Print

გაზეთი № 23 [971]

საქართველოს როლისა და

ქართველი ერის მისიის საკითხისათვის

საქართველოს სულიერი მისიის შემსწავლელი „ლაზარეს ინსტიტუტის“ დაარსებიდან, ანუ 1996-1997 წლების გასაყარიდან მოყოლებული, ჩვენი საქმიანობის მთავარი მიზანი გახლდათ - ბიბლიასა და სხვა წერილობით წყაროებზე დაყრდნობით დავამოწმოთ უფალ იესუ ქრისტეს მეორედ დიდებით გაცხადებისწინა „ბოლო ჟამად“ სახელდებული დროის დადგომა.

ერთ-ერთ ამოსავალ წერტილად იოანე ზოსიმეს  - „ქებაჲ და დიდებაჲ ქართულისა ენისაჲ“-ს, საყოველთაოდ ცნობილი შეგონების არსებობის მიუხედავად, რომ - „დამარხულ არს ენაჲ ქართული დღედმდე მეორედ მოსვლისა მისისა საწამებლად, რაჲთა ყოველსა ენასა ღმერთმა ამხილოს ამით ენითა.... და ესე ენაჲ შემკული და კურთხეული სახელითა უფლისაითა, მდაბალი და დაწუნებული, მოელის დღესა მას მეორედ მოსვლისა უფლისასა...“, - მავანთა მხრიდან არაერთგზის გაისმის ეჭვის გამომხატველი კითხვები:

- რატომ, ან როგორ უნდა განაცხადოს ქართულმა ენამ უფლის მეორედ მოსვლის საიდუმლო? ან

- გადაჭარბებული ხომ არ არის ქართველი ერისათვის ამ დიადი მისიის დაკისრება? ან

- რა დააშავეს სხვა ერებმა და ენებმა, რომელთაც არა აქვთ მიცემული ასეთი დიადი მოვლენის გაცხადებისა, თუ მათ შესახებ არსებული ინფორმაციის შესმენის მადლი? და ა.შ.

ამ კითხვებზე საპასუხოდ, ბიბლიაში დაფიქსირებულ მინიშნებათა სათანადოდ გააზრებაა საჭირო. ასე მაგალითად, პეტრე მოციქული გვასწავლის, რომ ყოველი წინასწარმეტყველება და მათი განმარტება მხოლოდ ღვთის მადლის დაშვების შემთხვევაშია შესაძლებელი - „ესეც იცოდეთ თავდაპირველად, რომ წერილის არცერთი წინასწარმეტყველება თავისით არ განიმარტება. ვინაიდან წინასწარმეტყველება არასოდეს კაცის ნებით არ წარმოთქმულა, არამედ სულის წმიდის შთაგონებით წარმოსთქვამდნენ მას ღმრთის წმიდა კაცნი“ [2 პეტრ. 1,20-21].

შესაბამისად, მხოლოდ ღმერთზეა დამოკიდებული თუ ვისი პირით ინებებს იგი, მისი ნების სხვათა გასაგონად გადმოცემას.

დიახ, თუ უზენაესის ნება არ იქნა, ვერავინ შეძლებს მივიდეს და „ჩაიხედოს“ უფლისმიერი საიდუმლოს შემცველ წმიდა წერილებში. აღნიშნული თვალთახედვის იგავურად შემცველი მაცხოვრის შეგონება ასეთია - „ვერავინ მოვა ჩემთან [აქ, პირობითად - წმიდა წერილთან], თუკი მამა, ჩემი მომავლინებელი, არ მოიყვანს ჩემთან... წინასწარმეტყველთა მიერ დაწერილია: ყველა ღმერთისაგან განისწავლება. ყველა, ვინც უსმენს მამას და სწავლობს, ჩემთან [აქ, პირობითად - წმიდა წერილთან] მოვა“ [იოანე 6,14-15].

ბიბლია, და ბოლო ჟამის დადგომისეული ნიშნების შემცველი სხვა წერილობითი წყაროები, ყველასთვისაა ხელმისაწვდომი. ოღონდ ესაა - ყველას ხვედრი არაა ესმოდეს [და არც ესმით], მათში გადმოცემულ იგავთა შინაარსი. ბოლო ჟამის დადგომის ნიშნების გაცხადების მისიის მატარებელი ქართველი ერისადმი მისტერიულად განკუთვნილი, უფალ იესუ ქრისტეს მინიშნებაც სწორედ ასეთია - „მივიდნენ მოწაფეები და უთხრეს მას: რატომ ელაპარაკები მათ [აქ, პირობითად - დანარჩენ მსოფლიოს] იგავებით? ხოლო მან მიუგო მათ და უთხრა: იმიტომ, რომ თქვენ [აქ, ბოლო ჟამში - ქართველებს] მოგეცათ ცათა სასუფევლის საიდუმლოთა ცოდნა, ხოლო ამათ [ყველა სხვა დანარჩენთ] არ მისცემია“-ო [მათე 13,10-11].

მსოფლიოს მრავალი ქვეყნის მკვლევარი მეტ-ნაკლები წარმატებით ცდილობს ჩაწვდეს იგავებით გადმოცემულის ეზოთერულ სიბრძნეს, მაგრამ მათი ჭეშმარიტი არსის შეცნობა მხოლოდ უფლის მადლს ზიარებულთა ხვედრია - „მოწაფეებმა ჰკითხეს: რას უნდა ნიშნავდეს ეს იგავი? ხოლო მან თქვა: თქვენ [აქ, ბოლო ჟამში - ქართველებს]  მოგეცათ ღმრთის სასუფევლის საიდუმლოთა ცოდნა, ხოლო დანარჩენთ [აქ, მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნის „განმმარტებლებს“] იგავებით ეთქმის, რათა მხედველნი ვერას ხედავდნენ, და მსმენელთ არა ესმოდეთ რა“ [ლუკა 8,9-10].

