვა“; და

2. ცოდვის შედეგს, ანუ სიკვდილს დაქვემდებარებული სხეული.

ეხლა მივყვეთ დაწყებულ თხრობას. ბიბლიური სწავლებით ვიცით, რომ:

- ღმერთის მიერ „დაწყევლილ ქვეყანაში“ დამკვიდრებული ადამიანის სიკვდილის შემდეგ, ხდება - მისი უკვდავი სულის, მოკვდავ სხეულთან გაყრა; ამასთან

- „...სულს არც ხორცი აქვს და არც ძვლები“ [ლუკა 24,39]; და რომ

- ადამის მოდგმის მოკვდავი სხეული, ანუ მისი ხორცი და ძვლები, მიწაში რჩება - „პიროფლიანი ჭამდე პურს, ვიდრე მიწად მიიქცეოდე, რადგან მისგანა ხარ აღებული, რადგან მტვერი ხარ და მტვრადვე მიიქცევი“ [დაბ. 3,8].

ძველი აღთქმისაგან განსხვავებით, სახარებაში - „სამოთხე“, მხოლოდ ერთხელაა ნახსენები. კერძოდ  „სამოთხეს“ ახსენებს, ჯვარზე გაკრული მაცხოვარი, მის ხელმარჯვნივ გაკრულ მონანიე ავაზაკთან საუბრისას - „...იესუმ მიუგო მას: ჭეშმარიტად გეუბნები შენ: დღესვე ჩემთან ერთად იქნები სამოთხეში“ [ლუკა 23,42].

ბუნებრივია, რომ აქ მინიშნებაა ცოდვის შედეგს დაქვემდებარებული მოკვდავი სხეულისაგან გაყრილი, ანუ გარდაცვლილი მონანიე ავაზაკის - უკვდავი სულის შემდგომ „ადგილმდებარეობაზე“.

აღნიშნულს თუ განვაზოგადებთ, ვფიქრობთ ძნელი გასააზრებელი აღარ უნდა იყოს, რომ მონანიების მადლს ზიარებული ადამიანის სიკვდილის შემდეგ - მოკვდავი სხეული მიწაში იმარხება, ხოლო მისი სული - სამოთხეში ხვდება.

ამდენად, ბიბლიური სწავლებით, ცოდვით დაცემის შემდეგ, ღმერთის მიერ დაწყევლილ ქვეყანაში დამკვიდრებული, მონანიების მადლს ზიარებული გარდაცვლილი ადამის მოდგმისათვის - „ედემის ბაღი“, ანუ „სამოთხე“, არის - მათი უკვდავი სულის ადგილსამყოფელი.  

ტერმინ - „სამოთხისაგან“ განსხვავებით, სახარებისეული ტექსტი ძალიან ბევრჯერ მოიხსენიებს ტერმინ  - „სასუფეველს“, რომელიც, თავის მხრივ, უნდა იყოს ძველ აღთქმაში დაფიქსირებული - „ედემის“ შინაარსის მატარებელი ცნება.

განკითხვის შემდგომი ადგილსამყოფელის თაობაზე საუბრისას უფალი იესუ ქრისტე ბრძანებს - „მაშინ ეტყვის მეუფე მის მარჯვნივ მდგომთ: მოდით, კურთხეულნო მამაჩემის მიერ, და დაიმკვიდრეთ სასუფეველი, თქვენთვის გამზადებული ქვეყნის დასაბამიდან... მაშინ ეტყვის მარცხნივ მდგომთაც: წადით ჩემგან, წყეულნო, საუკუნო ცეცხლში, რომელიც ეშმაკისა და მისი ანგელოზებისთვისაა გამზადებული“ [მათე 25,34; 41].

უშუალოდ განკითხვის დღესთან მიმართებაში ბიბლია ასე ბრძანებს - „განკითხვის დღე იქნება დასასრული ამ დრო-ჟამისა და დასაბამი მომავალი უკვდავებისა, როცა გაივლის ხრწნადი. მოისპობა სიამპარტავნე, ამოიკვეთება ურწმუნოება, გაძლიერდება სამართალი, ამობრწყინდება ჭეშმარიტება. მაშინ კი ვეღარავინ შესძლებს დასაღუპავის გადარჩენას, და არც გამარჯვებული გაიწირება...“ [3 ეზრა 7,43-45]

უშუალოდ „სასუფეველში“ მოსახვედრთა თაობაზე პავლე მოციქული ასე გვაუწყებს - „ მაგრამ გეტყვით, ძმანო, რომ ხორცი და სისხლი ვერ დაიმკვიდრებენ ღვთის სასუფეველს, და ვერც ხრწნილება დაიმკვიდრებს უხრწნელობას. აჰა, გეტყვით თქვენ საიდუმლოს: ყველანი როდი მოვკვდებით, მაგრამ ყველანი შევიცვლებით, - ერთ წამში, თვალის დახამხამებაში, როდესაც დაიგრგვინებს უკანასკნელი საყვირი; რადგანაც დაიგრგვინებს, და მკვდარნი აღდგებიან უხრწნელნი, ხოლო ჩვენ შევიცვლებით. რადგანაც ამ ხრწნადმა უნდა შეიმოსოს უხრწნელება, და ამ მოკვდავმა უნდა შეიმოსოს უკვდავება.  ხოლო როდესაც ეს ხრწნადი შეიმოსავს უხრწნელებას და ეს მოკვდავი შეიმოსავს უკვდავებას, მაშინ აღსრულდება დაწერილი სიტყვა: დაინთქა სიკვდილი ძლევით“ [1 კორ. 15,50-54].

ამდენად - „სასუფეველი“, ანუ - „ედემი“, ყოფილა განკითხვის შემდგომი ის ადგილი, სადაც მოხვედრის ღირსებს, უკვდავ სულთან ერთად, ექნებათ - უკვდავი სხეულიც.

ამასთანავე, ცოდვით დაცემის შემდეგ, ადამის მოდგმისათვის განკუთვნილი სამკვიდრო ქვეყანა თუ ღმერთისაგანაა დაწყევლილი [„...მიწა დაიწყევლოს შენს გამო...“ - დაბ. 3,17], განკითხვის შემდგომი ადგილის თაობაზე, გამოცხადებაში ვკითხულობთ, რომ იქ - „... აღარ იქნება არავითარი წყევლა, და ტახტი ღმრთისა და კრავისა იქნება მასში... და ღამე აღარ იქნება იქ, და აღარ დასჭირდებათ სანთელი და აღარც ნათელი მზისა, რადგანაც უფალი ღმერთი გაანათლებს მათ, და ექნებათ სუფევა უკუნითი უკუნისამდე“ [გამოცხ. 22,3-5].

ვისაც ყური აქვს ისმინოს!

