Print

სად არის ჯოჯოხეთი?! - სად და ...

„საუკუნო სიცოცხლე“ ანუ - სასუფეველი

და

  „საუკუნო სატანჯველი“ ანუ - საუკუნო ცეცხლი

 

ბიბლიური შეგონების მიხედვით - „ყოველივეს თავის დრო აქვს და ყველაფერს თავისი ჟამი ამ ცისქვეშეთში“ [ეკლ. 3,1], ამიტომ, მოდით შევთხოვოთ ღმერთს პატიება და უფალი იესუ ქრისტეს შეწევნა რთა დღევანდელი სათქმელის თავმოყრა შევიძლოთ.

წინამდებარე თემატიკა, სახარებაში დაფიქსირებულ სამ მინიშნებაზე გვინდა დავაფუძნოთ:

- „მოვედი, რათა ცეცხლი მოვდო ამ ქვეყანას, და სხვა რა მსურს, გარდა იმისა, რომ ახლავ იფეთქოს!” [ლუკა 12,49];

- „ნუ შეიყვარებთ ამ ქვეყანას, ნურც ამქვეყნიურს რასმე; ვისაც ეს ქვეყანა უყვარს, მამის სიყვარული არ არის მასში[1 იოანე 2,15];

- „და ვიხილე ახალი ცა და ახალი მიწა, რადგანაც უწინდელი ცა და უწინდელი მიწა გადაეგო...“ [გამოცხ. 21,1].

ამდენად, მოდით შევეცადოთ გავერკვეთ თუ რა არის ეს  - „ქვეყანა“, რომელსაც მაცხოვრის მიერ დანთებული ცეცხლი ელოდება; რომელიც თურმე არ უნდა გვიყვარდეს, რადგანაც იგი უნდა „გადაეგოს“ [ძველქართულით - „წარჴდეს“], და მის ადგილზე „ახალი ცა და ახალი მიწა“ უნდა ვიხილოთ.

ბიბლია, მარადარსებული ღმერთის მიერ სამყაროს ქმნადობის ისტორიის გადმოცემის შემდეგ, გვამცნობს - „ადამისა და მისი დედაკაცის“ [დაბ. 2,24]: „ცოდვით დაცემამდელი“ და „ცოდვით დაცემის შემდგომი“ ადგილსამყოფელის შესახებ არსებულ ინფორმაციებს. მოდით მივყვეთ ბიბლიურ თანამიმდევრობას.

 

ცოდვით დაცემამდელი არეალი

ბიბლიაში ვკითხულობთ - „უფალმა ღმერთმა ბაღი გააშენა ედემში, აღმოსავლეთში, და დასვა იქ ადამი, რომელიც გამოსახა [„და დაასხა ღმერთმან სამოთხე ედემისა აღმოსავალით და დადვა მუნ კაცი იგი, რომელ შექმნა“]... შიშველნი იყვნენ ორივენი, ადამი და მისი დედაკაცი, და არ რცხვენოდათ“ [დაბ. 2,8; 25].

იმისათვის, რომ ჩავწვდეთ აქ მოცემული ტერმინ - „შიშველი“-ს არსობრივ მხარეს, საჭიროა ჯერ გავიაზროთ, თუ რა შინაარსის მატარებელია იქვე დაფიქსირებული ტერმინი  - „სირცხვილი“. მისი ზოგადი [ფილოსოფიური] შინაარსი ასეთია:

სირცხვილი – მტანჯველი ზნეობრივ-ფსიქოლოგიური განცდა, რომელსაც საფუძვლად უდევს დანაშაულის გრძნობა ჩადენილი საქციელის გამო და შიში შესაძლო (წარმოსახვითი თუ რეალური) არასასურველი შედეგებისა, რომლებმაც ეს განცდა შესაძლოა მომავალშიც დაბადოს“.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვფიქრობთ ძნელი არ უნდა იყოს იმის გააზრება, რომ ზემოთ დამოწმებულ ბიბლიურ ტექსტში მოცემული ტერმინი - „შიშველი“, მიგვანიშნებს  - „ადამისა და მისი დედაკაცის“ ისეთ მდგომარეობას, როდესაც ისინი ყოველგვარი ცოდვისაგან განრიდებულნი, ანუ განძარცულნი, იგივე - „შიშველნი“  არიან... ამ დროისათვის მათ არანაირი დანაშაული არ აქვთ ჩადენილი, და შესაბამისად, რადგანაც დასაფარიც არაფერი ჰქონდათ - „შიშველნი იყვნენ ორივენი, ადამი და მისი დედაკაცი, და არ რცხვენოდათ“ [დაბ. 2,8; 25].

ბიბლიის მიხედვით, ასეთ მდგომარეობაში მყოფი „ადამისა და მისი დედაკაცის“ ადგილსამყოფელი არის - ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული - „ბაღი“

უდავოდ თავისი დატვირთვა უნდა ჰქონდეს იმას, როდესაც ბიბლიური ტექსტი ხაზს უსვამს, რომ „ადამისა და მისი დედაკაცის“ ადგილსამყოფელი არის არა ზოგადად - „ედემი“, არამედ მის აღმოსავლეთით გაშენებული - „ბაღი“: „აიყვანა ადამი უფალმა ღმერთმა და დაასახლა ედემის ბაღში მის დასამუშავებლად და დასაცავად“ [დაბ. 2,15].