ამდაგვარი დიფერენციაცია, არა თუ სხვა ქვეყნის, არამედ თვით საქართველოში მაცხოვრებლებსაც ეხებათ. წინასწარმეტყველურ წერილთა საიდუმლოს გაცხადების მადლთან ზიარება, ანუ მათ ფარულ შინა არსში განივთებულის გააზრება, ამდაგვარი თემატიკის შემცველი ინფორმაციის მარტო ზერელე „მოსმენითა“ და „დანახვით“ [წაკითხვით] შეუძლებელია. ამისათვის, სხვა ძალისხმევაა საჭირო.

მაცხოვარი, ამდაგვარ შემთხვევათა თაობაზე, ასე გვაფრთხილებს - „და როცა ხალხი დაიშალა, მასთან დარჩენილებმა, თორმეტ მოწაფესთან ერთად, ჰკითხეს იგავის აზრი. და უთხრა მათ: თქვენ მოგეცათ ღმრთის სასუფევლის საიდუმლოთა ცოდნა, ხოლო გარეშეთ ყველაფერი იგავით ეთქმის. რადგან თვალით მხედველნი ვერას ხედავენ, და ყურით მსმენელნი ვერას ისმენენ, რათა არ მოიქცნენ და არ მიეტევოთ ცოდვები“-ო [მარკ. 4,10-12].

უფლის მადლს ზიარებულთა, და აღნიშნული თემატიკისადმი მთელი გულისყურით დაინტერესებულთადმი, უფლისმიერი მიმართება ასეთია - „ხოლო ნეტარ არიან თქვენი თვალნი, იმიტომ რომ ხედავენ, და თქვენი ყურნი, იმიტომ რომ ისმენენ. ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: მრავალ წინასწარმეტყველსა და მართალს სურდათ ეხილათ ის, რასაც ხედავთ, და ვერ იხილეს; და ესმინათ ის, რასაც ისმენთ, და ვერ ისმინეს“ [მათე 13,16-17].

ჩვენს მიერ ადრე გაცხადებულის მსგავსად, ზემოთქმული სრულად ეხება წინამდებარე განსახილველ თემატიკასაც. იგი, მართალია მრავალთა გასაგონადაა გამიზნული, მაგრამ, მიზეზთა გამო, ალბათ მხოლოდ მცირე [სულიერად შემზადებული] ნაწილი თუ შეძლებს ნათქვამის სათანადო გააზრებას.

აღნიშნულის თაობაზე, ყველაფრის წინასწარგანმჭვრეტ ბიბლიურ სიბრძნეში მოცემული შეგონება, ასეთია - „შენ კი მეტად ნუღარ გამოიკითხავ, თუ როგორ იტანჯებიან უკეთურნი, არამედ იკითხე, თუ როგორ და როდის გადარჩებიან მართალნი, რომლებისაც არის წუთისოფელი და რომელთა გულისთვისაც არსებობს წუთისოფელი“ [3 ეზრა 9,13].

ამ მცირე შესავლის შემდეგ, მივყვეთ დაწყებულ თხრობას.

ბიბლია გვასწავლის, რომ - „როგორც ყველაფერს, რაც წუთისოფელშია [აქ - ღმერთისგან დაწყევლილ ქვეყანაში, ანუ ჯოჯოხეთშია] შექმნილი, დასაბამი აქვს [ესაა - ცოდვით დაცემის მომენტი], ასევე დასასრულიც აქვს და დასასრული გამოცხადებულია“ [3 ეზრა 9,5].

ეს „დასასრული“ გახლავთ - უფალ იესუ ქრისტეს მეორედ დიდებით გაცხადება, და მისი შემადგენელი ნაწილი - განკითხვის დღე, როდესაც მოხდება მტყუან-მართალთა გადარჩევა - „და უკანასკნელი მტერი განქარდება - სიკვდილი“ [1 კორ. 15,26].

ბიბლიურ ტექსტებში, ერთი და იგივე არსის გადმოსაცემად, ხშირად გამოიყენება სხვადასხვა შედარებები. ამის მაგალითად, წმიდა წერილში უფალი იესუ ქრისტე, ხშირად იწოდება, როგორც:

სიტყვა [იოან.1,1], მხოლოდშობილი ძე ღვთისა [იოან. 3,18], ძე კაცისა [მარკ. 10,33], დავითის ძე [მათე 1,1], მარიამის ძე [მარკ. 6,3], წინასწარმეტყველი [საქმ. 3,22-23], ნაზარეველი [მათე 2,22], სიძე [მათე 9,5; გამოცხ. 2,19], დავითის ფესვი [გამოცხ. 5,5], შუამავალი [[1 ტიმ. 2,5], მღვდელმთავარი [ებრ. 3,1], მშენებელი [მათე 16,18; ებრ. 3,3], ღვთის კრავი [იოან. 1,29], დაკლული კრავი [გამოცხ. 13,8], გზა [იოან,14,6], კარი ცხვართა [იოან. 10,7], ვაზის ჭეშმარიტი ლერწი [იოან. 15,1], ლერწი [იოან. 15,5],  პური ღვთისა [იოან. 6,33], სიცოცხლის პური [იოან. 6,35], ნათელი [იოან. 12,35], ცისკრის ვარსკვლავი [გამოცხ, 2,28], კლდე [მათე 16,18], საცდურის კლდე [1 პეტრ. 2,7-8], შებრკოლების ლოდი [ [1 პეტრ 2,7-8], ცოცხალი ქვა [1 პეტრ. 2,4], სულიერი ქვა [1 კორ. 10,4] და ა.შ.