 

 

„ღვთისაგან დაწყევლილი ქვეყნის“

არსობრივი მხარე

ბიბლიური სწავლებით, როგორც ვნახეთ, - ცოდვით დაცემის შემდეგ, „სამოთხიდან“ გამოდევნილი „ადამისა და მისი დედაკაცის“ ახალი სამკვიდრო ადგილი, ღმერთისმიერ წყევლასაა დაქვემდებარებული - „იმიტომ, რომ ქმნილება [აქ - შესაქმისეული ქვეყანა] დაემორჩილა ამაოებას, მაგრამ არა ნებსით, არამედ მის [ანუ - ღმერთის] მიერ, ვინც ამაოებას დაუმორჩილა იგი... რადგანაც ვიცით, რომ მთელი ქმნილება ერთობლივად გმინავს და წვალობს აქამდე. და არა მარტო ის, არამედ ჩვენც, სულის პირველი ნაყოფის მქონენი, თვითონ ჩვენც ვგმინავთ ჩვენსავე თავში...“ [რომ. 8,20-23].

ამდენად, უკვდავი სულისა და ხრწნადი სხეულის მქონე ადამის მოდგმის მსგავსად, ღმერთის წყევლას დაქვემდებარებულ ამ სამყაროში - ყველაფერი, ცოდვისაგან გაჩენილ სიკვდილის არსსაა დაქვემდებარებული.

როგორც უკვე აღინიშნა - ბიბლიური სწავლებით, ცოდვით დაცემის შემდეგ, ღმერთის მიერ დაწყევლილ ქვეყანაში დამკვიდრებული, მონანიების მადლს ზიარებული გარდაცვლილი ადამის მოდგმისათვის - „ედემის ბაღი“, ანუ „სამოთხე“, არის - მათი უკვდავი სულის ადგილსამყოფელი.

წინამდებარე წერილის თემატიკიდან გამომდინარე, ჩვენ აქ არ შევუდგებით იმის განხილვას, თუ დროის რა მანძილზე რჩება ასეთი სული სამოთხეში, მითუმეტეს, რომ ჩვენი საქმე არაა - „...დროთა და წელთა ცოდნა...“ [საქმ. 1,7].

წმიდა წერილისმიერი სწავლებით ცნობილია, რომ - „... ყველანი ერთად იხილავენ ამას.  ერთი წლის ჩვილები თავიანთი ხმით ამეტყველდებიან და ფეხმძიმენი გააჩენენ უდღეურ შვილებს სამ და ოთხ თვეზე...“ [3 ეზრა 6,20-21], ანუ ადამის მოდგმის ყველა სული სხეულში მყოფი დაექვემდებარება განკითხვის დღეს.

 

ა] რეინკარნაციის საკითხისათვის

ამ თემაზე საუბრის გაგრძელებამდე - რეინკარნაციის არსობრივი მხარე გვინდა მოკლედ გავიხსენოთ, რამეთუ მის თაობაზე ადრეც არაერთგზის გვისაუბრია.

როგორც ცნობილია - „რეინკარნაცია ლათინური სიტყვაა, სადაც - „რე” განმეორებითი მოქმედების აღმნიშვნელია, „ინკარნაცია” კი - განსხეულებას ნიშნავს. რეინკარნაცია შეიძლება ითარგმნოს, როგორც ხელახალი განსხეულება. თუმცა ამ უკანასკნელს მრავალი სხვა ტერმინითაც აღნიშნავენ. ბერძნულში მას მეტეფრიქიზოსს უწოდებენ, რაც ქართულად გარდასხეულებას, კვლავ გაცოცხლებას ნიშნავს“.

აღნიშნულის თაობაზე, ბიბლიაში მოცემული ერთ-ერთი კოდირებული ტექსტი ასე იკითხება - „... შენა ხარ ღმერთი. კაცს დააბრუნებ ხრწნადობისათვის [აქ -უკვდავი სულის მიერ კვლავ მოკვდავ, ხრწნად სხეულში შობა] და ეტყვი; დაბრუნდით ძენო ადამისანო!“ [ფსალმ. 89,2-3].

მეორე ადგილას ვკითხულობთ - „შენ ხომ ერთადერთი ხარ და ჩვენც შენს ხელთა ერთი ქმნილება ვართ, როგორც ნათქვამი გაქვს. დედის საშოში ისახება სხეული და შენ ანიჭებ მას ნაკვთებს; ინახება ცეცხლსა და წყალში შენი შექმნილი და ცხრა თვეს უძლებს შენივე გამოსახული საშო შენს ქმნილებას, რომელიც მასში შეიქმნა. თავად ის, რაც ინახავს [ანუ ზოგადად - დედა], და ისიც, რაც ინახება [აქ - ზოგადად ნაყოფი], ორივენი შენახული იქნება; ხოლო შენახულს ოდესმე ხელახლა მიიღებს საშო, ყველაფერს, რაც მასში აღორძინდა” [3 ეზრა 8,7-9].

მორიგი მაგალითი, კიდევ უფრო ღია ტექსტით მიგვანიშნებს - „თუ მოკვდა კაცი, განა კვლავ იცოცხლებს? მთელი ჩემი მაშვრალობის დღეები დაველოდებოდი ჩემი ფერისცვალების დადგომამდე“ [იობი 14,14]. იგივე ტექსტი ძველქართულში ასე იკითხება - „უკუეთუ მოკუდეს კაცი, ცხონდა, რამეთუ აღასრულნა დღენი ცხორებისა მისისანი, დავითმინო ვიდრემდე კუალად ვიშვე“.

მაშასადამე, თუ - „სამოთხე“ არის მონანიების მადლს ზიარებული, გარდაცვლილი ადამის მოდგმის სულთა დროებითი დასავანებელი ადგილი, მაშინ მისი საპირისპირო არეალი - ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა, ყოფილა -  რეინკარნაციას, იგივე ფერისცვალებას, ანუ ხრწნად სხეულში ხელახლა შობას [„კუალად ვიშვე“-ს] დაქვემდებარებული სულის ადგილსამყოფელი. ამდენად:

- სამოთხე არის: მონანიების მადლს ზიარებული, გარდაცვლილი ადამიანის მოკვდავ სხეულს გაყრილი უკვდავი სულის დროებითი ადგილსამყოფელი; ხოლო

- ღმერთისაგან დაწყევლილი ქვეყანა ყოფილა  - მოკვდავი სხეულისა და უკვდავი სულის მქონის, ანუ „ცოცხალი“ ადამიანის საცხოვრისი [სამყოფელი].

ღმერთისაგან დაწყევლილ ამ ქვეყანასთან მიმართებაში, მაცხოვარი ბრძანებს - „მოვედი, რათა ცეცხლი მოვდო ამ ქვეყანას...“ [ლუკა 12,49]. ამიტომ, მოდით გავარკვიოთ თუ რა „ცეცხლზეა“ აქ მინიშნება.

