Print

გაზ. № 5 (850)

16 წლიანი მიჯნაც გასრულდა

 

1 თებერვალს მედია-კავშირ „ობიექტივის“ ეთერში, გადაცემა „სამართალი და კანონის“ წამყვანთან ბატონ ელგუჯა ჩხაიძესთან ერთად, ერთი საათის მანძილზე საშუალება გვქონდა ტელემეყურებელთათვის დეტალურად აგვეხსნა, ჩვენს მიერ 28 იანვარს იუსტიციის მინისტრისა და მთავარი პროკურორისადმი გაგზავნილი მიმართვის [იხ. გაზ. წინა ნომერი] არსი.

4 თებერვალს, კოალიცია „ერთსულოვნების“ სხდომაზე, დამსწრეთ გავაცანით ჩვენი შეხედულება პარლამენტის მიერ დაანონსებულ საკონსტიტუციო ცვლილებების კენჭისყრაზე გატანასთან დაკავშირებით. ცხადი იყო, რომ მიუხედავად პრემიერ-მინისტრ ბ. ივანიშვილის თავდაჯერებულობისა, რომ ისინი თითქოსდა უპრობლემოდ შეძლებდნენ საჭიროზე გაცილებით მეტ სადეპუტატო ხმის მოგროვებას, საკონსტიტუციო ცვლილებებისათვის საჭირო 100 ხმის მოპოვებაც კი არარეალური ჩანდა.

 

იმავე საღამოს ინტერნეტ სივრცეში ასეთი მიმართვა გავავრცელეთ

- „ყ უ რ ა დ ღ ე ბ ა !!!

ახლოვდება - ბოლო ჟამში ასაცხადებელი ერთ-ერთი უდიდესი დროითი ნიშნის დამაფიქსირებელი ეტაპი, რასაც: "იოანე ნათლისმცემლის არსის მატარებელი პირის თავის კვეთის მისტერია" -  ჰქვია... ვისაც ყური სასმენლად აქვს ისმინოს!!! ღმერთო შეგვინდე შეცოდებანი ჩვენი, დაილოცოს შენი ძალა და სამართალი, სახელი და დიდება, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ!

2013 წ. 4 თებერვალი“.

 

კოალიცია „ერთსულოვნების“ ლიდერი მიხეილ ანდღულაძე, მოგვიანებით დამეთანხმა ჩვენი მიმართვისა და პირადი შეხვედრის შეთავაზების იუსტიციის მინისტრისათვის ელ.ფოსტით გაგზავნაზე.

5 თებერვალს ბ. ივანიშვილის პრესკონფერენციაზე [ხოლო 6 თებერვალს საპარლამენტო დებატებზე] ნათლად გამოჩნდა, რომ მ. სააკაშვილმა და მისმა გუნდმა საბოლოოდ მოახერხა საკონსტიტუციო ცვლილების „ჩაგდება“.

იმავე დღეს მ. ანდღულაძემ შემომთავაზე, გამემზადებინა ჩვენი მიმართვის ტექსტი, რომელსაც იგი საჭირო ოდენობით გაამრავლებდა, რათა 8 თებერვალს ქუთაისში დაგეგმილი საპროტესტო აქციის მონაწილეთათვის დაერიგებინათ.

საბოლოოდ დამეთანხმა, რომ ეს მიმართვა პარლამენტართათვის დაგვებეჭდა. მართლაც, 6 თებერვალს გადავეცი დასაბეჭდათ გამზადებული მასალა - „საქართველოს პარლამენტს საკონსტიტუციო განმარტება დე-იურე უკანონო პრეზიდენტი“.

7 თებერვლის საღამოს, ლასკარის საზოგადოებრივ მდივანთან ჯემალ ჯიქიასთან ერთად ვესტუმრეთ ალ, ივანიშვილს. მან, პრემიერის იურისტს, ჩვენი თხოვნით, გადაუგზავნა მიმართვა და ჩვენთან შეხვედრაზე დაითანხმა. სამწუხაროდ, 8 თებერვლისათვის დაგეგმილი მასთან შეხვედრა ვერ მოხერხდა.

1997 წ. 8 თებერვალს გამართული ლასკარის პირველი სხდომის მე-16 წლისთავი - 2013 წ. 8 თებერვალი, საქართველოს ეროვნულ ბიბლიოთეკასა და პრეზიდენტის რეზიდენციასთან მიმდინარე მძაფრი მოვლენებით „აღინიშნა“.

ჩვენის მხრივ კი, ინტერნეტით ასეთი მიმართვა გავავრცელეთ

- ცნობიერად შემზადებული თითოეული მკითხველისათვის! ყველაფერი ხდება ისე, როგორც ეს წინასწარაა ნაუწყები წიგნთა-წიგნ ბიბლიაში:

1. "ორნი [. სააკაშვილი და . ივანიშვილი] დასასრულამდე [ანუ ბოლო ჟამის გასრულებამდე] დარჩებიან..." ;

2. "ხანმოკლე დაშფოთით აღსავსეა ეს სამეფო...".

დე აღსრულდეს ნება ღვთისა...“



 

საქართველოში

კანონიერი სახელისუფლებო შტოს

სამართალმემკვიდრეობის

საკითხისათვის

 

შესავალი

საერთაშორისო სამართლის პრინციპებზე დაყრდნობით აგებული ყოველი ქვეყნის ძირითადი კანონის თანახმად, სახელმწიფოს უმაღლესი ძალაუფლება ეკუთვნის ხალხს, რომელიც თავის ამ უფლებას ახორციელებს - სახელმწიფო ხელისუფლების წარმომადგენლობითი ორგანოების არჩევის გზით.

მსოფლიო თანამეგობრობის მიერ გაზიარებული „ადამიანის უფლებათა დეკლარაციის“ მუხლის თანახმად - „ყოველ ადამიანს აქვს უფლება მონაწილეობდეს თავისი ქვეყნის მართვა-გამგეობაში ან უშუალოდ, ანდა თავისუფლად არჩეულ წარმომადგენელთა მეშვეობით[მუხლი 21,1]; ამავე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად - „ხალხის ნება უნდა იყოს საფუძველი მთავრობის ძალაუფლებისა; ეს ნება უნდა გამოიხატებოდეს პერიოდულ და გაუყალბებელ არჩევნებში, რომლებიც უნდა ტარდებოდეს საყოველთაო და თანასწორი საარჩევნო უფლების პირობებში, ფარული კენჭისყრით, ანდა სხვა თანაბარმნიშვნელოვანი ფორმების მეშვეობით, რომლებიც უზრუნველყოფენ ხმის მიცემის თავისუფლებას“.

შესაბამისად, მხოლოდ კანონიერი და თავისუფალი არჩევნების გზით შექმნილი სახელმწიფო ხელისუფლების წარმომადგენლობითი ორგანო, მისი უფლებამოსილების უწყვეტობის პრინციპის გათვალისწინებით, მიიჩნევა - ქვეყნის კანონიერ ხელისუფლად.