ბიბლიაში, ტერმინ - „ჯოჯოხეთის“ ქვეშ, ხშირად მოიაზრება, როგორც - გლოვის ადგილი [ლუკა 16,22-23; 26], „სახმილის ცეცხლი“ [მათე 13,42], „უშრეტი ცეცხლი“ [მათე 3,12], „გაუნელებელი ცეცხლი“ [მარკ. 9,43-48], „მარადიული ტანჯვის ადგილი“ [მათე 5,22; 29-30; 10,28; 16,9; ლუკა 12,5; იაკ. 3,6; 2 პეტრ. 2,4] და სხვა.

ჩვენს მიერ განსახილველ საკითხთან მიმართებაში, ცოდვით დაცემიდან ვიდრე განკითხვის დღემდე, ადამის მოდგმის საცხოვრისი - ღვთისაგან დაწყევლილი ეს ქვეყანა, ტერმინ „ჯოჯოხეთში“ მოაზრებულის არსობრივ სახესთანაა შედარებული. ანუ, ესაა იმ არეალის შესატყვისი ერთ-ერთი ტერმინი, რომელი - არეალიც, იგივე - „წუთისოფელი“, იგივე - „ქუეყანა“, იგივე - „აწინდელი ცა და მიწა“, განკითხვის დღეს უნდა - „გადაეგოს“  [იხ. გამოცხ. 21,1].

როდესაც, ბიბლიური სწავლებით გვეუწყება, რომ: მონანიების მადლს ზიარებულ გარდაცვლილ ადამიანთა სულების ადგილი სამოთხეშიაო [იხ. ლუკა 23,43]; და იქვე მიგვენიშნება, რომ: განკითხვის დღის შემდეგ, უკვდავი სულისა და უკვდავი სხეულის არსში მარადიულად მყოფ გადარჩენილთა ადგილი - სასუფეველშიაო [იხ. მათე  25,34], ამით ხაზი ესმება - სამოთხესთან შედარებით, სასუფევლის სახელით მოაზრებული მარადიული სანეტარო სამკვიდრებლის ხარისხობრივ აღმატებულობას;

შესაბამისად, როდესაც ვგებულობთ, რომ: ცოდვით დაცემის გამო ედემის ბაღიდან განდევნილი, უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის ერთებაში მყოფ ადამის მოდგმას, სასჯელის მოხდის არეალად - ღვთისაგან დაწყევლილი დღევანდელი ქვეყანა აქვს განკუთვნილი [იხ. დაბ. 3,17], სადაც იგი რეინკარნაციის განუწყვეტელ ჯაჭვშია „ჩაბმული“ [იხ. ფსალმ. 89,2-3; 3 ეზრა 8,7-9; იობი 14,14], რომელი ქვეყნის არსობრივი მხარეც თურმე ტერმინ „ჯოჯოხეთთანაა“ შედარებული; და იქვე მიგვენიშნება, რომ: განკითხვის დღის შემდეგ, უკვდავი სულისა და უკვდავი სხეულის არსში მარადიულად მყოფ დასაღუპად განწირულთა ადგილი - „საუკუნო ცეცხლში“ [იხ. მათე 25,41], ანდა - „ცეცხლისა და გოგირდის ტბაში“ [გამოცხ. 20,10; 21,8], ანდა - „ცეცხლის ტბაში“ [გამოცხ. 20,14-15]; ანდა - „სახმილის ცეცხლშიაო“ [მათე 13,42; 50], სადაც ხდება სწორედ „ჯოჯოხეთის“ დანთქმა [გამოცხ. 20,14], ამით ხაზი ესმება - ღმერთისგან დაწყევლილ ქვეყანასთან, იგივე ჯოჯოხეთთან შედარებით, ამ - „საუკუნო ცეცხლის“ სახელით მოაზრებული მარადიული ტანჯვის ადგილის ხარისხობრივ აღმატებულობას.

დიახ, სამოთხესთან შედარებით, ჩვენთვის წარმოუდგენელი ხარისხით უკეთესი იქნება - სასუფევლის ძეებად შერაცხულთა სამკვიდრებელი, სადაც, აღთქმულის თანახმად  - „დღისით მზე აღარ გექნება მნათობად და არც მთვარის ბრწყინვალება გაგინათებს: უფალი გეყოლება საუკუნო მნათობად და შენი ღმერთი - შენს დიდებად. აღარ ჩაესვენება შენი მზე და შენი მთვარე აღარ დაცხრება, რადგან უფალი გეყოლება საუკუნო მნათობად და შენი გლოვის დღეები დასრულდება“ [ეს. 60,19-20].

სწორედ ასევე, ადამის მოდგმის დღევანდელ საცხოვრისთან - ღვთისაგან დაწყევლილ ქვეყანასთან, იგივე ჯოჯოხეთთან შედარებით, ჩვენი გონებისთვის წარმოუდგენელი ხარისხით უარესი იქნება „დასაღუპად განწესებულთა“ სამუდამო ადგილსამყოფელი - „...ეშმაკი, რომელმაც აცდუნა ისინი, ჩაგდებულ იქნა ცეცხლისა და გოგირდის ტბაში, სადაც არიან მხეცი და ცრუ წინასწარმეტყველი; და ეწამებიან დღე და ღამ უკუნითი უკუნისამდე“ [გამოცხ. 20,10].