ბიბლია გვამცნობს, რომ - „აღმოაცენა უფალმა ღმერთმა მიწიდან ყოველი ხე, სანახავად საამო და საჭმელად ვარგისი, შუაგულ ბაღში კი ხე სიცოცხლისა და ხე კეთილის და ბოროტის შეცნობისა... გამოსახა უფალმა ღმერთმა მიწისაგან ველის ყველა ცხოველი და ცის ყველა ფრინველი და მიჰგვარა ადამს, რომ ენახა, რას დაარქმევდა. რომელ სულდგმულს რას დაარქმევდა ადამი, მისი სახელიც ის იქნებოდა. დაარქვა ადამმა სახელი ყველა პირუტყვს, ცის ფრინველს და ველის ყველა ცხოველს...“ [დაბ. 2,9; 19-20].

დავუკვირდეთ - უფალი ღმერთისაგან ადამი იღებს უფლებას სახელები დაარქვას, ედემის აღმოსავლეთით გაშენებულ ბაღში, სპეციალურად მისთვის „აღმოცენებულსა“ თუ „გამოსახულს“... თუმცა არის ორი გამონაკლისი, და ესაა ამ ბაღის შუაგულში აღმოცენებული - ორი ხე, რამეთუ მათ, უფალი ღმერთისაგან უკვე მიკუთვნებული აქვთ სახელები. კერძოდ, ერთს ჰქვია - „ხე სიცოცხლისა“, ხოლო მეორეს - „ხე კეთილისა და ბოროტის შეცნობისა“.

უკვე სახელდებული ამ ორი ხის - „შუაგულ ბაღში“ აღმოცენებაზე, ანუ მათ ადგილმდებარეობაზე ხაზგასმა, აშკარად მიგვანიშნებს, რომ ეს „ბაღი“ არის ის ადგილი, რომელიც, როგორც მინიმუმ, სწორედ ამ ხეების მასში ყოფნით განსხვავდება - ედემისაგან.

მოდით დავუბრუნდეთ იმის გარკვევას, თუ - რაზე უნდა გვანიშნებდეს ბიბლიური ტექსტი, როდესაც ადამის ადგილსამყოფელად არა უშუალოდ ედემს, არამედ მის აღმოსავლეთით გაშენებულ  - „ბაღს“ განსაზღვრავს...

ვფიქრობთ ძნელი არ უნდა იყოს იმის შეცნობა, რომ ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღი, არა მარტო ფიზიკურად არის უშუალოდ ედემში მოსახვედრად განკუთვნილი წინასწარგასავლელი პირობითი ადგილსამყოფელი, არამედ ესაა ადგილი, რომელიც ირწყვება რა უშუალოდ ედემიდან მომდინარე მდინარის ოთხი ნაკადით [იხ. დაბ. 2,11-14], ერთგვარი შესამზადებელი ეტაპის გასავლელადაა გამიზნული... და რომ ამ ეტაპის წარმატებით გავლა ამ ბაღის შუაგულში აღმოცენებული ორი ხის ნაყოფთან, ანუ მათ არსობრივ მხარესთან მართებულ მიდგომაზეა დამოკიდებული.

ბიბლიური ტექსტიდან გვეუწყება, თუ ამ ორი ხიდან, რომელი ხის ნაყოფის მიღებაა აკრძალული - „გააფრთხილა უფალმა ღმერთმა ადამი, უთხრა: ყველა ხის ნაყოფი გეჭმევა ამ ბაღში. მხოლოდ კეთილის და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფი არ შეჭამო, რადგან როგორც კი შეჭამ, მოკვდებით“-ო [დაბ. 2,16-17].

ბაღში მყოფთა ცდუნებაზე ორიენტირებული გველი [მასში მყოფი ეშმაკი}, უფალი ღმერთის მიერ დადგენილი წესის დარღვევისაკენ მოუწოდებს დედაკაცს - „უთხრა გველმა დედაკაცს: არ მოკვდებით. მაგრამ იცის ღმერთმა, რომ როგორც კი შეჭამთ, თვალი აგეხილებათ და შეიქნებით ღმერთივით კეთილისა და ბოროტის შემცნობელნი“ [დაბ. 3,4-5].

გველისაგან [მასში მყოფი ეშმაკისაგან] წაქეზებულმა დედაკაცმა - „...მოწყვიტა ნაყოფი და შეჭამა. მისცა თავის კაცს და კაცმაც შეჭამა. აეხილათ თვალი ორივეს და მიხვდნენ, რომ შიშველნი იყვნენ, გადააკერეს ლეღვის ფოთლები და არდაგები გაიკეთეს“ [დაბ. 3,6-7].

აქ მოცემული ტერმინი - „შიშველნი“, შინაარსობრივად განსხვავდება ზემოთ უკვე განხილულისაგან. კერძოდ:

- ცოდვითდაცემამდელი დროის შესატყვისად მოცემული ფრაზა - „შიშველნი იყვნენ ორივენი, ადამი და მისი დედაკაცი, და არ ცხვენოდათ“ [დაბ. 2,25], როგორც ითქვა, ხაზს უსვამს მათ ისეთ მდგომარეობას, როდესაც ისინი, ყოველგვარი ცოდვისაგან განრიდებულნი, ანუ განძარცულნი, იგივე - „შიშველნი“  არიან... ამ დროისათვის მათ არანაირი დანაშაული არ აქვთ ჩადენილი, და შესაბამისად, რადგანაც დასაფარიც არაფერი ჰქონდათ, არც სირცხვილის გრძნობა აწუხებდათ;