წინამდებარე გამოკვლევის მიზანია - განვიხილოთ, საქართველოში 1991-1992 წლების მოვლენების შედეგად ქვეყანაში მომქმედი კანონიერი სახელისუფლო შტოს სახელმწიფო მართვის სათავეებიდან იძულებითი ჩამოცილებისა და, შემდგომად, მის სამართალმემკვიდრებასთან დაკავშირებული საკითხები.

  

პირველი ნაწილი

1. წინარე ისტორია

1991 წლის ნოემბერში გამოქვეყნებული „საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციის“ [რომელიც მიღებულია საქართველოს სსრ მეცხრე მოწვევის უმაღლესი საბჭოს რიგგარეშე სესიის მიერ 1978 წლის 15 აპრილს; საქართველოს სსრ 1984 წლის 7 იანვრის, 1986 წლის 5 ივლისის, 1989 წლის 18 ნოემბრის, 1990 წლის 20 მარტის და 18 აგვისტოს; საქართველოს რესპუბლიკის 1990 წლის 14, 15, 22 ნოემბრის, 11, 28 დეკემბრის, 1991 წლის 29 იანვრის, 27, 28 თებერვლის, 20 მარტის, 14, 23, 27 აპრილის, 23 მაისის, 14 ივნისის, 25 ივლისის, 2, 10, 26 აგვისტოს, 11 და 30 ოქტომბრის კანონებით შეტანილი ცვლილებებით და დამატებებით] პრეამბულაში (გვ. 2-3) ვკითხულობთ:

„საქართველოს სახელმწიფოებრიობა, რომელიც საუკუნეთა სიღრმეში იღებს სათავეს, XIX საუკუნის დასაწყისში დაკარგულ იქნა უცხო ძალის ჩარევის შედეგად.

ქართველი ხალხი არასოდეს შეჰგუებია სახელმწიფოებრიობის დაკარგვას.

1917 წლის თებერვალში დაემხო რუსეთის იმპერია, რამაც ქართველ ხალხს შესაძლებლობა მისცა 1918 წლის 26 მაისის დამოუკიდებლობის აქტის გამოცხადებით აღედგინა საუკუნეზე მეტი ხნის წინ რუსეთის თვითმპყრობელობის მიერ გაუქმებული სახელმწიფოებრიობა.

ქართველმა ერმა თავისი პოლიტიკური ნება განახორციელა 1919 წლის 12 მარტს, როდესაც დამფუძნებელი კრების პირველ სხდომაზე ქვეყნისა და ისტორიის წინაშე ცნო და დაადასტურა ადრე მღებული დამოუკიდებლობის აქტი, შემდეგ კი 1921 წლის 21 თებეტვალს მიიღო საქართველოს კონსტიტუცია.

1921 წლის თებერვალ-მარტში საბჭოთა რუსეთმა უხეშად დაარღვია 1920 წლის 7 მაისის სამშვიდობო ხელშეკრულება და შეიარაღებული აგრესიის გზით მოახდინა საქართველოს ოკუპაცია, რასაც შემდგომში მოჰყვა მისი ფაქტობრივი ანექსია.

საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში საქართველოს იძულებითი ყოფნის მთელი პერიოდი აღინიშნა სისხლიანი ტერორითა და რეპრესიებით (განსაკუთრებით 1924, 1936-38, 1949-51, 1956 წლებში), რისი უკანასკნელი გამოვლინება იყო 1989 წლის 9 აპრილის ტრაგედია, ამ მოვლენამ თვისობრივად ახალ ეტაპზე აიყვანა საქართველოში ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობა...“ [იხ. გაზ. „საქართველოს რესპუბლიკა“, 26/11-1991 წ.].

XX საუკუნის 80-იანი წლების მიწურულს საქართველოში განვითარებული მოვლენებით გამოკვეთილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენისათვის ბრძოლის დამაგვირგვინებელი მონაკვეთი, სამართლებრივი თვალსაზრისით, უნიკალური თავისებურებებით ხასიათდება.

და მართლაც, 1990 წელი - „... საქართველოს ისტორიაში შევიდა, როგორც კომუნისტური მმართველობის უსისხლოდ შეცვლისა და ქვეყნის სათავეში ეროვნული, კანონიერი ხელისუფლების მოსვლის წლად.

1990 წლის დასაწყისისათვის ეროვნულ-განმათავისუფლებელმა მოძრაობამ თითქმის უკვე შეძლო მთელი ერის გამოფხიზლება და მისი თავისუფლების აღდეგნის სულისკვეთებით გაჟღენთვა...

საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობა, რომელმაც მიაღწია მთელი მოსახლეობის კონსოლიდაციას ეროვნული თავისუფლების აღდგენის იდეის გარშემო, უაღრესად საშიშ და ანგარიშგასაწევ ძალად ყალიბდებოდა იმპერიისათვის... მაგრამ, სამწუხაროდ, არც ეს უკანასკნელი იჯდა გულხელდაკრეფილი, რაც გამოიხატებოდა მის მიერ ხელოვნურად მოწყობილ, ჩვენი სამშობლოს თავისუფლების წინააღმდეგ გამიზნულ, შეუწყნარებელ პროვოკაციებში.

კრემლის მიერ მოწყობილ პროვოკაციულ ჩანაფიქრს _ გაეხლიჩა და დისკრედიტაცია გაეწია ეროვნული მოძრაობისათვის, დაუყოვნებლივ აუღო ალღო ბატონ ზვიად გამსახურდიას მეთაურობით აღორძინებულმა ეროვნულ-განმათავისუფლებელმა მოძრაობამ:

- „გამომჟღავნდა ეროვნული მოძრაობის განადგურების მცდელობა კორუმპირებული მაფიის მიერ, რომელსაც ფარულად წარმართავს ოფიციოზი... ეს ყოველივე საბოლოო მიზნად ისახავს საქართველო სამოქალაქო ომის პროვოცირებას და საგანგებო მდგომარეობის შემოღებას, რასაც დიდი ხანია ამზადებს კრემლი, რათა ჩაახშოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობა“ (ზვიად გამსახურდიასა და სხვათა: „მიმართვა ქართველი ერისადმი“, გაზ. „ახალგაზრდა ივერიელი“, 1990 წლის 5 მაისი).

შემდგომი მოვლენები ისე განვითარდა, რომ ზემოთ მოყვანილი მიმართვის ტექსტზე ხელმომწერნი იძულებულნი შეიქმნენ გამიჯვნოდნენ 1990 წლის 13-15 მარტს გამართულ საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის საგანგებო კონფერენციის მიერ არჩეულ ეროვნულ ფორუმში მყოფთ. აი, ფრაგმენტი განცხადებისა, რომელიც 1990 წლის 12 მაისს გაზეთ „ახალგაზრდა ივერიელში“ გამოქვეყნდა:

„საქართველოს ჰელსინკის კავშირი, მონარქისტული (კონსერვატიული) პარტია, წმიდა ილია მართლის საზოგადოება და სრულიად საქართველოს მერაბ კოსტავას საზოგადოება, გამოდიან მრგვალი მაგიდის შექმნის ინიციატორები და სათანამშრომლოდ იწვევენ ყველა პოზიტიური, რეალური ძალის მქონე ეროვნულ-პოლიტიკურ ორგანიზაციას. მრგვალი მაგიდის მიზანია: დღევანდელი პოლიტიკური ვითარებიდან გამომდინარე, საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის რეალისტური კონცეფციის შექმნა“.