განკითხვის დღის მოახლოება-დადგომის წამის ზღვარზე მყოფი, დღევანდელი ჩვენი საცხოვრისის, ღვთისაგან დაწყევლილი ქვეყნის, იგივე ჯოჯოხეთის მძიმე „ხვედრის“ თაობაზე, ბიბლია ბრძანებს - „შიში, ხარო და ხაფანგია შენს წინ, ქვეყნის მკვიდრო! შიშის ხმაზე გაქცეული ხაროში ჩავარდება, ხაროდან ამოსული ხაფანგში გაებმება; რადგან გაიღება ცათა სარკმელები და მიწის საფუძვლები შეზანზარდება. ფეთქებით აფეთქდა დედამიწა, ნაფოტებად დანაფოტდა დედამიწა, დამხობით დაემხო დედამიწა. მთვრალივით ბარბაცებს დედამიწა და ხუხულასავით ირყევა; ცოდვამ დაამძიმა, დაეცა და ვეღარ დგება. მოვა ის დღე და დასჯის უფალი ცათა მხედრობას მაღლა ცაში და მიწის მეფეებს დაბლა მიწაზე“ [ეს. 24,17-21];

და ამატებს - „რადგან, აჰა, ცეცხლში მოდის უფალი და ქარიშხალივითაა მისი ეტლი, რომ გიზგიზში მოაქციოს თავისი რისხვა და ცეცხლის ალში - თავისი ბრაზი. რადგან ცეცხლით განსჯის უფალი და თავისი მახვილით ყოველ ხორციელს...“ [ეს. 66,15-16]. ეს კი, სწორედ ისაა, რაზეც უფალი იესუ ქრისტე ბრძანებს - მოვედი, რათა ცეცხლი მოვდო ამ ქვეყანას, და სხვა რა მსურს, გარდა იმისა, რომ ახლავ იფეთქოს!”-ო [ლუკა 12,49].

ვისაც ყური აქვს ისმინოს!

აქვე ერთ მნიშვნელოვან ფაქტორსაც უნდა გაესვას ხაზი.

ცოდვით დაცემის გამო ედემის ბაღიდან გამოდევნილ, და სასჯელის მოხდის, ანუ ღმერთისგან დაწყევლილი ქვეყნის სხვადასხვა კუთხეში მცხოვრებ  ადამის მოდგმის აბსოლუტურ უმრავლესობას - სხვადასხვაგვარად უყვარს თავისი „დაბადების ადგილი“, პატივს მიაგებს „მისი სამშობლოს“ ისტორიულ წარსულს და „უკეთესი მომავლის“ შექმნაში თავისებური წვლილის შეტანისათვის იღწვის.

როგორც არაერთგზის გვითქვამს, ამ კუთხით, ჩვენს ცოდვიან დედამიწაზე წარმოქმნილ ყველა ქვეყანასა და მასში მაცხოვრებელთ, მკვეთრად ინდივიდუალური მისია აქვთ, რომელთა შორის, განსაკუთრებული მისიის მატარებელი ორი ერი - ებრაელები და ქართველები გამოირჩევა.

ებრაელებისა და ქართველების ეს განსაკუთრებულობა - უფალ იესუ ქრისტეს განსხეულებითაა ურთიერთ გადაჯაჭვული, რამეთუ:

- პირველად ღმერთად მოსვლისას, სწორედ ებრაელი ერის წიაღში იშვა მაცხოვარი, სადაც განვლო - შობიდან ვიდრე ჯვარცმამდელი გზასავალი;

- მეორედ მოსვლის მისტერიაში, ღვთისმშობლის წილხვედრ ქართულ მიწას წილად ერგო, რომ მის წიაღში შობილიყო - ძე კაცისა, რომელმაც  უნდა გაიაროს კიდეც გზა - შობიდან, ვიდრე ღვთაებრივი ძალმოსილებით მის გაცხადებამდე და განკითხვის დღის დადგომამდე.

ამ კუთხით, სასჯელის მოხდის გზაზე მავალი კაცობრიობის ისტორიაში, განუზომლად დიდია  საქართველოს როლი, რომელი ქვეყნის მკვიდრი ქართველი ერის მისიაა, მისი ქვეყნის ისტორიული რეალობის მაგალითზე, დაამოწმოს ბოლო ჟამის დადგომაზე მიმანიშნებელ წინასწარმეტყველებათა ასრულება.

ბოლო ჟამში მაცხოვრებელმა და ლასკარულ ცნობიერებას ზიარებულმა ჩვენმა თანამემამულეებმა, იციან, რომ „ივერიის გაბრწყინებაზე“ მიმანიშნებელი წინასწარნაუწყები,  ორ - სულიერ და ფიზიკურ ასპექტს აერთიანებს. აღნიშნულის თაობაზე ჩვენ არაერთგზის გვისაუბრია, ამიტომ ამჟამად, მხოლოდ - „სულიერი ასპექტის“ გადმომცემ მოკლე ფორმულირებას შეგახსენებთ - „ივერიის გაბრწყინების“ სულიერი ასპექტის უდიდესი წილი, ბოლო ჟამის დადგომის დამადასტურებელი ნიშნების გამოვლენა - გამჟღავნებაზე მოდის {„რაჲთა ყოველსა ენასა ღმერთმა ამხილოს ამით ენითა“], და შესაბამისად - უკვე სრულდება კიდეც

სწორედ, ამ მისიის ასასრულებელ ადგილს იცავდა ჩვენს წინარე დროში მცხოვრები, ქართველი ერის ღირსეულ მამულიშვილთა უამრავი თაობა, და ასეა დღესაც, ვიდრე, უკვე მოახლოებული, განკითხვის დღის დადგომამდე...

 

ზოგადადი დროითი მიჯნის საკითხისათვის

დროისა და სივრცის ჩარჩოებში „ჩაკეტილ“ ადამის მოდგმას უჭირს ისეთი ცნებების გააზრება, როგორიცაა - მარადისობა და უსასრულობა.