 

ბ] „პირველი“ და „მეორე“ სიკვდილის საკითხისათვის

განკითხვის დღის არსზე საუბრისას, მაცხოვარი, მის მარჯვნივ და მარცხნივ მოხვედრილთა თაობაზე ბრძანებს:

- „მაშინ ეტყვის მეუფე მის მარჯვნივ მდგომთ: მოდით, კურთხეულნო მამაჩემის მიერ, და დაიმკვიდრეთ სასუფეველი, თქვენთვის გამზადებული ქვეყნის დასაბამიდან“ [მათე 25,34]

 - „მაშინ ეტყვის მარცხნივ მდგომთაც: წადით ჩემგან, წყეულნო, საუკუნო ცეცხლში, რომელიც ეშმაკისა და მისი ანგელოზებისთვისაა გამზადებული“ [მათე 25,41].

ლასკარულ ცნობიერებას ზიარებულმა მკითხველმა იცის, რომ ცოდვით დაცემიდან ვიდრე განკითხვის დღემდე, ღმერთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში დამკვიდრებული ადამის მოდგმისათვის, უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის გაყრათა ვრცელ ჯაჭვს, ზოგადად - „პირველი სიკვდილი“ ჰქვია.

ბიბლიაში ვკითხულობთ - „ვისაც ყური აქვს ისმინოს, რას ეუბნება სული ეკლესიებს: მძლეველი [აქ, ზოგადად ისინი, რომლებიც წარმატებით გაუძლებენ - ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყნის საცდურებს] არ დაითმენს ვნებას მეორე სიკვდილისაგან“ [გამოცხ. 2,11].

გამოცხადებისეულ ტექსტში დაფიქსირებულ - „მეორე სიკვდილისეულ“ ცნებაში,  ყველა იმათი ზოგადი ხვედრი მოიაზრება, რომლებიც, განკითხვის დღის შემდეგ, უკვე ხსენებულ „მარცხნივ მდგომთა“ რიგებში აღმოჩნდებიან. კერძოდ:

„...სიკვდილი და ჯოჯოხეთი დაინთქნენ ცეცხლის ტბაში. ეს არის მეორე სიკვდილი“ [გამოცხ. 20,14]; ანდა

„მხდალთა და ურწმუნოთა, ბილწთა და მკვლელთა, მეძავთა და გრძნეულთა, კერპთაყვანისმცემელთა და ცრუთა ხვედრი კი ტბაშია, ცეცხლითა და გოგირდით მოგიზგიზეში. და ეს არის მეორე სიკვდილი“ [გამოცხ. 21,8].

უკვე ხსენებული - „მარჯვნივ და მარცხნივ“ მდგომთა ხვედრისა, და „მეორე სიკვდილის“ არსის გარკვევაში, ისევ პავლე მოციქულის მინიშნება დაგვეხმარება - „... ყველანი შევიცვლებით, - ერთ წამში, თვალის დახამხამებაში... ჩვენ შევიცვლებით. რადგანაც ამ ხრწნადმა უნდა შეიმოსოს უხრწნელება, და ამ მოკვდავმა უნდა შეიმოსოს უკვდავება. ხოლო როდესაც ეს ხრწნადი შეიმოსავს უხრწნელებას და ეს მოკვდავი შეიმოსავს უკვდავებას, მაშინ აღსრულდება დაწერილი სიტყვა: დაინთქა სიკვდილი ძლევით“ [1 კორ. 15,51-54].

მაშასადამე, განკითხვის შემდეგ, თურმე - „ყველანი შევიცვლებით“, რაც გამოიხატება იმაში, რომ: „ამ ხრწნადმა უნდა შეიმოსოს უხრწნელება, და ამ მოკვდავმა უნდა შეიმოსოს უკვდავება“, ანუ თითოეული ადამის მოდგმათაგანის მარადიული სული შეიძენს, ასევე - მარადიულ ხორცს, და სწორედ ასეთ მდგომარეობაში დაიმკვიდრებს თავის ადგილს: ზოგნი - „ხელმარჯვნივ“ და ზოგნი - „ხელმარცხნივ“.

სახარებისეული სწავლებით, „მარჯვნივ“ განწესებულთა - მარადიული სულისა და ხორცის ერთებაში მყოფთა ადგილს ჰქვია - სასუფეველი, ხოლო „მარცხნივ“ აღმოჩენი;ლი - მარადიული სულისა და ხორცის ერთებაში მყოფთა ადგილს - „საუკუნო ცეცხლი“ [მათე 25,41], ანდა - „ცეცხლისა და გოგირდის ტბა“ [გამოცხ. 20,10; 21,8], ანდა - „ცეცხლის ტბა“ [გამოცხ. 20,14-15]; ანდა - „სახმილის ცეცხლი“ [მათე 13,42; 50], სადაც უნდა იყოს - „სიკვდილისა და ჯოჯოხეთის“ სამუდამო ადგილი.

აღნიშნულის ფონზე, მოდით შევეცადოთ გავერკვეთ, თუ რა ელის თავად - ღმერთისაგან დაწყევლილ ქვეყანას., ანუ ცოდვით დაცემიდან ვიდრე განკითხვის დღემდე დროის მონაკვეთში ადამის მოდგმის დღევანდელ საცხოვრისს.

 

გ] „უწინდელი ცა და უწინდელი მიწა გადაეგოს“ საკითხისათვის

განკითხვის დღის შემდგომად დამდგარ რეალობასთან მიმართებაში წმიდა წერილი გვაუწყებს - „და თქვა ტახტზე მჯდომარემ: აჰა, ვიქმ ყოველსავე ახალს...“ [გამოცხ. 21,5].

თავად ამ „ახალის“ არსობრივი მხარის სიღრმისეული გააზრება, ჩვენს დღევანდელ „ადამიანურ ცნობიერებას“ არ შეუძლია, რამეთუ - „რაც არ უხილავს თვალს, არ სმენია ყურს და არც კაცს გაუვლია გულში, ის განუმზადა ღმერთმა თავის მოყვარეთ“ (1 კორ.2.9).

ამიტომ, ამჯერად, მოდით შევეცადოთ გავერკვეთ, თუ რა ინფორმაციაა მოცემული ბიბლიაში, ცოდვით დაცემის შემდგომად, ვიდრე განკითხვის დღემდე ადამის მოდგმის საცხოვრებელ არეალთან, ანუ - ღმერთისაგან დაწყევლილ ქვეყანასთან მიმართებაში.

ბიბლიური ინფორმაცია - განკითხვამდელ და განკითხვის დღის შემდგომ არეალს, შესაბამისად - „ძველისა“ და „ახალის“ ცნებით მოიხსენიებს.