1990 წლის 15 მაისს გაზეთი „ახალგაზრდა ივერიელი“ აქვეყნებს იმავე წლის 11 მაისს მიღებულ - „საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის პოლიტიკურ პარტიათა და ორგანიზაციათა მრგვალი მაგიდის წესდებას“, იქვეა გამოქვეყნებული, მათი პოლიტიკური კონცეფცია, რომელშიც ვკითხულობთ:

„...იმისათვის, რომ საქართველოში არჩეულ იქნას ჭეშმარიტად ერის ნების გამომხატველი და მისი ინტერესების დამცველი ორგანო, რომელიც მხოლოდ არსებული, ობიექტური რეალობის გათვალისწინებით იმოქმედებს და არა სხვა ქვეყნის ინტერესებითა და მისდამი ერის ინტერესების საზიანო კომპრომისებით, აუცილებელია:

შეიქმნა პირობები, რათა არჩევნებში მონაწილეობა მიიღოს საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის რადიკალურმა ოპოზიციამ, რათა მოსკოვისადმი დაქვემდებარებული პოლიტიკური ძალები, უმაღლეს არჩევით ორგანოში უმცირესობაში აღმოჩნდნენ...“.

აქ ყურადღება უნდა მიექცეს ფრაზას - „შეიქმნას პირობები“. მაინც რა იგულისხმება მასში?

ბატონი ზვიად გამსახურდიას მეთაურობით მოქმედი ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ძალების ერთ-ერთი პირველი გამარჯვება იყო 1990 წლის 9 მარტს, საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს მიერ მიღებული დადგენილება, რომელმაც შექმნა - მსოფლიო პრეცენდენტი, როდესაც - მმართველი რეჟიმი, თავისივე არსებული კანონების დაცვით, თავის თავს ფაქტობრივად უკანონოდ აცხადებს:

დადგენილება

საქართველოს სახელმწიფოს

სუვერენიტეტის დაცვის გარანტიების შესახებ

 

„...საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭო:

ადასტურებს საქართველოსა და საბჭოთა რუსეთს შორის 1920 წლის 7 მაისს დადებული ხელშეკრულების დარღვევის პოლიტიკური და სამართლებრივი შეფასების საკითხთა საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს კომისიის დასკვნას და აღიარებს, რომ 1921 წელს თებერვალში საქართველოში საბჭოთა რუსეთის ჯარების შემოყვანა და მთელი ტერიტორიის დაკავება, სამართლებრივი თვალსაზრისით, წარმოადგენდა სამხედრო ჩარევას (ინტერვენციას) და ოკუპაციას არსებული პოლიტიკური წყობის დამხობის მიზნით, ხოლო პოლიტიკური თვალსაზრისით _ ფაქტობრივ ანექსიას;

გმობს საქართველოს ოკუპაციას და ფაქტობრივ ანექსიას საბჭოთა რუსეთის მიერ, როგორც საერთაშორისო დანაშაულს და ესწრაფვის საქართველოსთვის 1920 წლის 7 მაისის ხელშეკრულების დარღვევის შედეგების გაუქმებასა და საბჭოთა რუსეთის მიერ ამ ხელშეკრულებით აღიარებული საქართველოს უფლებების აღდგენას.

საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭო აცხადებს უკანონოდ და ბათილად:

1924 წლის 21 მაისის მუშურ-გლეხურ სამოკავშირეო ხელშეკრულებას, საქართველოს საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკასა და რუსეთის საბჭოთა ფედერაციულ სოციალისტურ რესპუბლიკას შორის;

1922 წლის 12 მარტის სამოკავშირეო ხელშეკრულებას ამიერკავკასიის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკათა ფედერალური კავშირის შექმნის შესახებ“.

კიდევ ვიმეორებთ - ეს იყო ქართველო ხალხისა და მისი ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის პირველი, მსოფლიო პრეცენდენტის არმქონე გამარჯვება.

ყოველივე აღნიშნულის შემდეგ, საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის საგანგებო კონფერენციის (1990 წლის 13-16 მარტი) დადგენილებაში ჩაიწერება:

„პარიტეტულ საწყისებზე შეიქმნას ეროვნული ფორუმი, რომელიც იქნება საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის კოორდინირებული ხელმძღვანელობის ცენტრი, რომელიც მოიწვევს საყოველთაო ეროვნულ ყრილობას და გარდამავალი კოალიციური ოპოზიციური ხელისუფლების საყოველთაო დემოკრატიულ არჩევნებს“.

ბატონი ზვიად გამსახურდია დარწმუნდა რა იმაში, რომ ოფიციოზის მიერ მართული კორუმპირებული მაფია, ეროვნული მოძრაობის განადგურების მიზნით, ცდილობდა ფორუმში შეღწევას, რაც - „საბოლოოდ მიზნად ისახავდა საქართველოში სამოქალაქო ომის პროვოცირებას და საგანგებო მდგომარეობის შემოღებას“, გადაწყდა: გადამჭრელი ზომების მიღებისათვის, მიეღწიათ ეროვნული მოძრაობის მთელი შინაგანი პოტენციალის მობილიზებისათვის. ამისათვის, უპირველეს ყოვლისა, საჭიროდ ჩათვალეს გამიჯნოდნენ - „გარდამავალი კოალიციური ოპოზიციური “ ხელისუფლების ფორმირების ყოველგვარ მცდელობას.

არჩევნებში მონაწილეობის მიზნით შექმნილმა „მრგვალმა მაგიდამ“ გადაწყვიტა, რომ „შეექმნა პირობები“ არჩევნების გზით ხელისუფლებაში ეროვნული ძალების მოსვლისათვის, „რათა მოსკოვისადმი დაქვემდებარებული პოლიტიკური ძალები, უმაღლეს არჩევით ორგანოში, უმცირესობაში აღმოჩენილიყვნენ“. ასეთი პირობების შექმნა კი, მხოლოდ ოფიციალურ ხელისუფლებაზე მშვიდობიანი ფორმებით ზეწოლის შედეგად იყო შესაძლებელი, რათა ისინი იძულებულნი გამხდარიყვნენ, მიღებული გადაწყვეტილების შედეგად, თვითონვე მოეხდინათ თავისი თავის უკანონოდ გამოცხადება - რაც უნდა გამხდარიყო სამართლებრივი საფუძველი, ახალი არჩევნებისათვის „კანონიერი“ სტატუსის მისანიჭებლად.