- უფალი ღმერთის მიერ დადგენილი წესის დარღვევის, ანუ ცოდვით დაცემის აღწერის შემდეგ მოცემული ფრაზა - „...აეხილათ თვალი ორივეს და მიხვდნენ, რომ შიშველნი იყვნენ“ [დაბ. 3,7], უკვე ხაზს უსვამს მათ ისეთ მდგომარეობას, როდესაც ისინი, ხედავენ რა თავიანთი ჩანადენის სიმძიმეს [„აეხილათ თვალი ორივეს“], ხვდებიან გაშიშვლებული ცოდვის სიშიშვლის სიმძიმეს, და პირველივე საქციელი რასაც ისინი ამის შემდეგ აკეთებენ, ესაა მცდელობა - დაფარონ [დამალონ] ეს „ცოდვის სიშიშვლე“ -  „გადააკერეს ლეღვის ფოთლები და არდაგები გაიკეთეს“ [დაბ. 3,7].

 „ცოდვის სიშიშვლით“ შეძრწუნებული „ადამი და მისის დედაკაცი“ თავადაც ცდილობენ დამალვას, და როდესაც - „მოესმათ ხმა უფალი ღმერთისა, რომელიც საღამო ხანს ბაღში მიმოდიოდა, და დაემალნენ უფალ ღმერთს ადამი და მისი დედაკაცი ბაღის ხეებს შორის. დაუძახა უფალმა ღმერთმა ადამს და უთხრა: ადამ, სადა ხარ? მიუგო: შენი ხმა მომესმა ბაღში და შემეშინდა, შიშველი რომ ვარ, და დავიმალე“ [დაბ. 3,6-7].

დიახ, თავისი „ცოდვის სიშიშვლის“ დანახვის შემდეგ მათ უკვე შიშის გრძნობა გაუჩნდათ.

უფალი ღმერთის მიერ დადგენილი წესის დარღვევას, სასჯელიც მოჰყვა - „გაუშვა იგი უფალმა ღმერთმა ედემის ბაღიდან, რომ დაემუშავებინა მიწა, საიდანაც იყო აღებული. განდევნა ადამი, ედემს კი აღმოსავლეთით ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი დაუყენა, რათა სიცოცხლის ხესთან მისასვლელი დაეცვათ“ [დაბ. 3,23-24].

ბიბლია გვიფიქსირებს, რომ ამ დროისათვის ადამი, ბაღის შუაგულში აღმოცენებული სიცოცხლის ხის ნაყოფთან ზიარებული არ არის - „თქვა უფალმა ღმერთმა: აჰა, გახდა ადამი როგორც ერთი ჩვენთაგანი, შემცნობელი კეთილისა და ბოროტისა. არ გაიწოდოს ახლა ხელი და არ მოწყვიტოს სიცოცხლის ხის ნაყოფიც, არ შეჭამოს და მარადიულად არ იცოცხლოს“ [დაბ. 3,22].

მოდით ვნახოთ, თუ რაზე შეიძლება გვანიშნებდეს უფალი ღმერთის მიერ ნათქვამი -  „...აჰა, გახდა ადამი როგორც ერთი ჩვენთაგანი, შემცნობელი კეთილისა და ბოროტისა...“.

მთელი ბიბლიური სწავლება [ათი მცნება და სხვა] ღმერთის მიერ დადგენილის დაცვისაკენ მოგვიწოდებს, და ხაზს უსვამს იმ უარყოფით შედეგს, რაც ამ ცნებისაგან გადახვევას შეიძლება მოჰყვეს.

ამდენად, ღმერთი, თავისი წინასწარჭვრეტელობის უნარის გამო, დიახაც არის - კეთილისა და ბოროტის შემცნობელი, ანუ მან წინასწარ იცის ამა თუ იმ საქციელის მოსალოდნელი შედეგი.

დიახ, ღმერთის მიერ დადგენილის დაცვა-არდაცვა, არის კიდეც ხსენებული ხის - „კეთილი“ და „ბოროტი“ ნაყოფი, ანუ: ღმერთის მიერ დადგენილის დაცვა, კეთილი ნაყოფია ჩვენთვის; ხოლო - არდაცვა, ბოროტ ნაყოფად გვიბრუნდება.

აღნიშნულის დასტურად მოდით მოციქულისეული გაფრთხილება გავიხსენოთ:

„ნეტარია კაცი, რომელიც გაუძლებს საცდურს, რადგან განსაცდელგამოვლილი მიიღებს სიცოცხლის გვირგვინს, რომელიც ღმერთმა აღუთქვა თავის მოყვარეთ. ხოლო საცდურში ნურავინ იტყვის: ღმერთი მაცდუნებსო; ვინაიდან ღმერთი არცდუნება ბოროტით და არც თავად აცდუნებს ვისმე. არამედ ყველა საკუთარი გულისთქმით ცდუნდება და წარიტაცება. ხოლო შემდეგ გულისთქმა ჩასახავს და შობს ცოდვას, ცოდვა კი, ჩადენის შემდეგ შობს  სიკვდილს. ნუ შეცდებით, ჩემო საყვარელო ძმანო[იაკ. 1,12-16].

ედემის აღმოსავლეთით გაშენებულ ბაღში „ყოფნისეული ეტაპის“ წარმატებით გავლის შემთხვევაში „ადამი და მისი დედაკაცი“ მიიღებდნენ - „სიცოცხლის გვირგვინს“, ანუ იგემებდნენ „სიცოცხლის ხის“ ნაყოფს, რაც მათთვის მარადიული სიცოცხლის მიღების გარანტია იქნებოდა.