მარადარსებული ღმერთის მიერ შექმნილი და, მოგვიანებით ღმერთისავე წყევლას დაქვემდებარებული, ანუ ჩვენთვის ხილული „ცისა და მიწის“ თაობაზე, წმიდა წერილი ასე იუწყება - „... „თავდაპირველად,  უფალო, დააფუძნე მიწა, და ხელთა შენთა საქმენი არიან ცანი. ისინი გარდავლენ, ხოლო შენ წარუვალი ხარ, და ყოველივე დაძველდება, როგორც სამოსი. და როგორც სამოსს, შეახვევ მას და შეიცვლებიან, ხოლო თავად უცვლელი ხარ, არასდროს დასრულდება შენი წლები“ {ებრ. 1,10-12]

მაშასადამე, ადამის მოდგმის დღევანდელი საცხოვრისი -„დაძველებას“ ექვემდებარება, ანუ - „...წარმავალია ამ ქვეყნის ხატი“ [„წარმავალს არს ხატი ამის სოფლისაი" (1 კორინთელთა, 7,31).

შესაბამისად, ის რაც „ძველდება“ და „წარმავალია“, თავის დროზე უნდა შეიცვალოს კიდეც. აქვე უნდა გავერკვეთ, თუ რაში მდგომარეობს ამ „შეცვლის“ არსი - უკვე არსებულის გარდაქმნაში, თუ არსებულის მაგიერის შექმნაში.

ამ კითხვაზე, ძველი და ახალი აღთქმისეული ტექსტები ერთმნიშვნელოვან პასუხ იძლევიან - დღეს არსებულის მაგივრად იქმნება ახალი:

- „რადგან, აჰა, შევქმნი ახალ ცას და ახალ მიწას, აღარ გაიხსენება წინანდელნი და ფიქრადაც არავის მოუვა“ [ეს. 65,17];

- „და ვიხილე ახალი ცა და ახალი მიწა, რადგანაც უწინდელი ცა და უწინდელი მიწა გადაეგო...“ [გამოცხ. 21,1].

მოდით გადავხედოთ ბიბლიაში დაცულ იმ ინფორმაციათა ნაწილს, სადაც ადამის მოდგმის დღევანდელ და მომავალ სამკვიდრებელთა არსობრივ სხვაობაზეა მინიშნება;

-  დღეს არსებული ქვეყანა, ანუ - „... ამჟამინდელი წუთისოფელი არ არის ბოლო, დიდება იშვიათია მასში...“ [3 ეზრა 7,42];

- „ხოლო ჩვენ, აღთქმისამებრ, მოველით ახალ ცათა და ახალ მიწას, სადაც დამკვიდრდება სიმართლე“ [2 პეტრ. 3,13];

- ეს ყველაფერი კი მოხდება განკითხვის დღის შემდეგ, რამეთუ: „განკითხვის დღე იქნება დასასრული ამ დრო-ჟამისა და დასაბამი მომავალი უკვდავებისა, როცა გაივლის ხრწნადი. მოისპობა სიამპარტავნე, ამოიკვეთება ურწმუნოება, გაძლიერდება სამართალი, ამობრწყინდება ჭეშმარიტება“ [3 ეზრა 7,43-44];

- ამავე განკითხვის დღეს „ამოიწურება“, დღევანდელი ჩვენი საცხოვრისისადმი, ადამისა და მისი დედაკაცის ცოდვით დაცემის გამო, ღმერთის ნათქვამის: „...მიწა დაიწყევლოს შენს გამო“-ს [დაბ. 3,17] მოქმედების დრო, რადგან ახალ გარემოში - „... აღარ იქნება არავითარი წყევლა...“ [გამოცხ. 22,3].

ვფიქრობთ მოხმობილი მასალა სრულიად საკმარისია იმაში დასარწმუნებლად, რომ ცოდვით დაცემის შემდგომად ადამის მოდგმის დღევანდელი საცხოვრისი, ანუ ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა - უნდა შეიცვალოს, ჩვენი თვალთა არეალისათვის სრულიად „ახალი ცითა და ახალი მიწით“.

ხოლო, რადგან - უფალ იესუ ქრისტეს მეორედ დიდებით გამოჩინებამდე, ანუ - „...სანამ არ გადავა ცა და მიწა, ერთი იოტიც ან ერთი წერტილიც არ გადავა რჯულისაგან, ვიდრე ყოველივე არ აღსრულდება“ [მათე 5,18], ამიტომ, მოდით კიდევ ერთ უკვე დაწერილ საკითხსაც შევეხოთ.

 

დ] „ჯოჯოხეთის“, იგივე „მიწის“, ანუ „ქუეყნის“

 არსობრივი მხარისათვის

წინამდებარე საკითხის განხილვამდე, მოდით ზოგადი სურათი გამოვკვეთოთ:

- ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღი, ანუ სამოთხე არის, ცოდვით დაცემამდელ მდგომარეობაში მყოფი, უკვდავი სულისა და უკვდავებისათვის გამიზნული სხეულის მქონე ადამისა და მისი დედაკაცის სამკვიდრო ადგილი;

- ცოდვით დაცემის გამო უკვდავი სულის მქონე ადამისა და მისი დედაკაცის სხეული სიკვდილს დაქვემდებარებული ხდება;

- ადამისა და ევას მსგავსად, სასჯელი ედება ღმერთის მიერ შვიდდღიან შესაქმისეულ „ცასა და მიწა“ [იხ. დაბ. 3,17], და - ის, უფალი ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა, ხდება: რეინკარნაციას, იგივე ფერისცვალებას, ანუ ხრწნად სხეულში ხელახლა შობას [„კუალად ვიშვე“-ს] დაქვემდებარებული, უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის მქონე, ანუ „ცოცხალი“ ადამიანის საცხოვრისი;

- უფალ იესუ ქრისტეს პირველად მოსვლისას მოხდა, ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანაში მცხოვრები ადამის მოდგმის თანდაყოლილი ცოდვისაგან განთავისუფლება. ამის შემდეგ, სამოთხე გახდა მონანიების მადლს ზიარებული, გარდაცვლილი ადამიანის მოკვდავ სხეულს გაყრილი უკვდავი სულის დროებითი ადგილსამყოფელი; ხოლო

- სამოთხის საპირისპირო არეალი - ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა, კვლავ დარჩა  რეინკარნაციას, იგივე ფერისცვალებას, ანუ ხრწნად სხეულში ხელახლა შობას [„კუალად ვიშვე“-ს] დაქვემდებარებული სულის ადგილსამყოფელად;