და აი, ბატონ ზვიად გამსახურდიას ხელმძღვანელობით, ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ლიდერის ფუნქციის შემსრულებელი „მრგვალი მაგიდის“ ძალისხმევის პრაქტიკული შედეგი - 1990 წლის 20 ივნისს უზენაესი საბჭოს მიერ მიღებული ორი დადგენილება:

 

I. „საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს დადგენილება

საქართველოს სახელმწიფო სუვერენიტეტის დაცვის გარანტირების შესახებ საქართველოს უზენაესი საბჭოს 1990 წლის 9 მარტის დადგენილებაში დამატებების შეტანის შესახებ:

1. დადგენილებას, მეათე აბზაცის შემდეგ, დაემატოს შემდეგი აბზაცი:

„აღნიშნავს რა, რომ ინტერვენციისა და ოკუპაციის შედეგად საქართველოში დამყარებული ხელისუფლება (რევოლუციური კომიტეტი), ხოლო შემდგომ შეზღუდული, ვიწრო კლასობრივ საწყისებზე აგებული საბჭოები... არ გამოხატავდნენ ქართველი ხალხის ჭეშმარიტ, თავისუფალ ნება-სურვილს, საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭო აცხადებს:

უკანოონდ და ბათილად ყველა აქტს, რომელიც აუქმებდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პოლიტიკურ და სხვა ინსტიტუტებს და ცვლიდა მათ გარეშე ძალაზე დამყარებული პოლიტიკური და სხვა სამართლებრივი დაწესებულებებით (ე.წ. საქართველოს რევკომის 1921 წლის 16 და 26 თებერვალს, 24 მარტის გადაწყვეტილებანი და სხვა)“.

2. დადგენილებას ბოლოში დაემატოს შემდეგი ტექსტი:

„დაიწყოს მოლაპარაკება საქართველოს სსრ და რუსეთის სფსრ შორის პრინციპულად ახალი, სუვერენული სახელმწიფოებისათვის შესაფერისი ურთიერთობების დამყარების მიზნით, რასაც საფუძვლად უნდა დაედოს 1921 წლის თებერვალ-მარტში რსფს რესპუბლიკის მთავრობის მიერ საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასთან 1920 წლის 7 მაისს დადებული ხელშეკრულების დარღვევის ფაქტის აღიარება და მისი პოლიტიკური და სამართლებრივი შედეგების სათანადო შეფასება რსფსრ რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს მიერ...“;

 

II. „საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს დადგენილება:

საქართველოს უზენაესი საბჭოს დეპუტატთა არჩევნების შესახებ კანონის ძირითადი კონცეფციისა და საქართველოს უზენაესი საბჭოს დეპუტატთა არჩევნების დანიშვნის თაობაზე:

1. დაევალოს საქართველოს სსრ სახალხო დეპუტატთა საბჭოების დეპუტატების არჩევნების შესახებ საქართველოს სსრ კანონის პროექტების შემმუშავებელ საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმის კომისიას პოლიტიკურ პარტიებთან, საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ორგანიზაციებსა და მასობრივ მოძრაობებთან ერთად, ერთი თვის ვადაში, მოამზადოს განსახილველად და მისაღებად საქართველოს უზენაესი საბჭოს დეპუტატთა არჩევნების შესახებ კანონის პროექტი.

2. საქართველოს უზენაესი საბჭოს დეპუტატთა არჩევნების კანონის პროექტს საფუძვლად დაედოს მრავალპარტიული არჩევნები მაჟორიტარული და პროპორციული საარჩევნო სისტემის გათვალისწინებით.

3. დაინიშნოს საქართველოს უზენაესი საბჭოს დეპუტატთა არჩევნები კვირას, 1990 წლის 28 ოქტომბერს“.

ამდენად პირველი ეტაპი - „პირობების შექმნისა“ წარმატებით დაგვირგვინდა.

დაიწყო მეორე ეტაპი - საარჩევნო კანონი უნდა შექმნილიყო ისეთი, რომ მასზე დაყრდნობით არჩეული ხელისუფლება არ გამხდარიყო იურიდიულ-ფორმალური გამგრძელებელი საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოსი.

მიუხედავად არსებული ხელისუფლების წინააღმდეგობისა, ბატონ ზვიად გამსახურდიასა და „მრგვალი მაგიდის“ მეთაურობით მოქმედი ეროვნულ განმათავისუფლებელი მოძრაობა, უდიდესი ძალისხმევის შედეგად (სამტრედიის რკინიგზის ბლოკირება და სხვა), მაინც აღწევს სასურველი საარჩევნო კანონის მიღებას... კანონისა, რომელიც აკმაყოფილებდა „მრგვალი მაგიდის“ რამდენიმე ძირითად მოთხოვნას, კერძოდ:

- საქართველოში უნდა ჩატარდეს საყოველთაო, მრავალპარტიული, შეუზღუდავი, დემოკრატიული არჩევნები;

- იმისათვის, რომ არჩევნები იყოს საყოველთაო, იგი ჩატარებულად უნდა ჩაითვალოს თუ მასში მონაწილეობას მიიღებს საქართველოს კანონიერი მოსახლეობის მინიმუმ 51%;

- არჩევნებში მონაწილე პოლიტიკური პარტიები, არ ცნობენ რა არსებული საბჭოთა ხელისუფლების კანონიერებას, რეგისტრაციას გაივლიან მხოლოდ საარჩევნო კომისიაში, რომელიც, თავის მხრივ, დაკომპლექტებული იქნება არჩევნებში მონაწილეობის მსურველი პოლიტიკური პარტიების თითო წარმომადგენლისაგან.

ამდენად, ბატონ ზვიად გამსაურდიასა და „მრგვალი მაგიდის“ სხვა წევრების ზემოთ აღნიშნული ძალისხმევის შედეგად, 1990 წლის 28 ოქტომბრის არჩევნებს შეექმნა ისეთი პირობები, რომლებიც ქმნიდნენ კანონიერი არჩევნებისათვის საჭირო, ყველა სამართლებრივ ბაზისს; ეს უკანასკნელი კი იურიდიულად იმდენად უნაკლო გახლდათ, რომ 1990 წლის 28 ოქტომბრის არჩევნებში გამარჯვებული ნებისმიერი ძალა იურიდიულად დაკანონდებოდა არა როგორც - საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს ფორმალური გამგრძელებელი, არამედ, ერთგვარად, 1918-1921 წლების საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სამართალმემკვიდრე - კანონიერი ხელისუფლება.

ყოველივე ზემოთქმული მიღწევის შემდეგ, დაიწყო უშუალოდ არჩევნებისათვის მზადების მესამე და გადამწყვეტი ეტაპი.

საარჩევნო კანონის მიღების და საარჩევნო კომისიაში რეგისტრაციაში გატარების შემდეგ, 1990 წლის 10 სექტემბრის „მრგვალი მაგიდის“, რიგით 44-ე შეხვედრის მონაწილეებმა, მხარი დაუჭირეს ბატონ ზვიად გამსახურდიას წინადადებას და სრულიად საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის პოლიტიკურ პარტიათა და ორგანიზაციათა „მრგვალი მაგიდის“ საარჩევნო ბლოკს უწოდეს: „მრგვალი მაგიდა - თავისუფალი საქართველო“.