სამწუხაროდ, ედემის აღმოსავლეთით გაშენებულ ბაღში ყოფნისეულ ეტაპზე, მათ ვერ მოახერხეს წინაღდგომოდნენ ეშმაკისეულ მოწოდებას. აკრძალული ხის ნაყოფის „მიღებით“ გამოწვეულმა „გულისთქმამ“, მათ სხეულში „ჩასახა და შობა“ – „სიკვდილი“, რაც გამოიხატა კიდეც მათი ედემის ბაღიდან გამოძევებაში.

აი, ასეთ ფასად გახდნენ ისინი „კეთილისა და ბოროტის“ არსის შემცნობელნი.

ყოველივე ზემოთქმულის შეჯერება ასეთ ზოგად სურათს გამოკვეთავს:

1. ცოდვით დაცემამდე, ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული „ბაღი“ „ადამისა და მისი დედაკაცისათცის“ იყო ის წინასწარი სამყოფელი, რომელში ყოფნის ეტაპის წარმატებით გავლის შემთხვევაშიც ისინი მიიღებდნენ „სიცოცხლის გვირგვინს“, ანუ ედემში დაიმკვიდრებდნენ ადგილს;

2. ცოდვით დაცემის შემდეგ ისინი გამოძევებულ იქნენ ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღიდან, რომლის შესასვლელთანაც უფალმა ღმერთმა - „...ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი დაუყენა, რათა სიცოცხლის ხესთან მისასვლელი დაეცვათ“ [დაბ 3,24].

ასე და ამგვარად, ცოდვით დაცემული „ადამისა და მისი დედაკაცის“ სამკვიდრებლად, ანუ - ცოდვის შესატყვისი სასჯელის მოხდის ადგილად,  ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღისაგან განრიდებული არეალი განისაზღვრა.

 

ცოდვის შესატყვისი სასჯელის მოხდის ადგილი,

ანუ  - „ეს ქუეყანა“

ადამის მოდგმის სამკვიდრებლის არსის თაობაზე საუბრის დაწყებამდე, კიდევ ერთხელ გავიხსენოთ უკვე თქმული, რომ - ცოდვით დაცემამდე „ადამი და მისი დედაკაცი“, არა უშუალოდ - ედემში, არამედ - ედემის აღმოსავლეთით გაშენებულ ბაღის წიაღში არიან, ხოლო ცოდვის დაცემის შემდეგ  - „გაუშვა იგი უფალმა ღმერთმა ედემის ბაღიდან... განდევნა ადამი, ედემს კი აღმოსავლეთით ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი დაუყენა, რათა სიცოცხლის ხესთან მისასვლელი დაეცვათ“ [დაბ. 3,24].

ბიბლიიდან გვეუწყება, რომ „ადამისა და მისი დედაკაცის“ ცოდვით დაცემის გამო, მათთან ერთად, სასჯელი ედება მათ ახალ სამკვიდრებელსაც. კერძოდ, უფალმა ღმერთმა - „ადამს უთხრა: რაკი შენს დედაკაცს დაუჯერე და შეჭამე ხის ნაყოფი, რომლის ჭამა აკრძალული მქონდა შენთვის, მიწა დაიწყევლოს შენს გამო: ტანჯვით მიიღებდე მისგან საზრდოს მთელი სიცოცხლე“ [დაბ. 3,17].

ძველქართულ ტექსტში, თანამედროვე ქართულით ნათარგმნ ბიბლიაში გამოყენებული ტერმინი - „მიწა“, ყველგან - „ქუეყანად“ მოიხსენიება. ასე მაგალითად:

- დაბ. 1,1: „თავდაპირველაღ ღმერთმა შექმნა ცა და მიწა“ – „დასაბამად ქმნნა ღმერთმან ცაჲ და ქუეყანაჲ“ და სხვა.

ანალოგიურად, უკვე მოყვანილი ფრაზა - „მიწა დაიწყევლოს შენს გამო“, ძველქართულში ასე იკითხება - „წყეულ იყავნ ქუეყანა საქმეთა შინა შენთა“

ამდენად, ბიბლიური მინიშნება - „მიწა [აქ - ქუეყანა] დაიწყევლოს შენს გამო“, ხაზს უსვამს, რომ ცოდვით დაცემის გამო ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღიდან გამოძევებული ადამისა და ევას, ანუ ადამის მოდგმის დღევანდელი სამკვიდრებელი არეალი - „მიწა“, ანუ - „ქუეყანა“,  უფალი ღმერთის მიერ არის - დაწყევლილი.

ბიბლიის განმმარტებელთა აბსოლუტური უმრავლესობის აზრით - დაბ. 1,1-ში მოხსენიებული  ფრაზა - „ცა და მიწა“, გვაუწყებს - უხილავ [„ცა“] და ხილულ [„მიწა“] სამყაროთა შექმნაზე [ალ. ლოპუხინი, „ბიბლიის განმარტებანი“, ტ. 1, თბ. 2000 წ., გვ. 28].