წმიდა წერილზე დაყრდნობით ვიცით, რომ მარადისობის უწყვეტი ჯაჭვი, თავად დაუსაბამო ღმერთიდან იღებს სათავეს და უკუნითი უკუნისამდეა განფენილი.  ამასთანავე, ადამისა და მისი დედაკაცის ცოდვით დაცემას, იგივე სიკვდილის „გაჩენას“, დროის ცნების შემოტანა მოჰყვა, რომელიც განკითხვის დღეს უნდა დამთავრდეს, რამეთუ ამის შემდეგ - „...უკვე აღარ იქნება დრო“ [გამოცხ. 10,6].

ამდენად, მივიღეთ სამი პირობითი მონაკვეთი:

1. უდროობიდან ვიდრე ცოდვით დაცემამდე;

2. ცოდვით დაცემიდან განკითხვის დღემდე; და

3. განკითხვის დღიდან, ვიდრე უკუნითი უკუნისამდე.

ბიბლიური სწავლებით - „გამოსახა უფალმა ღმერთმა ადამი [კაცი] მიწის მტვერისაგან და შთაბერა მის ნესტოებს სიცოცხლის სუნთქვა და იქცა ადამი ცოცხალ არსებად“ [დაბ. 2,7]. როგორც უკვე ითქვა - ამ მომენტისათვის, ანუ უდროობის არეალში, ადამს აქვს:

1) სხეული - „მიწის მტვერისაგან“; 2) უშუალოდ უკვდავი ღმერთისაგან მომდინარე, და მაშასადამე ასევე უკვდავი სული - „სიცოცხლის სუნთქვა“; 3) იგი, სხეულებრივად არ მოკვდება თუკი - „კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფს“ არ შეჭამს; 4) თუმცა იგი - უკვდავი სხეულის მატარებელიც არ არის, რამეთუ ჯერ არ უგემებია - „სიცოცხლის ხის ნაყოფი“.

ცოდვით დაცემის, ანუ სიკვდილის, იგივე დროის ფაქტორის „გაჩენის“ გამო, უკვდავი სულის მქონე ადამმა და ევამ, სასჯელის სახით სიკვდილს დაქვემდებარებული სხეული შეიძინეს, და ედემის ბაღიდან გამოდევნის შემდეგ ასეთი სახით დაადგნენ მათთვის სასჯელად განსაზღვრულ, დროსა და სივრცით შემოსაზღვრულ გზასავალს.

ცოდვით დაცემიდან ვიდრე განკითხვის დღემდე, ანუ დროის ჩარჩოებში მოქცეული ადამის მოდგმისათვის:

- უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის დროებით ერთებაში ყოფას, ანუ რეინკარნაციის ჯაჭვს - „სიცოცხლე“ ჰქვია; ამ არსში სამკვიდრო ადგილს კი - „ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა“, იგივე - „ჯოჯოხეთი“;

- უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის დროებით ურთიერთ გაყრა „სიკვდილადაა“ სახელდებული; რომლის შემდეგაც, მონანიების მადლს ზიარებული, გარდაცვლილი ადამიანის მოკვდავ სხეულს გაყრილი უკვდავი სულების დროებით ადგილსამყოფელად სამოთხეა განსაზღვრული, ხოლო დანარჩენი სულები, რეინკარნაციის, ანუ მოკვდავი სხეულის შეძენის შემდეგ, კვლავ უბრუნდებიან სასჯელის მოხდის ადგილს, ანუ ღმერთის მიერ დაწყევლილ ქვეყანას, იგივე ჯოჯოხეთს.

მთელი ამ „დროითი მონაკვეთის“ ბოლოს, როცა -  „...უკვე აღარ იქნება დრო... როცა ხმას გაიღებს მეშვიდე საყვირი, როცა ის ჩაჰბერავს საყვირს, აღსრულდება ღმრთის საიდუმლო... “ [გამოცხ. 10,7-8], და - „ერთ წამში, თვალის დახამხამებაში, როდესაც დაიგრგვინებს უკანასკნელი საყვირი... ჩვენ შევიცვლებით. რადგანაც ამ ხრწნადმა უნდა შეიმოსოს უხრწნელება, და ამ მოკვდავმა უნდა შეიმოსოს უკვდავება“ [1 კორ. 15,52-53].

უკვდავი სულისა და უკვდავი სხეულით აღჭურვილ ადამის მოდგმას დაუდგება, დროითი ჩარჩოს შემომსაზღვრელი უკანასკნელი მიჯნა - განკითხვის დღე, როდესაც: ერთნი - „სასუფეველში“, ხოლო მეორენი - „საუკუნო ცეცხლში“ ჰპოვებენ სამუდამო ადგილს [იხ. მათე 25,34; 41]. ამასთან,  ბიბლიისეული სწავლებით: 

- სასუფეველი, იგივე „ედემი“, იგივე „ახალი ცა და ახალი მიწა“ არის ის მარადიული ადგილსამყოფელი, სადაც - უკვდავი სულისა და უკვდავი ხორცის ერთებაში მყოფი გადარჩენილები დამკვიდრდებიან; ხოლო

- „საუკუნო ცეცხლი“ [მათე 25,41], ანდა - „ცეცხლისა და გოგირდის ტბა“ [გამოცხ. 20,10; 21,8], ანდა - „ცეცხლის ტბა“ [გამოცხ. 20,14-15]; ანდა - „სახმილის ცეცხლი“ [მათე 13,42; 50] იქნება: უკვდავი სულისა და უკვდავი ხორცის ერთებაში მყოფ ბოროტეულთა სამუდამო დასამკვიდრებელი ადგილი.