საქართველოს უზენაეს საბჭოში დეპუტატთა არჩევნების საარჩევნო ბიულეტენში საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა - თავისუფალი საქართველო“ მეთორმეტე ნომრად იყო წარმოდგენილი. საარჩევნო ბლოკში გაერთიანებული იყო - ჰელსინკის კავშირი, წმ. ილია მართლის საზოგადოება, მერაბ კოსტავას საზოგადოება, ქართველ ტრადიციონალისტთა კავშირი, ეროვნული ფრონტი - რადიკალური კავშირი, ლიბერალურ-დემოკრატიული კავშირი, ეროვნულ-ქრისტიანული პარტია.

ქართული ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ძალისხმევა წარმატებით დაგვირგვინდა: ქართველმა ხალხმა და სრულიად საქართველოს მოსახლეობამ 1990 წლის 28 ოქტომბრის არჩევნებში ხმა მისცა საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ფლაგმანს, საარჩევნო ბლოკს „მრგვალი მაგიდა - თავისუფალი საქართველოს“, რითაც, პირველად, 70-წლიანი კომუნისტური მმართველობის ისტორიაში, ქვეყნის სათავეში მოვიდა - კანონიერი, ჭეშმარიტად დემოკრატიული გზით არჩეული, ეროვნული ხელისუფლება.

„საქართველოს უზენაეს საბჭოში დეპუტატთა არჩევნების ცენტრალური საარჩევნო კომისიის ცნობა - 1990 წლის 28 ოქტომბერს ჩატარებული საქართველოს უზენაესი საბჭოს არჩევნების შესახებ:

საქართველოს უზენაესი საბჭოს არჩევნების შესახებ კანონის 55-ე მუხლის შესაბამისად, ცენტრალური საარჩევნო კომისია აცხადებს, რომ ამომრჩეველთა საერთო რაოდენობამ შეადგინა 3. 444. 002; საქართველოს უზენაესი საბჭოს არჩევნებში მონაწილეობა მიიღო 2. 406. 742 ამომრჩეველმა, რაც ამომრჩეველთა საერთო რაოდენობის - 69,88 პროცენტს შეადენს; ხმის მიცემაში მონაწილეობა მიიღო 2 311 923 ამომრჩეველმა, რაც საერთო რაოდენობის 67,13 პროცენტს შეადგენს. ბათილად ცნობილია 84 798 ბიულტენი.

1. პროპორციული სისტემით არჩევნებისას პარტიების (საარჩევნო ბლოკების) სასარგებლოდ მიცემული ხმების რაოდენობა შემდეგნაირად განაწილდა:

3. საქართველოს კომუნისტური პარტია: 688. 382 - 29,58%

12. „მრგვალი მაგიდა - თავისუფალი საქართველო“: 1. 248. 111 - 53,99%

- „მრგვალი მაგიდა - თავისუფალი საქართველოს“ საარჩევნო ბლოკის პარტიული სიით არჩეულია 81 დეპუტატი; საქართველოს კომუნისტური პარტიის პარტიული სიით არჩეულია 44 დეპუტატი...“ [იხ. მ. სალუაშვილი, „საქართველოში სამართლიანობისა და კანონიერების აღდგენა-დამკვიდრების პრინციპები“, თბ. 2012 წ., გვ. 5-11].

საქართველოს სახელმწიფოს სათავეში მოსული კანონიერი ხელისუფალის წინაშე უმნიშვნელოვანესი ამოცანა იდგა, რამეთუ 1990 წ. 28 ოქტომბრის არჩევნების შემდგომად დაიწყო - „... ახალი ხანა, რომელიც უნდა დაგვირგვინდეს საქართველოს სრული სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენით.

ახალი კონსტიტუციის შემუშავებამდე საქართველოს არსებული კონსტიტუცია, სათანადო ცვლილებებითა და დამატებებით, იმოქმედებს გარდამავალი პერიოდის მოთხოვნათა შესაბამისად, როგორც საქართველოს რესპუბლიკის დროებითი ძირითადი კანონი.

გარდამავალი პერიოდი ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის უმნიშვნელოვანესი ეტაპია, რომლის განმავლობაში უნდა მომზადდეს საქართველოს სრული სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის რეალური საფუძვლები.

1991 წლის 31 მარტს ჩატარებული რეფერენდუმით საქართველოს რესპუბლიკის მოსახლეობამ ხმა მისცა საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენას 1918 წლის 26 მაისის დამოუკიდებლობის აქტის საფუძველზე. რეფერენდუმის შედეგი გახდა დამატებითი სამართლებრივი და ზნეობრივი საფუძველი საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს მიერ 1991 წლის 9 აპრილს საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტის მიღებისა, რითაც მთელ მსოფლიოს ეცნობა ქართველი ერისა და მთლიანად საქართველოს რესპუბლიკის მოსახლეობის ერთსულოვანი ნება“ [იხ. „საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციის“ პრეამბულა, გვ. 3].

საქართველოს უზენაესი საბჭოს მიერ 1991 წლის 9 აპრილს მიღებულ იქნა დადგენილება - „საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტის თანამდებობის შემოღების შესახებ“ [იხ. მ. სალუაშვილი, „ზვიად გამსახურდიადან - ზვიად გამსახურდიამდე: 1991 – 1995 წ.წ.“, თბ. 1995 წ., გვ. 47].

„1991 წლის 26 მაისის საპრეზიდენტო არჩევნებში, კანონიერების სრული დაცვით, პრეზიდენტობის ალტერნატიულ კანდიდატთა შორის, საქართველოს მოსახლეობის აბსოლუტური უმრავლესობის ნებით, მოხდა დამოუკიდებელი საქართველოს პირველ პრეზიდენტად, ბატონ ზვიად გამსახურდიას არჩევა...“ [იხ. მ. სალუაშვილი, „საქართველოში სამართლიანობისა და კანონიერების აღდგენა-დამკვიდრების პრინციპები“, თბ. 2012 წ., გვ. 37].

რუსეთის იმპერიული ძალებისა და საქართველოში მომქმედი შეიარაღებული ოპოზიციის ერთობლივი მოქმედებით 1991 წ, 22 დეკემბერს დაწყებული სამხედრო გადატრიალების შედეგად, 1992 წ. 2 იანვარს შექმნილმა „სამხედრო საბჭომ“ და „დროებითმა მთავრობამ, იურიდიულ ნორმათა უგულვებელყოფით - შეაჩერა საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციის მოქმედება და საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი - დამხობილად, ხოლო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო - დაშლილად გამოაცხადა.

 

2. დევნილობაში მყოფი

კანონიერი ხელისუფლება

1991 - 1992 წ.წ. მოვლენების შედეგად, 1992 წ. 6 იანვარს, საქართველოს რესპუბლიკის კანონიერი სახელისუფლო შტოები - საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო, საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი და მინისტრთა კაბინეტი, იძულებული შეიქნენ დაეტოვებინათ საქართველო, და თავისი მოვალეობის შესრულება - ჩეჩნეთის რესპუბლიკა იჩქერიაში, დევნილობაში მყოფთ გაეგრძელებინათ.