დიახ, მიჩნეულია, რომ ბიბლიისეული ტექსტი თავიდან გვაუწყებს - უხილავი სამყაროს შექმნაზე,  ანუ ამ შინაარსისაა აქ დაფიქსირებული სიტყვა - „ცა“; ხოლო ამის შემდგომად მოყვანილი - „მიწა“, იგივე - „ქუეყანა“, თავის თავში მოიცავს მთელ იმ ხილულ სამყაროს, რომლის თაობაზეცაა ლაპარაკი ამავე თავში მოცემულ - სამყაროს შვიდდღიანი შესაქმის ამსახველ ტექსტში.

ხილული სამყაროს შესაქმისეულ თხრობაში მოცემულ ბიბლიურ მინიშნებასთან მიმართებაში - „გააჩინა ღმერთმა მყარი... მყარს ღმერთმა უწოდა ცა....“ [დაბ. 1,7-8], იგივე განმმარტებელთა პოზიცია ასეთია: „... „ცა“ - ებრაულ ენაზე არსებობს სამი განსხვავებული ტერმინი... ის ცა, რომელიც აქ არის ნახსენები, ითვლებოდა ყველაზე ქვემოთ მდებარედ და უახლოეს ადგილსამყოფელად, რომელსაც უშუალოდ სწვდებოდა მზერა“ [ალ. ლოპუხინი, იქვე, გვ. 35].

ბიბლიის პირველსავე თავებში დაცული ინფორმაციის მთლიანობაში გააზრების შემდეგ, ასეთი ზოგადი სურათი იხატება:

- „თავდაპირველაღ ღმერთმა შექმნა ცა და მიწა“ [დაბ. 1,1] გვაუწყებს - „ცის“, ანუ უხილავი სამყაროსა და - „მიწის“, იგივე „ქუეყნის“, ანუ ხილული სამყაროს შექმნის თაობაზე;

- შემდგომად ამისა მოცემულია, უშუალოდ  ხილული სამყაროს, ანუ - „მიწის“ [„ქუეყანის“] შვიდდღიანი შესაქმის გადმომცემი ტექსტი [იხ. დაბ. 1,2-31; დაბ. 2,1-2];

- ფრაზა: „უფალმა ღმერთმა ბაღი გააშენა ედემში, აღმოსავლეთში...“ [დაბ. 2,8], გვიფიქსირებს: ერთის მხრივ - „ედემს“, და მეორეს მხრივ - ედემის აღმოსავლეთით გაშენებულ - „ბაღს“;

- ამასთანავე, ისევე როგორც უკვე აღნიშნული „ცის“, ანუ უხილავი სამყაროს შემთხვევაში, აქაც არაფერი გვეწყება თუ როგორაა მოწყობილი თავად - ედემი; რაც შეეხება ედემის აღმოსავლ;ეთით გაშენებულ - „ბაღს“, მის თაობაზე ბევრი დეტალია მოცემული ბიბლიაში [იხ. დაბ. 2,8-20; დაბ. 3,23-24];

საუბრის გაგრძელებამდე ვიტყვით, რომ, ბიბლიური სწავლება იუწყება მომავალში, ანუ განკითხვის შემდგომად „გამოჩინებული“ - „ახალი ცისა და ახალი მიწის“ თაობაზე - „და ვიხილე ახალი ცა და ახალი მიწა, რადგანაც უწინდელი ცა და უწინდელი მიწა გადაეგო...“ [გამოცხ. 21,1], რომელშიც, არ არის ბნელი და მას - „.. არ სჭირდება არც მზე და არც მთვარე მანათობელად, რადგანაც დიდებამ ღმრთისამ გაანათა იგი...“ [გამოცხ. 21,23].

ამდენად, აქ მოხსენიებულთაგან, ანუ - „ცის“, „ედემისა“, „ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღისა“ და „ახალი ცისა და ახალი მიწისაგან“ განსხვავებით, მხოლოდ - „მიწას“, იგივე „ქვეყნას“, ანუ დღეს ჩვენთვის ხილულ სამყაროს აქვს დღისა და ღამის ცნება [„..გაჰყარა ღმერთმა ნათელი და ბნელი. ნათელს ღმერთმა უწოდა დღე და ბნელს უწოდა ღამე...“ - დაბ. 1,4-5], და ხელოვნური განათების წყარო - მზე და მთვარე [იხ. დაბ. 1,14-17], რათა - „განეგოთ დღე და ღამე, გაეყარათ ნათელი და ბნელი...“ [დაბ. 1,18].

მოდით დავუკვირდეთ, ბიბლია:

- არაფერს ამბობს „ცის“, ანუ უხილავი სამყაროსა და „ედემის“ მოწყობაზე;

- მხოლოდ ზოგად ინფორმაციას იძლევა, მომავალში დასამკვიდრებელი - „ახალი ცისა და ახალი მიწის“ თაობაზე [იხ. გამოცხ. 21 და 22 თავები];

- გაცილებით მეტი ინფორმაციაა მოცემული „ადამისა და მისი დედაკაცის“ ცოდვით დაცემამდელი სამკვიდრებლის, ანუ ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღის მოწყობის შესახებ [იხ. დაბ. 2,8-15].

ამათგან განსხვავებით, ბიბლიური ტექსტი დეტალურად გვამცნობს - „მიწის“, ანუ - „ქუეყანის“ მოწყობასთან დაკავშირებულ შვიდდღიანი შესაქმის ისტორიას.

ვფიქრობთ, ძნელი არ უნდა იყოს იმაში გარკვევა, რომ სწორედ ეს - „მიწა“, ანუ - „ქუეყანაა“ ის საცხოვრისი, რომელიც ცოდვის შესატყვისი სასჯელის მოხდის ადგილად განესაზღვრათ ედემის ბაღიდან გამოდევნილ ადამსა და ევას, და შესაბამისად მთელ - ადამის მოდგმას.