- უფალ იესუ ქრისტე მეორედ დიდებით გაცხადების შემდეგ ადამის თითოეული მოდგმათაგანის მარადიული სული შეიძენს, ასევე - მარადიულ ხორცს, და სწორედ ასეთ მდგომარეობაში დაიმკვიდრებს თავის ადგილს: ზოგნი - „ხელმარჯვნივ“ და ზოგნი - „ხელმარცხნივ“;

- მართალთაგან უკეთურთა განშორების [იხ. მათე 13,49], ანუ - განკითხვის დღის მოსალოდნელი შედეგის თაობაზე ბიბლია გვაუწყებს:

ა) „... უზენაესმა ეს წუთისოფელი მრავალთა გულისთვის შექმნა, მომავალი კი - მცირედთა გულისთვის...  ბევრია შექმნილი, მაგრამ მცირედნი გადარჩებიან“ [3 ეზრა 8,1; 3];

ბ) „ადრე მითქვამს, ახლაც ვამბობ, და კვლავ ვიტყვი: დასაღუპად განწირულნი გადარჩენილებზე ბევრნი არიან,  როგორც ტალღაა მეტი წვეთზე...“ [3 ეზრა 9,15-16];

- ცოდვით დაცემიდან განკითხვის დღემდე არსებული, ანუ ცოდვის სასჯელდადებული ადამის მოდგმის ძველი [დღევანდელი] საცხოვრისი: ღმერთისაგან დაწყევლილი „ცა და მიწა“ უნდა „გადაეგოს“, და უნდა გამოჩნდეს ჩვენთვის დღემდე უხილავი „ახალი ცა და ხალი მიწა“;

 - გადარჩენილთა, ანუ „მარჯვნივ“ განწესებულთა - მარადიული სულისა და ხორცის ერთებაში მყოფთა ადგილი იქნება - სასუფეველი [მათე 25,34], იგივე ხსენებული  „ახალი ცა და ხალი მიწა“, ხოლო

- დასაღუპად განწირულთა, ანუ „მარცხნივ“ აღმოჩენი;ლი - მარადიული სულისა და ხორცის ერთებაში მყოფთა სამუდამო სამყოფელი იქნება - „საუკუნო ცეცხლი“ [მათე 25,41].

ბიბლიური სწავლებით „საუკუნო ცეცხლში“, იგივე „გოგირდის ტბაში“ ხდება „სიკვდილისა და ჯოჯოხეთის“ დანთქმა [იხ. გამოცხ. 20,14].

როგორც ვნახეთ, „სიკვდილი“, როგორც უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის ურთიერთგაყრის შედეგი, ცოდვიდან მომდინარეობს, რამეთუ - „...ყველა საკუთარი გულისთქმით ცდუნდება და წარიტაცება. ხოლო შემდეგ გულისთქმა ჩასახავს და შობს ცოდვას, ვოდვა კი, ჩადენის შემდეგ შობს  სიკვდილს“ [იაკ. 1,13-16]; და შესაბამისად, როდესაც გვეუწყება, რომ თურმე - „სიკვდილი“ უნდა დაინთქა „ცეცხლის ტბაში“, ბუნებრივია აქ მინიშნებაა თავად ცოდვის აღმოფხვრაზე, ანუ როდესაც - „... უკანასკნელი მტერი განქარდება - სიკვდილი“ [1 კორ. 15,26].

ზემოთქმულის შემდეგ, მოდით გავერკვეთ, უშუალოდ „ჯოჯოხეთის“ არსში.

ზოგადად, ბიბლიაში, ტერმინი - „ჯოჯოხეთი“, ებრაულ სიტყვა „შეოლი“-ს შინაარსობრივი მხარის გადმომცემ ერთ-ერთ თარგმანს წარმოადგენს.

თავის მხრივ, ებრაული სიტყვა „შე’ლის“ წარმოშობის რამდენიმე ვერსია არსებობს, თუმცა, როგორც ჩანს, იგი იწარმოება ებრაული ზმნისგან „შაალ“, რაც თხოვნას ან მოთხოვნას ნიშნავს.

ამჟამად, ჩვენი საუბრის მიზნიდან გამომდინარე, ამ სიტყვის მართებულად თარგმანის ცალკეული დეტალების განხილვას არ შევუდგებით. უბრალოდ აღვნიშნავთ, რომ სიტყვა - „შეოლი“, ბიბლიის სხვადასხვა ტექსტში ნათარგმნია, როგორც:  სულეთი, ქვესკნელი, საფლავი ან ჯოჯოხეთი, რაც, ზოგ შემთხვევაში, მთლად მართებული არ არის, და ინდივიდუალურ გააზრებას მოითხოვს. კერძოდ: „სულეთი“ და „ქვესკნელი“ ჩვენი თვალთაგან უხილავი არეალია, რასაც ვერ ვიტყვით „საფლავთან“ მიმართებაში.

ამ კუთხიდან გამომდინარე, მოდით ვნახოთ რა არსი შეიძლება იყოს ჩადებული ტერმინ - „ჯოჯოხეთში“

ძველი აღთქმისეული ტექსტი გვაუწყებს - „ოჰ, ნეტავ ქვესკნელში დამმალავდე {„. უკუეთუმცა ჯოჯოხეთს შიდა დამმარხე“], შემინახავდე, ვიდრე შენი რისხვა გადაივლიდეს! დროს დამინიშნავდე და მერე გამიხსენებდე! თუ მოკვდა კაცი, განა კვლავ იცოცხლებს? მთელი ჩემი მაშვრალობის დღეები დაველოდებოდი ჩემი ფერისცვალების დადგომამდე [„დავითმინო ვიდრემდე კუალად ვიშვე“]“ [იობი 14,12-14].

ვფიქრობთ ძნელი არ უნდა იყოს იმაში გარკვევა, რომ აქ ერთმანეთისაგანაა გამიჯნული „ქვესკნელში“, ძველქართულით  - „ჯოჯოხეთში“ ყოფნა, რაც - დამალვას და შენახვას ედრება; და - სიკვდილი, და ამის შემდგომი ფერისცვალება, ანუ „კუალად შობა“.  დიახ, ამ შემთხვევაში - „ჯოჯოხეთი“, ჩვენს მიერ თვალით აღსაქმელ არეალს მოიაზრებს.

პეტრე მოციქულისადმი განკუთვნილ მაცხოვრის სიტყვებში - „და მე გეუბნები: შენა ხარ კლდე, და ამ კლდეზე ავაშენებ ჩემს ეკლესიას, და ჯოჯოხეთის ბჭენი ვერ სძლევენ მას“ [მათე 16,18], ნახსენები - „ჯოჯოხეთი“, ასევე მოიაზრებს იმ ხილულ არეალს, რომელმაც ვერ უნდა სძლიოს უფლის მიერ აშენებულ ეკლესიას [ზოგადად ქრისტიანობას].