 „საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციის“ 108-ე და 113,1 მუხლზე დაყრდნობით, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1992 წ. 9 მარტის დადგენილებით, 1992 წ, 12-13 მარტს, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს პირველი მოწვევის მე-2 სესიის მორიგი სხდომა - ჩეჩნეთის რესპუბლიკის დედაქალაქ გროზნოში გაიმართა [იხ. მ. სალუაშვილი, „საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი ზვიად გამსახურდია“, ტ. 2, თბ. 1995 წ., გვ. 457-458].

მიზეზთა გამო, ამ სხდომას საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარე [აკ. ასათიანი] და მისი მოადგილე [ნ. ბურჭულაძე] არ დასწრებიან.

1992 წ. 12 მარტის სხდომის გახსნის შემდეგ, დეპუტატთა ერთსულოვანი გადაწყვეტილებით, მიღებულ იქნა საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს დადგენილება - „საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს დროებითი თავმჯდომარის არჩევის სესახებ“, რომელშიც კერძოდ ვკითხულობთ:

„... საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციის 114-ე მუხლის თანახმად, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო ადგენს:

1. არჩეულ იქნას მერაბ კიკნაძე საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს დროებით თავმჯდომარედ.

2. ეს დადგენილება ძალაში შედის განკარგულების მიღებისთანავე“ [იხ. მ. სალუაშვილი, „საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი ზვიად გამსახურდია“, ტ. 2, თბ. 1995 წ., გვ. 459-460].

დევნილობაში მყოფმა კანონიერმა სახელისუფლო შტომ - საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესმა საბჭომ მიიღო, საქართველოში შეიარაღებული გზით მომხდარი სახელმწიფო გადატრიალების შედეგებიდან გამომდინარე არაერთი აუცილებელი მიმართვა, გადაწყვეტილება თუ განცხადება [იხ. მ. სალუაშვილი, „საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი ზვიად გამსახურდია“, ტ. 2, თბ. 1995 წ., გვ. 458-481].

„საერთაშორისო ორგანიზაციებისა და მსოფლიო ქვეყნების პარლამენტარებისადმი“ გაკეთებულ მიმართვაში კერძოდ ვკითხულობთ - „... რადგანაც საქართველოს მოსახლეობას არ სურს შეურიგდეს ხუნტის მმართველობას და აგრძელებს ბრძოლას კანონიერად არჩეული ხელისუფლების აღსადგენად, სისხლისღვრა-რეპრესიების შემდგომი ესკალაცია გარდაუვალია. ერთადერთი გამოსავალი შექმნილი მდგომარეობიდან არის მმართველობის კანონიერი სტრუქტურების, პრეზიდენტისა და პარლამენტის ნორმალური ფუნქციონირების აღდგენა.

საქართველოს რესპუბლიკის პარლამენტი მოუწოდებს გაეროს და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებს, ასევე ყველა ქვეყნის პარლამენტს და მთავრობას, დაგმონ საქართველოს კანონიერი ხელისუფლების ძალადობით დამხობა, პუტჩში საბჭოთა არმიის გამოყენება და ედ. შევარდნაძის სამარცხვინო ალიანსი დანაშაულებრივ ხუნტასთან; ამხილონ საქართველოში ადამიანის უფლებათა დარღვევევბი; თავი შეიკავონ დიპლომატიური და ნებისმიერი სახის სხვა ურთიერთობისაგან არაკანონიერ ხელისუფლებასთან.

საქართველოს რესპუბლიკა არ არის პასუხისმგებელი ხუნტასთან დადებულ არავითარ ხელშეკრულებაზე“ [იხ. მ. სალუაშვილი, „საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი ზვიად გამსახურდია“, ტ. 2, თბ. 1995 წ., გვ. 465-466].

ანალოგიური თხოვნაა ასახული - „ევროპის თანამეგობრობის საბჭოსადმი“ განკუთვნილ მიმართვაში - „... საქართველოს პარლამენტი მიმართავს ევროპის თანამეგობრობას არ ცნოს უკანონო ხელისუფლება და თავი შეიკავოს იმ ხუნტასთან ნებისმიერი კონტაქტისაგან, რომელსაც სათავეში უდგას ედ. შევარდნაძე. საქართველოს რესპუბლიკა არ კისრულობს პასუხისმგებლობას უკანონო ხელისუფლებასთან დადებულ არც ართ შეთანხმებაზე“ [იხ. მ. სალუაშვილი, „საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი ზვიად გამსახურდია“, ტ. 2, თბ. 1995 წ., გვ. 475].

საქართველოში მომხდარისადმი, რუსეთის იმპერიული ძალების მხილების შემცველ მიმართვაში - „რუსეთის უზენაესი საბჭოსა და პრეზიდენტისადმი“, მკაცრადაა დაგმობილი საქართველოში მომხდარში უცხო ქვეყნის ჩარევის ფაქტი. კერძოდ მასში ვკითხულობთ - „1991 წ. 22 დეკემბერს ყოფილ პარტოკრატთა და სისხლის სამართლის დამნაშავეთა დანაშაულებრივი ხუნტის უკანონო შეიარაღებულმა ფორმირებებმა წამოიწყეს საქართველოს რესპუბლიკის კანონიერი ხელისუფლების წინააღმდეგ პირდაპირი მოქმედება. სამწუხაროა, მაგრამ არსებული ფაქტების საფუძველზე დგინდება, რომ რუსეთი, საქართველოში მომხდარი სახელმწიფო გადატრიალების უშუალო მონაწილეა. პუტჩისტთათვის გაწეული დახმარების მასშტაბები და რუსეთის შეიარაღებულ ძალთა აშკარა მონაწილეობა საომარ მოქმედებაში შეიძლება სევადაროთ ბოლშევიკური რუსეთის მიერ 1921 წელს წარმოებულ ღია სამხედრო აგრესიას...

საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო აცხადებს მტკიცე პროტესტს ყოველივე ამის გამო და მოუწოდებს რუსეთის ფედერაციის უზენაეს საბჭოს:

1. შეწყვიტოს საქართველოს რესპუბლიკის სუვერენულ სახელმწიფოს შიდა საქმეებში ჩარევა;

2. საყოველთაოდ მიღებული საერთაშორისო უფლებების ნორმათა თანახმად დაგმოს სამხედრო გადატრიალება, რომელსაც ადგილი ჰქონდა საქართველოს რესპუბლიკაში და სეწყვიტოს ყოველგვარი ურთიერთობა უკანონო რეჟიმთან, რომელმაც შეიარაღებული ძალადობის გზით მოახდინა ხელისუფლების უზურპაცია;

3. დაიწყოს კანონიერ ხელისუფლებასთან საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტთან და უზენაეს საბჭოსთან მოლაპარაკება, დსთ-ს ჯარების, რომლებიც რუსეთის ფედერაციის იურისდიქციაში იმყოფებიან, საქართველოს რესპუბლიკის ტერიტორიიდან დაუყოვნებლივ გაყვანის თაობაზე;

4. დაუყოვნებლივ გატანილ იქნას ბირთვული, ქიმიური და ბაქტერიული იარაღი საქართველოს რესპუბლიკის ტერიტორიიდან...“ [იხ. მ. სალუაშვილი, „საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი ზვიად გამსახურდია“, ტ. 2, თბ. 1995 წ., გვ. 467-468; 469-470].