აი, მოკლედ იმ „ხაზის} შესახებ, რასაც პირობითად: „მარადისობა - დროითი ჩარჩო - მარადისობა“ ეწოდება.

 

სამოთხისა და ღვთისაგან დაწყევლილი ქვეყნის, ანუ ჯოჯოხეთის

დროითი მიჯნების საკითხისათვის

ბიბლიისეული „პირველი და მეორე სიკვდილის“ არსის თაობაზე საუბრისას აღინიშნა, რომ:

- ცოდვით დაცემიდან ვიდრე განკითხვის დღემდე, ღმერთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში დამკვიდრებული ადამის მოდგმისათვის, უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის გაყრათა ვრცელ ჯაჭვს, ზოგადად - „პირველი სიკვდილი“ ჰქვია; ხოლო

- გამოცხადებისეულ ტექსტში დაფიქსირებულ - „მეორე სიკვდილისეულ“ ცნებაში,  უკვდავი სულისა და უკვდავი სხეულით ერთებაში მყოფი ყველა იმათი ზოგადი ხვედრი მოიაზრება, რომლებიც, განკითხვის დღის შემდეგ, უკვე ხსენებულ „მარცხნივ მდგომთა“, ანუ ბოროტეულთა რიგებში, ანუ მარადიულ სატანჯველში აღმოჩნდებიან. 

აღნიშნულის მსგავსად, ცოდვით დაცემიდან ვიდრე განკითხვის დღის ჩათვლით, თითოეული ადამის მოდგმათაგანს, თავისი ჩანადენისა გამო, ასევე „ორჯერ“ მოუწევს ე.წ. „პასუხისგება“. ამათგან:

- უკვე ხსენებულ „პირველი სიკვდილის“ მთელი პერიოდის მანძილზე, ანუ თითოეული რეინკარნაციის ბოლოს დამდგარი სიკვდილის შემდეგ, მოკვდავ სხეულს გაყრილი უკვდავი სულის ე.წ. „პასუხისგების“ პროცესს: „მცირე სამსჯავრო“ ჰქვია; ხოლო

- წმიდა წერილისეული „მეშვიდე საყვირის დაყვირების“ შემდეგ, ანუ უკვდავი სულის მიერ უკვდავი სხეულის ერთებაში მყოფთა ე.წ. „პასუხისგების“ პროცესი „განკითხვის დღედ“, ანდა „დიდ სამსჯავროდ“, იგივე „საშინელ სამსჯავროდაა“ სახელდებული, რომლის შემდეგაც თითოეული მათთაგანი - მიღებული „განაჩენის“ მიხედვით განსაზღვრულ სამუდამო ადგილსამყოფელში დამკვიდრდება [იხ. მათე 25,34; 41].

„განკითხვის დღისაგან“ განსხვავებით, ყოველი „მცირე სამსჯავროს“ შემდეგ ხდება ადამიანის უკვდავი სულის დროებითი ადგილსამყოფელის გამოვლენა.

ქრისტიანული საეკლესიო ტრადიციით, ხსენებული „მცირე სამსჯავრო“, პირის გარდაცვალებიდან მეორმოცე დღეს იმართება, რომლის შემდეგაც:

- იმ ადამიანის უკვდავი სული, რომლის მიერაც ხრწნად სხეულთან ერთად, „ღმერთისგან დაწყევლილ ქვეყანაში“, ანუ „ჯოჯოხეთში“ განვლილი ე.წ. „მიწიური“ საქმიანობა დადებითად იქნება შეფასებული, სამოთხეში მოიპოვებს დროებით განსასვენებელს. ამ დროის ხანგრძლივობა, უკვდავი სულის მიერ მიწიურ ცხოვრებაში დაგროვებული მადლის პირდაპირპროპორციულია; ხოლო

- იმ ადამიანის უკვდავი სული, რომლის ე.წ. „მიწიური“ საქმიანობაც უარყოფითად იქნება შეფასებული, კვლავ რეინკარნაციას დაექვემდებარება, ანუ ხელახალი შობით მიღებულ ახალი ხრწნადი სხეულის ერთებაში შეუდგება „ღმერთისგან დაწყევლილ ქვეყანაში“, ანუ - „ჯოჯოხეთში“ განკუთვნილ ახალი ცხოვრების გზას.

ლასკარულ ცნობიერებას ზიარებულმა მკითხველმა იცის, რომ ადამის შექმნის ე.წ. თანამიმდევრობითი პროცესის [იხ. დაბ. 2,7] შესაბამისად, ჩასახული ნაყოფის მქონე ქალის მდგომარეობა, ქართულ ენაში, ორი ტერმინით გამოითქმის: 1. ფეხმძიმე და 2. ორსული. თავის მხრივ:

- ფეხმძიმობა გრძელდება: მდედრის კვერცხუჯრედის განაყოფიერებიდან, ვიდრე საშვილოსნოში მყოფი ნაყოფის ამოძრავებამდე, და 3-4 თვიან დროით მონაკვეთს მოიცავს;

- ჩასახვიდან 3-4 თვის თავზე განხორციელებული ნაყოფის ამოძრავება, „აფიქსირებს“: მომავალი დედის საშვილოსნოში ჩასახული ნაყოფის მოკვდავ სხეულში - უკვდავი სულის გადასვლას, და ასეთ მდგომარეობაში მყოფი ქალი ხდება - ორსული [თავისი და ნაყოფის სულის ერთდროულად მატარებელი], რომელიც 5-6 თვე გრძელდება;

მთლიანობაში, უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის ერთების მატარებელი „ახალი ადამიანის“ დაბადებას, როგორც წესი, მაქსიმუმ: პლიუს-მინუს ორი კვირით გამოკვეთილი ცხრა თვე სჭირდება.