სახარებაში, მაცხოვრის ნათქვამი - „და შენ, კაპერნაუმ, თვით ზეცამდე ამაღლებული, ჯოჯოხეთამდე დაემხობი“ [ლუკა 10,15], ასევე - ჩვენი თვალისათვის ხილულ ორ პირობით [ზედა და ქვედა] საზღვარს გამოყოფს: ზეცას და ჯოჯოხეთს, რაც უკვე ხსენებული „ცისა და მიწის“ შესატყვისი უნდა იყოს.

ზემოთქმულის მთლიანობაში გააზრების შემდეგ, ვფიქრობთ ძნელი აღარ იქნება იმაში გარკვევა, რომ, ერთის მხრივ - ცოდვით დაცემის შემდგომად სასჯელდადებული ადამის მოდგმის საცხოვრისი, ანუ ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა და მეორეს მხრივ საძიებელი „ჯოჯოხეთი“, - ერთი და იგივე არეალის არსობრივი მხარის მატარებელი უნდა იყოს.

დიახ, „ჯოჯოხეთი“, ეს იგივე - ღმერთის მიერ დაწყევლილი იმ ქვეყნის კოდირებული [შეფარული] სახელია, სადაც უკვდავი სულისა და ხრწნადი სხეულის მატარებელი ცოცხალი ადამიანი, თავის ცოდვისმიერ საზღაურს იხდის.

წმიდა წერილში საკამაოდ ბევრი ინფორმაციაა მოცემული, ჯოჯოხეთის არსთან გაიგივებულ, ღვთიური სასჯელის გამო ედემის ბაღიდან გამოდევნილი ადამის მოდგმის ახალ სამკვიდრებელზე, ანუ - იმ „ქვეყანაზე“, რომელიც, თავის მხრივ, ასევე გახდა ღვთიური წყევლის ნიშანდადებული. შესაბამისი დასკვნის გამოტანამდე, მოდით, პირობითი თანამიმდევრობით გავიხსენოთ ეს ინფორმაციები.

1. „ცაში“, ანუ ჩვენთვის უხილავ სამყაროში მომხდარის თაობაზე გამოცხადებისეული ტექსტი ასე იუწყება - „და ატყდა ბრძოლა ცაში: მიქაელი და მისი ანგელოზები ებრძოდნენ ურჩხულს, ურჩხული და მისი ანგელოზები კი ებრძოდნენ მათ. და ვერ იმძლავრეს, და აღარ აღმოჩნდა მათი ადგილი ცაში [აქ - ჩვენთვის უხილავ სამყაროში]. და გადმოვარდა დიდი ურჩხული, დასაბამის გველი, რომელსაც ეწოდება ეშმაკი და სატანა, მთელი საწუთროს მაცდური; გადმოვარდა ქვეყნად და თან გადმოჰყვნენ მისი ანგელოზები... მაშ, ხარობდეთ ზეცანო და ზეცის მკვიდრნო! მაგრამ ვაი მიწას და ზღვას, რადგანაც თქვენში ჩამოგდებულ იქნა ეშმაკი, აღსავსე სასტიკი რისხვით...“ [გამოცხ. 12,7-9; 12].

მაშასადამე „ცაში“, ანუ უხილავ სამყაროში განვითარებული მოვლენების გამო - „ეშმაკი... და მისი ანგელოზები“, ადამისა და ევას ახალ სამკვიდრებელში, ანუ ღვთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში [იგივე - ჯოჯოხეთში] იქნენ ჩამოგდებულნი;

2. ძველ აღთქმაში - „იობის“ ტექსტი, ასევე აფიქსირებს ეშმაკის სამოქმედო არეალს - „ერთ დღეს მივიდნენ ღვთისშვილები უფლის წინაშე წარსადგომად. სატანაც მივიდა მათ შორის. უთხრა უფალმა სატანას: საიდან მოდიხარ? მიუგო სატანამ უფალს და უთხრა: ქვეყნად წანწალიდან და ხეტიალიდან“ [იობი 1,6-7].

იგივე ტექსტი ძველქართულად ასე იკითხება - „და ვითარცა იქმნა დღე ესევითარი და მოვიდეს ანგელოზნი ღმრთისანი წარდგომად წინაშე ღმრთისა, და ეშმაკიცა მოვიდა და დადგა მათ თანა. და ჰრქუა უფალმან ეშმაკსა მას: ვინა მოხუალ შენ? მიუგო ეშმაკმან მან და ჰრქუა: მომივლიეს ყოველი ქუეყანაჲ და განმივლიეს ცასა ქუეშე და აწ აქა ვარ“.

დაუკვირდით, ჩვენდა გასაგონად გამიზნულ ტექსტში [რამეთუ უფალმა ისედაც წინასწარ იცის ყველაფერი] - უფალი მხოლოდ ეშმაკს, ანუ სატანას ეკითხება: „საიდან მოდიხარ?“. ეშმაკის პასუხიდან ვგებულობთ, რომ იგი ადამის მოდგმის სამკვიდრებელში, ანუ ღმერთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში, იგივე ჯოჯოხეთში - „დაწანწალებს“ და „ხეტიალობს“;

3. სახარებისეული ტექსტი - ეშმაკს, ანუ სატანას: „ამ ქვეყნის მთავარს“ ეძახის [იხ.[იოანე 12,31; 16,11].

მაცხოვარი მკვეთრ ზღვარს ავლებსა - მასსა, და - ღვთისაგან დაწყევლილი ქვეყნის, იგივე ჯოჯოხეთის მთავარს შორის - „ბევრს ვეღარაფერს გეტყვით, რადგანაც მოდის ამ ქვეყნის მთავარი, და არაფერი აქვს ჩემში“ [იოანე 14,30];

4. უფალი იესუ ქრისტე, თავიდანვე აფიქსირებს თვალსაზრისს, რომლის თანახმადაც ღვთისგან დაწყევლილ ამ ქვეყანას არ შეიძლება უყვარდეს არც - იგი, და არც მისი ერთგული მიმდევრები - „თუ ქვეყანას სძულხართ, იცოდეთ, რომ მე მომიძულა უწინ. ამ [ანუ - ღვთისგან დაწყევლილი] ქვეყნისანი რომ იყოთ, ქვეყანას ეყვარებოდა თავისი; მაგრამ რაკი ამ ქვეყნისანი არა ხართ, არამედ მე გამოგარჩიეთ ქვეყნისაგან, ამიტომაც სძულხართ ქვეყანას“ [იოანე 15,18-19].