საქართველოს სახელისუფლო ვერტიკალის ლეგიტიმურობის საკითხთან დაკავშირებით, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესმა საბჭომ მიიღო სპეციალური დადგენილება  - „1991 წლის 22 დეკემბერს რესპუბლიკაში მომხდარი მოვლენების პოლიტიკური შეფასების შესახებ“, რომელშიც კერძოდ ვკითხულობთ:

„... იმის გამო, რომ საქართველოს პრეზიდენტს არ უთქვამს ხელისუფლებაზე უარი, ხოლო პარლამენტს არ მიუღია არანაირი გადაწყვეტილება თვითდაშლაზე და არც ახალი არჩევნების დანიშვნაზე, პრეზიდენტი, ისევე როგორც საქართველოს პარლამენტი, წარმოადგენს ერთადერთ ლეგიტიმურ ხელისუფლებას რესპუბლიკაში.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო ადგენს

1) 1991 წლის დეკემბრისა და 1992 წლის იანვრის მოვლენები, რომლებიც მოხდა საქართველოში, კვალიფიცირებულ იქნას, როგორც სამხედრო სახელმწიფო გადატრიალება;

2) არაკანონიერი ხელისუფლების („სამხედრო საბჭო“, „დროებითი მთავრობა“, „სახელმწიფო საბჭო“ და ..) შექმნა კვალიფიცირებულ იქნეს როგორც ხელისუფლების უზურპაცია;

3) ყველა აქტი, რომელიც მიღებულია საქართველოს არაკანონიერი ხელისუფლების მიერ, მათ შორის პარლამენტის არჩევნების დანიშვნის აქტი, გამოცხადდეს იურიდიულ ძალის არმქონედ;

4) სახელმწიფო გადატრიალების ორგანიზატორების მოქმედება კვალიფიცირებულ იქნას როგორც სამშობლოს ღალატი...“[იხ. მ. სალუაშვილი, „საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი ზვიად გამსახურდია“, ტ. 2, თბ. 1995 წ., გვ. 472].

ამავე დღეს, ანუ 1992 წ. 13 მარტს, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს მიერ მიღებულ დოკუმენტში - „აქტების თაობაზე, რომლებიც მიიღო ეგრეთ წოდებულმა სამხედრო საბჭომ, დროებითმა მთავრობამ და სახელმწიფო საბჭომ“, კერძოდ ვკითხულობთ:

„...სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, რომელსაც ადგილი ჰქონდა საქართველოს რესპუბლიკაში, ხუნტის .. სამხედრო საბჭოს მიერ შექმნილი არაკანონიერი ორგანოები... უხეში ძალისა და მუქარის გამოყენებით ცდილობენ მართონ სახელმწიფო. ამასთანავე, ისინი იღებენ გარკვეულ გადაწყვეტილებებს, რომლებიც, მათი აზრით, სახელმწიფო კანონიერი ხელისუფლების აქტებისა და მართვის იურიდიული და ფაქტობრივი ძალის იგივეობას წარმოადგენს.

ხუნტის ასეთი ქმედება არაკანონიერი და მიუღებელია როგორც საქართველოს რესპუბლიკის მოქმედი კანონმდებლობის, ასევე საერთაშორისო სამართლის აქტების თვალსაზრისით...

ხუნტა მიზნად ისახავს მისცეს ლეგიტიმური ხასიათი სახელმწიფო ხელისუფლების უზურპაციას. ამისათვის ხუნტა ცდილობს შეიმუშაოს კანონი არჩევნების შესახებ... და დანიშნოს პარლამენტის არჩევნები.

მომქმედი კანონმდებლობის... და მსოფლიო პრაქტიკის თვალსაზრისით, არჩევნების შესახებ კანონის (ისევე როგორც ნებისმიერი სხვა კანონის) მიღების და არჩევნების თარიღის დანიშვნის უფლება აქვს მხოლოდ ხალხის მიერ არჩეულ საკანონმდებლო ხელისუფლების უმაღლეს ორგანოს, ანუ საქართველოს რესპუბლიკის უზენაეს საბჭოს, რომელიც არჩეულია 1990 წლის 28 ოქტომბრის საყოველთაო, მრავალპარტიული არჩევნებით.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო ადგენს:

1. .. სამხედრო საბჭოს, დროებითი მთავრობის, სახელმწიფო საბჭოსა და მისი სამართალმემკვიდრე უკანონო სახელმწიფო სტრუქტურების მიერ მიღებული აქტები ანულირებულია, ანუ ჩათვლილია გაუქმებულად და საქართველოს მოქალაქეებისათვის არ გააჩნიათ აუცილებელი იურიდიული ძალა.

2. საქართველოს რესპუბლიკაში მოქმედებს - საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუცია, საქართველოს რესპუბლიკის კანონები და სახელმწიფო ხელისუფლების და მართვის კანონიერი ორგანოს ის აქტები, რომლებიც დემოკრატიული წესითაა მიღებული, საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციის და კანონების მოთხოვნების შესაბამისად[იხ. მ. სალუაშვილი, „საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი ზვიად გამსახურდია“, ტ. 2, თბ. 1995 წ., გვ. 479-480].

1992 წ. 10 მარტს შექმნილი ე.წ. „სახელმწიფო საბჭოს“ მორიგი უკანონო გადაწყვეტილების მხილების მიზნით, „საქართველოს რესპუბლიკის კონსტიტუციის“ 113-ე მუხლის თანახმად, 1992 წლის აპრილში მიღებულ იქნა საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილება - „საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო ხელისუფლების უკანონო სტრუქტურების მიერ დანიშნული სახელმწიფო ორგანოების არჩევნების შესახებ“, რომელშიც ვკითხულობთ:

ვინაიდან სამხედრო ხუნტა, რომელიც თავის თავსსახელმწიფო საბჭოსუწოდებს და რომელმაც შეიარაღებული ძალადობის გზით მოახდინა სახელმწიფო ხელისუფლების უზურპაცია, ცდილობს დანაშაულებრივი რეჟიმის დაკანონებას არჩევნების ჩატარების გზით;

ვინაიდან არავის აქვს უფლება დანიშნოს არჩევნები ქვეყნის სახელმწიფო ხელისუფლების უმაღლესი ორგანოს - საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს გარდა;

ვინაიდან, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესმა საბჭომ, პირველი სესიის 13 მარტის სხდომაზე მიღებულ მიმართვაში მოუწოდა საქართველოს რესპუბლიკის მოსახლეობას სამხედრო ხუნტის გადაწყვეტილებათა ბოიკოტისა და სრული სამოქალაქო დაუმორჩილებლობისაკენ,

საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმი ადგენს:

1. ჩაითვალოს საქართველოს რესპუბლიკაში ხელისუფლების უკანონო სტრუქტურების მიერ მიღებული საარჩევნო კანონი და ნებისმიერი აქტი არჩევნების დანიშვნის შესახებ იურიდიული ძალის არმქონედ, არჩევნები - უკანონოდ, არჩევნების შედეგები - ბათილად.