ბიბლიური ტექსტის - „გაუკეთა უფალმა ადამს და მის დედაკაცს ტყავის სამოსელი და შემოსა“-ს [დაბ. 3,21], განმმარტებელთა აბსოლუტური უმრავლესობა თანხმდება, რომ აქ მინიშნებაა - ადამისა და მისი დედაკაცის მიერ ხრწნადი სხეულის შეძენაზე.

იმის გარკვევა, თუ როგორ სხეულს ატარებენ ადამი და ევა ცოდვით დაცემამდელ დროში, ჩვენი დღევანდელი საუბრის თემას სცილდება. თუმცა დაინტერესებულ მკითხველს შევახსენებთ, რომ აღნიშნულის თაობაზე შეგიძლათ იხილოთ ჩვენი ბროშურა - „სასუფევლისეული ორიენტირი ბიბლია“ [თბ. 2011 წ., გვ. 31-37]. 

როგორც ითქვა, „ადამისა და მისის დედაკაცის“ ცოდვით დაცემის გამო, სასჯელი დაედო - „მიწას“, ანუ „ქუეყანასაც“.

ბიბლიურ მინიშნებას - „მიწა [აქ - ქუეყანა] დაიწყევლოს შენს გამო“ [დაბ. 3,17], პავლე მოციქულისეული ტექსტი ასე ეხმიანება - „...ქმნილება [აქ - მიწა] დაემორჩილა ამაოებას, მაგრამ არა ნებსით, არამედ მის [აქ - ღმერთის] მიერ, ვინც ამაოებას დაუმორჩილა იგი... რადგანაც ვიცით, რომ მთელი ქმნილება ერთობლივად გმინავს და წვალობს აქამდე. და არა მარტო ის, არამედ ჩვენც, სულის პირველი ნაყოფის მქონენი, თვითონ ჩვენც ვგმინავთ ჩვენსავე თავში...“ [რომ. 8,20; 22-23].

დასკვნისათვის ვიტყვით, რომ ერთის მხრივ ცოდვის ჩადენამდე „ადამისა და მისი დედაკაცის“ სამკვიდრო არეალი - „ედემის ბაღი“, და მეორეს მხრივ ცოდვის ჩადენის შემდგომად ადამის მოდგმის საცხოვრისი - ღმერთისაგან დაწყევლილი ქვეყანა, ურთიერთ საწინააღმდეგო არეალად შეგვიძლია მივიჩნიოთ.

ამდენად, ცოდვით დაცემამდელ უდროობაში მყოფი ადამი და ევა, ცოდვიდან მომდინარე - სიკვდილს, ანუ ხრწნადობას დაქვემდებარებული დაადგა ცოდვის შემდგომად მისთვის განსაზღვრულ გზასავალს;

მასთან ერთად - დროის, იგივე სიკვდილის, ანუ ხრწნადობის სასჯელი დაედო მათ ახალ სამკვიდრებელ არეალსაც, ანუ ღმერთისგან დაწყევლილ იმ ქვეყანას სადაც ადამის მოდგმა დღემდე ცხოვრობს.

 

„ედემის ბაღის“, ანუ „სამოთხისა“ და „სასუფევლის“

არსობრივი მხარე

ბიბლიის თანამედროვე ქართულით გადმოცემული ტექსტის - „უფალმა ღმერთმა ბაღი გააშენა ედემში, აღმოსავლეთში და დასვა იქ ადამი...“ [დაბ. 1,8], ძველქართული შესატყვისი ასეთია - „და დაასხა ღმერთმან სამოთხე ედემისა აღმოსავალით და დადვა მუნ კაცი იგი...“. ასევეა ყველა სხვა ადგილასაც, ანუ „ედემის ბაღის“ ძველქართული შესატყვისი, ყველგან - „სამოთხედაა“ მოხსენიებული [იხ. დაბ. 2,8-11; დაბ. 3,22-23].

სახარებისეული სწავლებით - „... ღმერთი არ იცდუნება ბოროტით, და არც თავად აცდუნებს ვისმე. არამედ ყველა საკუთარი გულისთქმით ცდუნდება და წარიტაცება. ხოლო შემდეგ გულისთქმა ჩასახავს და შობს ცოდვას; ცოდვა კი, ჩადენის შემდეგ, შობს სიკვდილს“ (იაკ. 1,13-15).

 ამდენად - „... ღმერთი არ იცდუნება ბოროტით“, რამეთუ - „... მასში არ არის ცოდვა“ (I იოანე 3,5), და, შესაბამისად, ცოდვის შედეგი - სიკვდილი, და ამიტომაც ბრძანებს - „... მე ვარ, რომელიც ვარ... ეს არის ჩემი სახელი უკუნითი უკუნისამდე...“-ო (გამ. 3,14-15).