ამდენად, უფალი იესუ ქრისტე ორ პირობით ჯგუფს გამოყოფს:

- პირველ ჯგუფში მოიაზრება ღვთისგან დაწყევლილი ქვეყნის მიერ მოძულებული - მაცხოვარი, და ისინი, რომლებიც თავად უფალმა გამოარჩია ამ ქვეყნის მკვიდრთაგან;

- მეორე ჯგუფში კი გაერთიანებულია ღვთისგან დაწყევლილი ქვეყნის ყველა ის მაცხოვრებელი, რომელიც ამ ქვეყნის სიყვარულით სარგებლობს;

5. ღვთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში მაცხოვრებელი ადამის მოდგმის ორ ჯგუფად დაყოფაზე საუბრობს უფალი „მკის იგავშიც“ – „...კეთილი თესლის მთესავი ძეა კაცისა. ყანა არის ქვეყანა; კეთილი თესლი სასუფევლის ძენი არიან, ხოლო ღვარძლი - უკეთურის ძენი. ღვარძლის მთესავი მტერი ეშმაკია; მკა - ქვეყნის დასასრული...“ [მათე 13,37-39]:

- პირველ ჯგუფში თავს იყრიან ძე კაცისას მიერ დათესილი „კეთილ თესლად“ მოაზრებული „სასუფევლის ძენი“, რომელთაც „მამის სასუფეველში“ აქვთ ადგილი განკუთვნილი [იხ. მათე 13,43]; ხოლო

- მეორე ჯგუფში ვხედავთ ეშმაკის მიერ დათესილი „ღვარძლის“ ნაყოფთ, ანუ „უკეთურის ძეებს“, რომელთაც - „...ჩაყრიან მათ სახმილის ცეცხლში: და იქნება იქ ტირილი და კბილთა ღრჭიალი“ [მათე 13,42];

6. ზემოთ ხსენებული ორი პირობითი ჯგუფის წარმომადგენელთა ურთიერთგაყოფაზე მიმანიშნებელი მაცხოვრის სიტყვები ასე იკითხება - ნუ ჰგონებთ, ვითარმედ მოვედ მე მიფენად მშვიდობისა ქუეყანასა ზედა; არ ამოვედ მიფენად მშვიდობისა, არამედ მახვილისა (მათ. 10, 34).

აღნიშნულის განმარტებაში წმ. ნიკოლოზ სერბი (ველიმიროვიჩი), ბრძანებს - „ეს ასე წაიკითხე: „იმისთვის არ მოვსულვარ, რომ ჭეშმარიტება - სიცრუეს, სიბრძნე - სისულელეს, სიკეთე - ბოროტებას, სამართალი - ძალადობას, ზნეობა - პირუტყვობას, კეთილკრძალულობა - ხრწნილობას, ღმერთი - მამონას შევარიგო. არა, მე ერთის მეორისაგან განსაცალკავებლად მახვილი მოვიტანე, რომ აღრეულობა არ იყოს“-ო [იხ. ათასი კითხვა დედა-ეკლესიას“, 611-ე კითხვა, გვ. 163].

ღვთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში, იგივე ჯოჯოხეთში გაბატონებული მამონისა, და მის მიერ დანერგილი - სიცრუის, სისულელის, ბოროტების, ძალადობის, პირუტყვობისა თუ ხრწნილობის საცეცებში მოქცეულ ქვეყანასთან მიმართებაში, უფალი ასეთ დამოკიდებულებას ამჟღავნებს - „მოვედი, რათა ცეცხლი მოვდო ამ ქვეყანას...“ [ლუკა 12,49]. აქ ხსენებული „ქვეყნისათვის“ ცეცხლის მოდებაზე მინიშნება, იგივეა რაც ჯოჯოხეთის საუკუნო ცეცხლში ჩაგდება;

7. დასასრულს, მოდით კომენტარის გარეშე გავიხსენოთ, თუ როგორი პოზიციის დაკავებისაკენ მოგვიწოდებს მოციქული, განსახილველი - ღვთისგან დაწყევლილი ქვეყანის მიმართ:

- „ნუ შეიყვარებთ ამ ქვეყანას, ნურც ამქვეყნიურს რასმე; ვისაც ეს [ანუ - ღვთისაგან დაწყევლილი]  ქვეყანა უყვარს, მამის სიყვარული არ არის მასში. ვინაიდან ამ ქვეყნად ყველაფერი - გულისთქმა ხორცის, გულისთქმა თვალის და სიამაყე არსებობისა, მამისგან კი არა, ამ ქვეყნისაგან არის. ე ქვეყანაც გარდავა და მისი გულისთქმაც, ღვთის ნებისმყოფელი კი წარუვალია უკუნისამდე“ [1 იოანე 2,15-17].

ვფიქრობთ, რომ წარმოდგენილი მასალა მთელი სიგრძე-სიგანით გვიხატავს, როგორც - ღვთისაგან დაწყევლილი ქვეყნის, იგივე ჯოჯოხეთის, ასევე - მისი მთავრის ჭეშმარიტ არსს.

ღვთისაგან დაწყევლილი ქვეყნის, იგივე ჯოჯოხეთის, არსში კიდევ უფრო გასარკვევად, მოდით პეტრე მოციქულიეული მინიშნება განვიხილოთ - „ამიტომაც იწინასწარმეტყველა ქრისტეს აღდგომა და თქვა, რომ არ დარჩა მისი სული ჯოჯოხეთში და არ იხილა მისმა ხორცმა ხრწნილება. ეს იესო აღადგინა ღმერთმა, რისი მოწმეცაა ყველა ჩვენგანი. ღვთის მარჯვენით ამაღლდა იგი, მამისაგან მიიღო სული წმიდის აღთქმა და მოჰფინა ის, რასაც ხედავთ და ისმენთ“ [საქმ. 2,31-33].

აქ ნათქვამი - „არ დარჩა მისი სული ჯოჯოხეთში და არ იხილა მისმა ხორცმა ხრწნილება“, ჩვენის აზრით, ორ პირობით დროით ეტაპს [და მათში მომხდარს უნდა გამოყოფდეს. კერძოდ, ესაა:

1. „არ დარჩა მისი სული ჯოჯოხეთში“; და

2. „არ იხილა მისმა ხორცმა ხრწნილება“.

ქრისტიანული სწავლებით, უფალი იესუ ქრისტე - ჯვარცმამდე, ერთდროულად ატარებდა ორ: ღვთაებრივ და ადამიანურ ბუნებას, რამეთუ მას  - „... როგორც ღმრთის ხატს, ნაძარცვად არ შეურაცხავს ღმრთის სწორად ყოფნა. მაგრამ დაიმცირა თავისი თავი, მონობის ხატი შეიმოსა და კაცის მსგავსად იქცა“ [ფილ. 2,6-8].