2. დადგენილება ძალაშია მიღებისთანავე“ [იხ. მ. სალუაშვილი, „საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი ზვიად გამსახურდია“, ტ. 2, თბ. 1995 წ., გვ. 481-482].

უკანონო ხელისუფალის მიერ 1992 წ. 11 ოქტომბერს ჩატარებული ე.წ. არჩევნების თაობაზე, 1992 წ. 14 ოქტომბერს, ჩეჩნეთის რესპუბლიკის დედაქალაქ გროზნოში გამართულ საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს პირველი მოწვევის საგანგებო სესიაზე, მიღებულ იქნა საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს დადგენილება - „საქართველოს რესპუბლიკაში ანტიკონსტიტუციური არჩევნების ჩატარების შესახებ“, სადაც გაცხადებულ იქნა, რომ:

„1992 წ. 11 ოქტომბერს საქართველოს რესპუბლიკაში ე.წ. სახელმწიფო საბჭომ, რომელმაც შეიარაღებული სახელმწიფო გადატრიალების შედეგად მოახდინა ხელისუფლების უზურპაცია, ანტიხალხური რეჟიმის დაკანონების მიზნით ჩაიდინა ანტიკონსტიტუციური ქმედება და უწოდა მას „პარლამენტის არჩევნები“;

ვინაიდან საქართველოს რესპუბლიკის მოქმედი კონსტიტუციით, რომელიც ყველა იურიდიული ნორმის დარღვევით გაუქმებულად გამოცხადდა, სახელმწიფო ხელისუფლების უმაღლესი ორგანოს არჩევნების დანიშვნის უფლება აქვს მხოლოდ საქართველოს რესპუბლიკის უზენაეს საბჭოს, რომელსაც თავისი უფლებამოსილება არ მოუხსნია;

ვინაიდან, „დებულება არჩევნების შესახებ“, რომლის მიხედვითაც ჩატარდა არჩევნები, სრულად არ შეესაბამება ხუნტის მიერ აღდგენილ 1921 წლის კონსტიტუციას, უპრეცედენტოა თავისი ანტიდემოკრატიულობით [არ არის განსაზღვრული მინიმალური საარჩევნო ქვორუმი, აბსოლუტურად არ არის გათვალისწინებული კანდიდატთა წინააღმდეგ მიცემული ხმები, დაკანონებულია არჩევნების შედეგების ფალსიფიკაციის მექანიზმი], ხოლო სპიკერის არჩევა საყოველთაო კენჭისყრით არ ახსოვს მსოფლიო საპარლამენტო პრაქტიკას, და ნიშნავს უმაღლესი საკანონმდებლო და აღმასრულებელი ორგანოების კონცენტრაციას და აქედან გამომდინარე ერთი პიროვნების ხელში შეუზღუდავი ძალაუფლების მოქცევას;

ვინაიდან არჩევნების უალტერნატივობა, არსებითად აღადგენს არჩევნების კომუნისტურ პრაქტიკას;

ვინაიდან უკანონო რეჟიმის მიმართ არალოიალური პოლიტიკური ძალები, თავიანთი სურვილის შემთხვევაშიც, მოკლებულნი აღმოჩნდნენ საარჩევნო პროცესში მონაწილეობის საშუალებას, ხოლო საარჩევნო კომისიები დაკომპლექტდა ხუნტის ერთგული პირებით;

ვინაიდან არჩევნები საქართველოს ტერიტორიის მნიშვნელოვან ნაწილში არ ჩატარებულა;

ვინაიდან არჩევნები ჩატარდა მასობრივი ტერორის, სამოქალაქო ომის, საგანგებო, ხოლო აფხაზეთში - საალყო მდგომარეობის პირობებში და არსებითად დაქვემდებარებული იყო მხოლოდ ხიშტების კონტროლს;

ვინაიდან ამომრჩევლებს არ მიეცათ თავიანთი ნების თავისუფალი გამოხატვის საშუალება, შანტაჟსა და მუქარას [დაწყებული სამსახურიდან დათხოვნით, დამთავრებული ფიზიკური განადგურების მოთხოვნით] მასობრივი ხასიათი ჰქონდა;

ვინაიდან, საერთაშორისო დამკვირვებლების ნაწილის მოქმედება წარმოადგენდა ტენდენციურობისა და პროტექციონოზმის მაგალითს;

ვინაიდან არსებობს უტყუარი მონაცემები იმის შესახებ, რომ არჩევნების შედეგები მთლიანად ფალსიფიცირებული იყო,

საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო ადგენს:

1. 1992 წლის 11 ოქტომბერს ჩატარებული არჩევნები ცნობილ იქნას არაკონსტიტუციურად, ხოლო შედეგები - ბათილად;

2. დადგენილება ძალაში შედის მიღების მომენტიდან“ [იხ. მ. სალუაშვილი, „საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტი ზვიად გამსახურდია“, ტ. 2, თბ. 1995 წ., გვ. 487-488].

საქართველოს მოსახლეობის ჭეშმარიტი ნების გამომხატველი, საქართველოს კანონიერი სახელისუფლო შტოს - საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს მიერ მიღებული აქტებით, სამართლებრივად დადასტურებულ იქნა საქართველოში, 1992 წ. 11 ოქტომბრის ე.წ. არჩევნებით ჩამოყალიბებული, დე-ფაქტოდ არსებული მოძალადე ხელისუფალის უკანონობა, რომელიც თავისი ქმედების ათვლას - 1991 წ. 22 დეკემბრიდან დაწყებული სამხედრო შეიარაღებული გზით სახელმწიფო გადატრიალების შედეგად, 1992 წ. 2 იანვარს ჩამოყალიბებული ე.წ. „სამხედრო საბჭოსა“ და „დროებითი მთავრობის“, ხოლო მოგვიანებით 1992 წ. 10 მარტს შექმნილი ე.წ. „სახელმწიფო საბჭოს“ საქმიანობიდან იღებს სათავეს.

თავის მხრივ, 1992 წ. 11 ოქტომბრის უკანონო, არადემოკრატიული და არათავისუფალი არჩევნებით ქვეყნის სათავეში მოსულმა ე.წ. „საქართველოს პარლამენტმა“, შეიმუშავა და 1995 წ. 24 აგვისტოს მიიღო - „საქართველოს კონსტიტუცია“, რომელიც საფუძვლად დაედო, უკანონო სახელისუფლო შტოების სამართალმემკვიდრე, დე-ფაქტოდ არსებული მმართველი ძალების საქმიანობას.

[გაგრძელება იქნება]