 ადამი, სწორედ ამ - უცოდველი, ანუ - სიკვდილს არ დაქვემდებარებული, .. მარადიული და უკვდავი უზენაესი ძალის მიერ იქნა გამოსახული - „გამოსახა უფალმა ღმერთმა ადამი (კაცი) მიწის მტვერისაგან და შთაბერა მის ნესტოებს სიცოცხლის სუნთქვა და იქცა ადამი ცოცხალ არსებად“ (დაბ. 2,7), და შესაბამისად - უკვდავებისთვისაა განკუთვნილი. ამაზე მიგვანიშნებს, ღმერთის მიერ ადამის სამყოფელში სიცოცხლის ხის აღმოცენებისეული ინფორმაცია - „უფალმა ღმერთმა ბაღი გააშენა ედემში, აღმოსავლეთში, და დასვა იქ ადამი, რომელიც გამოსახა. აღმოაცენა უფალმა ღმერთმა მიწიდან ყოველი ხე, სანახავად საამო და საჭმელად ვარგისი, შუაგულ ბაღში კი ხე სიცოცხლისა...“ (დაბ. 2,8-9).

მაშასადამე, ადამი ორი არსისაგან შედგება: მას აქვს: „მიწის მტევრისაგან“ აგებული სხეული, და უშუალოდ უკვდავი ღმერთისაგან მომდინარე, და მაშასადამე ასევე უკვდავი სული - „სიცოცხლის სუნთქვა“.

შესაბამისად, რადგან ვიცით, რომ ადამს უკვე აქვს უკვდავი სული, ძნელი აღარ იქნება დავასკვნათ, რომ ედემის ბაღში აღმოცენებული „სიცოცხლის ხის“ ნაყოფი, მხოლოდ - „მიწის მტვერისაგან“ გამოსახული ადამის სხეულისთვისაა განკუთვნილი.

ამიტომ, განსახილველი საკითხის გააზრებისათვის საჭიროა გავარკვიოთ:

- როგორი სხეული ჰქონდათ „ედემის ბაღში“, ანუ „სამოთხეში“ მყოფ ადამსა და ევას, შექმნიდან ვიდრე ცოდვით დაცემამდე;

- როგორი სხეული შეიძინეს მათ ცოდვით დაცემის შემდეგ, და

- როგორი სხეული ექნება ადამის მოდგმის იმ ნაწილს, რომელიც „სასუფეველში“ დაიმკვიდრებენ სამუდამო ადგილს.

ამ საკითხთა თაობაზე, ჩვენ, არაერთხელ გვისაუბრია. ამიტომ, ამჟამად, მხოლოდ მცირე ინფორმაციის გახსენებით შემოვიფარგლებით.

ლასკარულ ცნობიერებას ზიარებულმა მკითხველმა იცის, რომ მთელი ბიბლია - ადამიანურ, ანუ - მოკვდავ არსში მყოფთა თვალთახედვისათვის გასაგებ-აღსაქმელი კუთხითაა დაწერილი. მასში მოცემულია, დღეს, ჩვენს რეალობად ქცეული ყოფის შექმნა-დამკვიდრების მიზეზ-შედეგობრივი ახსნა...

 ბიბლიაში, ცოდვით დაცემამდელ დროში მომხდარის აღმწერი ინფორმაციიდან ვგებულობთ, რომ ამ მომენტისათვის ადამს აქვს: 1) სხეული - „მიწის მტევრისაგან“; 2) უშუალოდ უკვდავი ღმერთისაგან მომდინარე, და მაშასადამე ასევე უკვდავი სული - „სიცოცხლის სუნთქვა“; 3) იგი, სხეულებრივად არ მოკვდება თუკი - „კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფს“ არ შეჭამს; 4) თუმცა იგი - უკვდავი სხეულის მატარებელიც არ არის, რამეთუ ჯერ არ უგემებია - „სიცოცხლის ხის ნაყოფი“.

მაშასადამე - ადამის თავდაპირველი, ანუ ცოდვით დაცემამდელი სხეული, უკვდავი უზენაესი ძალიდან მომდინარეობისა გამო, დიახაც იყო - უკვდავებისათვის განკუთვნილი; თუმცა, არ ჰქონდა რა ნაგემები - სიცოცხლის ხის ნაყოფი - უკვდავი არ ყოფილა.

როგორც ითქვა „ადამისა და მისი დედაკაცისათვის“ „ედემის ბაღში“ ყოფნა ერთგვარი გასავლელი ეტაპი იყო, რომლის წარმატებით გავლის შემთხვევაში ისინი იგემებდნენ სიცოცხლის ხის ნაყოფს და უკვდავი სხეულის შეძენის შემდეგ, უშუალოდ „ედემში“ დაიმკვიდრებდნენ ადგილს.

სამწუხაროდ, მათ ვერ დაიცვეს რა უფლის შეგონება - „გააფრთხილა უფალმა ღმერთმა ადამი, უთხრა: ყველა ხის ნაყოფი გეჭმევა ამ ბაღში. მხოლოდ კეთილის და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფი არ შეჭამო, რადგან როგორც კი შეჭამ, მოკვდებით“ [დაბ. 2,16-17], ცოდვით დაცემის შემდეგ, ისინი - სხეულებრივად გახდნენ სიკვდილს დაქვემდებარებულნი - „გაუკეთა უფალმა ადამს და მის დედაკაცს ტყავის სამოსელი და შემოსა (დაბ. 3,21). აი, ამ მომენტიდან ხდება ადამი [და მისი დედაკაცი] - უკვდავი სულისა და სიკვდილს დაქვემდებარებული სხეულის მქონებელი.

ასეთ მდგომარეობაში იგი იქ ვეღარ დარჩებოდა, ამიტომ - „გაუშვა იგი უფალმა ღმერთმა ედემის ბაღიდან... განდევნა ადამი, ედემს კი აღმოსავლეთით ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი დაუყენა, რათა სიცოცხლის ხესთან მისასვლელი დაეცვათ“ [დაბ. 3,23-24].