ზემოთქმული, საშუალებას იძლევა, საკმაო სიზუსტით გამოვითვალოთ - ადამიანის გარდაცვალებიდან, მისი უკვდავი სულის მიერ რეინკარნაციის ახალი ციკლის დაწყებისათვის საჭირო პირობითი დრო, რომელიც მოიცავს:

1. სიკვდილიდან, ანუ უკვდავი სულის მიერ, მოკვდავი სხეული დატოვებიდან გასულ ორმოც დღეს [ე.წ. „მცირე სამსჯავროს“ გამართვის ვადა]; და

2. დედის საშვილოსნოში ჩასახული ნაყოფის მოკვდავ სხეულში - უკვდავი სულის გადასვლიდან, ახალი ადამიანის დაბადებამდე გასულ 5-6 თვეს.

მაშასადამე, ადამიანის გარდაცვალებიდან, მისი უკვდავი სულის მიერ რეინკარნაციის ახალი ეტაპი, დაახლოებით: 40 დღეს დამატებული 5-6 თვის თავზე, ანუ მთლიანობაში: მინიმუმ 7-8 თვის შემდეგ შეიძლება დაიწყოს.     

დასასრულს დავსძენთ, რომ - სამოთხეში მოხვედრილი უკვდავი სული, მიწიურ ცხოვრებაში დაგროვილი მადლით განსაზღვრული დროის გასვლის შემდეგ [რომლის ხანგრძლივობის გამოთვლაც შეუძლებელია], გადავა რა, ღვთის განგებულობით მისთვის განკუთვნილ, ანუ მომავალი დედის საშვილოსნოში ჩასახულ 3-4 თვიანი ნაყოფის სხეულში, ასევე შეუდგება ხელახალი შობით, ანუ რეინკარნაციით განსაზღვრულ გზასავალს.

 

„განსაზღვრული მისიის“ მატარებელთა საკითხისათვის

წარმოდგენილი თემატიკის განხილვის ბოლოს ორიოდე სიტყვით გვინდა შევეხოთ, ბიბლიაში დაფიქსირებულ იმ მინიშნებებს, რომლებიც, ამ „ცოდვილ მიწაზე“ - ე.წ. განსაკუთრებული მისიის მქონე პირთა მოვლინებას ეხება.

ისევე როგორც ჩვეულებრივ მოკვდავთა, ასეთ პირთა შორისაცაა ერთგვარი გრადაცია, რომელთაგან ღმერთმა ზოგი დაადგინა - „...მოციქულებად, ზოგი წინასწარმეტყველებად, ზოგი მახარებლად, ზოგიც მწყემსებად და მოძღვრებად“ [ეფეს. 4,11].

პირველთა შორის უპირველესი რა თქმა უნდა - უფალი იესუ ქრისტე გაცხადებაა, რისთვისაც უნდა ვმადლობდეთ - „...ღმერთსა და მამას, რომელმაც მისი ღირსნი გვყო, რომ ვზიარებოდით წმიდათა ხვედრს ნათელში, რომელმაც გვიხსნა ბნელის ხელმწიფებისგან და გადაგვიყვანა თავისი საყვარელი ძის სასუფეველში, რომლისაგანაც გვაქვს გამოსყიდვა მისი სისხლით და მიტევება ჩვენი ცოდვების, და რომელიც არის ხატი უხილავი ღმრთისა, ყველა ქმნილებაზე უწინარეს დაბადებული... რადგან კეთილინება მამამ, რომ მასში დამკვიდრებულიყო მთელი სავსება, და მისი მეშვეობით, შემოერიგებინა ყოველი, და მისი ჯვრის სისხლით დაეზავებინა ყველაფერი, როგორც მიწიერი, ისე ზეციერიც“ [კოლ. 1,12-15; 19 - 20].

ღმერთის მიერ დადგენილი განსაკუთრებული მისიის მატარებლობისა გამო, სხვათაგან გამორჩეული ხვედრი ჰქონდათ, ზეცაში ცოცხლად ატაცებულ ენოქსა და ელიას.

უფალი ღმერთის მიერ აბრაამისათვის მიცემული აღთქმის თანახმად ევლინება ქვეყანას - ისაკი; განსაკუთრებული მისია აქვთ ისაკის ძეებს - ესავსა და იაკობსაც...

ჩვეულებრივ მოკვდავთა შორის, ყველასაგან გამორჩეული მისია აქვს იოანე ნათლისმცემელს. ზაქარიასთან მოლაპარაკე უფლის ანგელოზის პირით გადმოცემული ღმერთის ნება გვამცნობს - „... უწოდებ მას სახელად იოანეს... და მრავალნი გაიხარებენ მისი შობით... და სულით წმიდით აღივსება დედის საშოშივე. და მრავალ ძეს ისრაელისას მოაქცევს უფლის - მათი ღმერთის მიმართ. და უწინამძღვრებს მას ელიას სულითა და ძალით, რათა მოაქციოს მამების გული შვილების მიმართ, ხოლო ურჩნი - მართალთა გონიერების მიმართ, და, ამრიგად, განუმზადოს უფალს მზადმყოფი ხალხი“ [ლუკა 1,13-17], და ა.შ.

ვფიქრობთ სხვა მაგალითების გახსენების გარეშეც ნათელია, რომ ედემის ბაღიდან გამოდევნილი ადამისა და ევას შთამომავალთა შორის, სხვადასხვა დროსა და სივრცეში, ღმერთის განგებულობის ძალით, დადგენილი წესის დაცვით, იბადებიან გამორჩეული მისიის მქონე პიროვნებები, რომლებსაც ეპოქალური, გარდამტეხი როლის განხორციელება ევალებათ.