 „კაცის მსგავსად იქცა“, ბუნებრივად გულისხმობს, რომ განკაცებული მაცხოვარი, შობიდან ვიდრე ჯვარცმამდე, ერთდროულად იყო რა - ღვთაებრივი სულისა და ჩვეულებრივი მოკვდავი, ანუ ადამიანური სხეულის მატარებელი, სწორედ ამ სახით ცხოვრობდა ღმერთის მიერ დაწყევლილ ქვეყანაზე, ანუ - ჯოჯოხეთში. განკაცებული მაცხოვრის ამ მდგომარეობაში ყოფა მხოლოდ ჯვარცმამდე გაგრძელდა.

უფალი იესუ ქრისტე გვასწავლის, რომ - „ღმერთი სულია და მისი თაყვანისმცემელნიც სულითა და ჭეშმარიტებით უნდა სცემდნენ თაყვანს“ [იოანე 4,24]. აღნიშნულ თვალსაზრისს პავლე მოციქული კიდევ უფრო აზუსტებს - „უფალი სულია, ხოლო სადაც არის სული უფლისა იქვეა თავისუფლება“ [2 კორ. 3,17].

ამ კუთხის გააზრებით, მოციქულის მიერ უფალთან მიმართებით ნათქვამი - „არ დარჩა მისი სული ჯოჯოხეთში“, შეგვიძლია ასეც წავიკითხოთ - „არ დარჩა უფალი ჯოჯოხეთში“, ანუ - ღვთის მიერ დაწყევლილ ქვეყანაში. ეს უკანასკნელი კი მაშინ მოხდებოდა თუკი მაცხოვარი გააგრძელებდა ჯვარცმამდელი სახით ქვეყანაზე ყოფნას.

ჩვენს მიერ, მეორე პირობითი დროითი ეტაპის დამაფიქსირებელად მოაზრებული მოციქულისეული სიტყვები - „არ იხილა მისმა ხორცმა ხრწნილება“, ხაზს უსვამს მაცხოვრის - შობისმიერი, მოკვდავი სხეულის, უკვდავ, ანუ მარადიულ არსში გადასვლას. დიახ, - ჯვარცმის შემდეგ, მაცხოვარი მკვდრეთით აღდგა, და ისე რომ - „არ იხილა მისმა ხორცმა ხრწნილება“, უკვდავსხეულშეძენილი გამოეცხადა მოციქულებს [და არა მარტო მათ].

ვისაც ყური აქვს ისმინოს!

 

დასკვნის მაგიერ,

ანუ - სასუფეველი და ცეცხლის ტბა

 წინამდებარე წერილის დასასრულს კიდევ ერთ საკითხზე გვინდა ვისაუბროთ. როგორც ითქვა, უფალ იესუ ქრისტეს პირველად მოსვლიდან ვიდრე განკითხვამდელ დროში:

- სამოთხე გახდა მონანიების მადლს ზიარებული, გარდაცვლილი ადამიანის მოკვდავ სხეულს გაყრილი უკვდავი სულის დროებითი ადგილსამყოფელი; ხოლო

- სამოთხის საპირისპირო არეალი - ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა, იგივე ჯოჯოხეთი, კვლავ დარჩა  რეინკარნაციას, იგივე ფერისცვალებას, ანუ ხრწნად სხეულში ხელახლა შობას [„კუალად ვიშვე“-ს] დაქვემდებარებული სულის ადგილსამყოფელად;

უფალ იესუ ქრისტე მეორედ დიდებით გაცხადების შემდეგ, ადამის თითოეული მოდგმათაგანის მარადიული სული შეიძენს, ასევე - მარადიულ ხორცს, და სწორედ ასეთ მდგომარეობაში დაიმკვიდრებს თავის ადგილს: ზოგნი - „ხელმარჯვნივ“ და ზოგნი - „ხელმარცხნივ“:

- „მაშინ ეტყვის მეუფე მის მარჯვნივ მდგომთ: მოდით, კურთხეულნო მამაჩემის მიერ, და დაიმკვიდრეთ სასუფეველი, თქვენთვის გამზადებული ქვეყნის დასაბამიდან“ [მათე 25,34]

- „მაშინ ეტყვის მარცხნივ მდგომთაც: წადით ჩემგან, წყეულნო, საუკუნო ცეცხლში, რომელიც ეშმაკისა და მისი ანგელოზებისთვისაა გამზადებული“ [მათე 25,41].

ამდენად, სასუფეველი იქნება, აღთქმულ - „ახალ ცად და ახალ მიწად“ მოაზრებული ის ადგილი, სადაც გადარჩენილთა, ანუ „მარჯვნივ“ განწესებულთა - მარადიული სულისა და მარადიული ხორცის ერთებაში მყოფნი დამკვიდრდებიან.

ამის საპირისპიროდ, მარადიული სულისა და მარადიული ხორცის ერთებაში მყოფთა დარჩენილი ნაწილის, ანუ - „მხდალთა და ურწმუნოთა, ბილწთა და მკვლელთა, მეძავთა და გრძნეულთა, კერპთაყვანისმცემელთა და ცრუთა ხვედრი კი ტბაშია, ცეცხლითა და გოგირდით მოგიზგიზეში. და ეს არის მეორე სიკვდილი“ [გამოცხ. 21,8].

გამოცხადებაში ვკითხულობთ - „და ეშმაკი, მათი მაცდური, ჩავარდა ცეცხლისა და გოგირდის ტბაში, სადაც არიან მხეცი და ცრუწინასწარმეტყველი; და ეწამებიან დღე და ღამ, უკუნითი უკუნისამდე... და სიკვდილი და ჯოჯოხეთი დაინთქნენ ცეცხლის ტბაში. ეს არის მეორე სიკვდილი. და ვინც სიცოცხლის წიგნში არ იყო ჩაწერილი, ჩავარდა ცეცხლის ტბაში“ [გამოცხ. 20,10; 14-15].

ამდენად, „მარცხნივ“ მდგომ - მარადიული სულისა და ხორცის ერთებაში მყოფთა სამუდამო დასამკვიდრებელ ადგილს ჰქვია - „საუკუნო ცეცხლი“ [მათე 25,41], ანდა - „ცეცხლისა და გოგირდის ტბა“ [გამოცხ. 20,10; 21,8], ანდა - „ცეცხლის ტბა“ [გამოცხ. 20,14-15]; ანდა - „სახმილის ცეცხლი“ [მათე 13,42; 50].

„... მეც ამით დავასრულებ სათქმელს. თუ მწყობრად და გონივრულად დავალაგე სიტყვა, მეც ეს მინდოდა. როგორც შემეძლო, ისე ვქმენ და თუ მწირად და უღიმღამოდ გამომივიდა, ის ვქმენ, რაც ძალმედვა“ [2 მაკ. 15,37-38].

ვისაც ყური სასმენლად აქვს, ისმინოს!

ღმერთო, შეგვინდე შეცოდებანი ჩვენი, დაილოცოს შენი ძალა და სამართალი, სახელი და დიდება, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ!

მიხეილ [გელა]

სალუაშვილი