მეორედ მოსვლა-გაცხადებასა და განკითხვის დღეს თავისი მკაცრად დადგენილი წესი ახლავს თან.

ღმერთის ნებით, მთელი პროცესის წარმართველი იქნება უფალი იესუ ქრისტე - „რადგან მამა არც განსჯის არავის, არამედ მთელი მსჯავრი მისცა ძეს“ [იოანე 5,22];

უფალი იესუ ქრისტეს ნებით, განსაკუთრებული როლი ეკისრებათ მოციქულებს - „...იესომ მიუგო მათ: ჭეშმარიგად გეუბნებით, რომ თქვენ, რომელნიც გამომყევით მე, მეორედ შობისას, როცა ძე კაცისა დაჯდება თავისი დიდების ტახტზე, - ერთად დასხდებით თორმეტ ტახტზე ისრაელის თორმეტი ტომის განსჯად“ [მათე 19,28];

განკითხვის დღის გავლა, და მისგან მომდინარე განაჩენისადმი დამორჩილება, აბსოლუტურად ყველას ხვედრია - „ნუთუ არ იცით, რომ ჩვენ [აქ - უფალი, და მოციქულები] განვიკითხავთ ანგელოზებს, და განა მით უმეტეს არ განვსჯით ამქვეყნიურ საქმეთაც?.. უსამართლონი ვერ დაიმკვიდრებენ ღმრთის სასუფეველს...  ვერც მეძავნი, ვერც კერპთმსახურნი, ვერც მემრუშენი, ვერც მხდალნი, ვერც მამათმავალნი, ვერც მპარავნი, ვერც ანგარნი, ვერც მემთვრალენი, ვერც მაგინებელნი, ვერც მტაცებელნი ვერ დაიმკვიდრებენ ღმრთის სასუფეველს“ [1 კორ. 6,3; 9-10];

ამ „ცოდვილ მიწაზე“ მოვლენილი ცოცხალი ადამიანის უკვდავი სულისა, და მისთვის სასჯელად დადგენილი მოკვდავის სხეულის ურთიერთ დაპირისპირებაზე, გვეუწყება - „...ხორცს სულის საპირისპიროდ სურს, და სულს - ხორცის საპირისპიროდ; ისინი ერთმანეთს ეურჩებიან, რათა ვერ იქმოდეთ იმას, რაც გსურთ... ხორცის საქმენი აშკარაა, ესენია: სიძვა, უწმინდურება, ბილწება, კერპთმსახურება, მწამვლელობა, მტრობა, შუღლი, შური, რისხვა, განხეთქილება, მწვალებლობა, სიძულვილი, მკვლელობა, მემთვრალეობა, ღირწება და სხვა მისთანანი. წინასწარ გეტყვით, რომ ამის მოქმედნი ვერ დაიმკვიდრებენ ღვთის სასუფეველს. ხოლო სულის ნაყოფია: სიყვარული, სიხარული, მშვიდობა, დიდსულოვნება, სიტკბოება, სიკეთე, რწმენა, თვინიერება, თავშეკავება; ამათ წინააღმდეგ არ არის რჯული“ [გალ. 5,17-23].

განკითხვის დღის შედეგი, სწორედ იმით განისაზღვრება, თუ ვის სასარგებლოდ დამთავრდება უკვდავ სულსა და მოკვდავ ხორცს შორის მიმდინარე დაპირისპირება - „... ვინაიდან რასაც დასთესს კაცი, მასვე მოიმკის. ხორცში მთესველი ხორცისაგან მოიმკის ხრწნილებას, ხოლო სულში მთესველი სულისაგან მოიმკის საუკუნო სიცოცხლეს“ [გალ. 6,7-8].

„განაჩენი“ იქნება საბოლოო, რომელიც „გასაჩივრებას“ უკვე აღარ დაექვემდებარება, რამეთუ - „... ვინც სიცოცხლის წიგნში არ იყო ჩაწერილი, ჩავარდა ცეცხლის ტბაში“ [გამოცხ. 20,15].

ჩვენი წინამდებარე საუბრის დასასრულს დავსძენთ, რომ მეორედ შობით მოსული ძე კაცისას ღვთაებრივი დიდებით გაცხადებამდე, ანუ - „აღდგომამდე“, „ჯოჯოხეთთან“ დაკავშირებული თემატიკის განხილვა, მისტერიულად ასაცხადებელ ერთ-ერთ იმ ნიშანთაგანად გვესახება, რაც მხილებისეული ეტაპის შესატყვისი გზასავალის დაწყებას უნდა უძღოდეს წინ.

მაშ, ვისაც ყური სასმენლად აქვს - ისმინოს! ვინც ბოლო ჟამის თემატიკის მართებული გააზრებით სუნთქავს და „თუ ვინმე თავის თავს წინასწარმეტყველად ან სულიერად თვლის, დაე, შეიცნოს, რომ რასაც თქვენ გწერთ უფლის მცნებანი გახლავთ. ხოლო ვისაც არ ესმის, დაე, ნუ ესმის“ [1 კორ. 14,37-38].

 „... მეც ამით დავასრულებ სათქმელს. თუ მწყობრად და გონივრულად დავალაგე სიტყვა, მეც ეს მინდოდა. როგორც შემეძლო, ისე ვქმენ და თუ მწირად და უღიმღამოდ გამომივიდა, ის ვქმენ, რაც ძალმედვა“ [2 მაკ. 15,37-38].

ღმერთო, შეგვინდე შეცოდებანი ჩვენი, დაილოცოს შენი ძალა და სამართალი, სახელი და დიდება, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ!

მიხეილ [გელა]

სალუაშვილი