ამდენად, „ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი“ იცავენ „სიცოცხლის ხესთან“ მისასვლელს, რათა ცოდვის შედეგს, ანუ სიკვდილს დაქვემდებარებული სხეულის მქონე ადამის მოდგმამ ვერ შეძლოს „ედემის ბაღში“, ანუ - „სამოთხეში“ შესვლა - „...არ მოწყვიტოს სიცოცხლის ხის ნაყოფიც, არ შეჭამოს და მარადიულად არ იცოცხლოს“ [დაბ. 3,22].

საუბრის გაგრძელებამდე, ყოველივე ზემოთქმულს თუ შევაჯერებთ, ასეთ სურათს მივიღებთ:

- შექმნიდან ვიდრე ცოდვით დაცემამდე, „ედემის ბაღში“, ანუ - „სამოთხეში“ მყოფ ადამს [და მის დედაკაცს] აქვს:

1) „მიწის მტევრისაგან“ შექმნილი სხეული;

2) უშუალოდ უკვდავი ღმერთისაგან მომდინარე, და მაშასადამე ასევე უკვდავი სული - „სიცოცხლის სუნთქვა“;

- ცოდვით დაცემის შემდეგ, „ედემის ბაღიდან“, ანუ - „სამოთხედან“ განდევნილ და ღმერთის მიერ დაწყევლილ „ქვეყანაში“ დამკვიდრებულ ადამს [და მის დედაკაცს] აქვს:

1. უშუალოდ უკვდავი ღმერთისაგან მომდინარე, და მაშასადამე ასევე უკვდავი სული - „სიცოცხლის სუნთქვა“; და

2. ცოდვის შედეგს, ანუ სიკვდილს დაქვემდებარებული სხეული.

ეხლა მივყვეთ დაწყებულ თხრობას. ბიბლიური სწავლებით ვიცით, რომ:

- ღმერთის მიერ „დაწყევლილ ქვეყანაში“ დამკვიდრებული ადამიანის სიკვდილის შემდეგ, ხდება - მისი უკვდავი სულის, მოკვდავ სხეულთან გაყრა; ამასთან

- „...სულს არც ხორცი აქვს და არც ძვლები“ [ლუკა 24,39]; და რომ

- ადამის მოდგმის მოკვდავი სხეული, ანუ მისი ხორცი და ძვლები, მიწაში რჩება - „პიროფლიანი ჭამდე პურს, ვიდრე მიწად მიიქცეოდე, რადგან მისგანა ხარ აღებული, რადგან მტვერი ხარ და მტვრადვე მიიქცევი“ [დაბ. 3,8].

ძველი აღთქმისაგან განსხვავებით, სახარებაში - „სამოთხე“, მხოლოდ ერთხელაა ნახსენები. კერძოდ  „სამოთხეს“ ახსენებს, ჯვარზე გაკრული მაცხოვარი, მის ხელმარჯვნივ გაკრულ მონანიე ავაზაკთან საუბრისას - „...იესუმ მიუგო მას: ჭეშმარიტად გეუბნები შენ: დღესვე ჩემთან ერთად იქნები სამოთხეში“ [ლუკა 23,42].

ბუნებრივია, რომ აქ მინიშნებაა ცოდვის შედეგს დაქვემდებარებული მოკვდავი სხეულისაგან გაყრილი, ანუ გარდაცვლილი მონანიე ავაზაკის - უკვდავი სულის შემდგომ „ადგილმდებარეობაზე“.

აღნიშნულს თუ განვაზოგადებთ, ვფიქრობთ ძნელი გასააზრებელი აღარ უნდა იყოს, რომ მონანიების მადლს ზიარებული ადამიანის სიკვდილის შემდეგ - მოკვდავი სხეული მიწაში იმარხება, ხოლო მისი სული - სამოთხეში ხვდება.

ამდენად, ბიბლიური სწავლებით, ცოდვით დაცემის შემდეგ, ღმერთის მიერ დაწყევლილ ქვეყანაში დამკვიდრებული, მონანიების მადლს ზიარებული გარდაცვლილი ადამის მოდგმისათვის - „ედემის ბაღი“, ანუ „სამოთხე“, არის - მათი უკვდავი სულის ადგილსამყოფელი.  

ტერმინ - „სამოთხისაგან“ განსხვავებით, სახარებისეული ტექსტი ძალიან ბევრჯერ მოიხსენიებს ტერმინს  - „სასუფეველი“, რომელიც, თავის მხრივ, უნდა იყოს ძველ აღთქმაში დაფიქსირებული - „ედემის“ შინაარსის მატარებელი ცნება.

განკითხვის შემდგომი ადგილსამყოფელის თაობაზე საუბრისას უფალი იესუ ქრისტე ბრძანებს - „მაშინ ეტყვის მეუფე მის მარჯვნივ მდგომთ: მოდით, კურთხეულნო მამაჩემის მიერ, და დაიმკვიდრეთ სასუფეველი, თქვენთვის გამზადებული ქვეყნის დასაბამიდან... მაშინ ეტყვის მარცხნივ მდგომთაც: წადით ჩემგან, წყეულნო, საუკუნო ცეცხლში, რომელიც ეშმაკისა და მისი ანგელოზებისთვისაა გამზადებული“ [მათე 25,34; 41].

უშუალოდ განკითხვის დღესთან მიმართებაში ბიბლია ასე ბრძანებს - „განკითხვის დღე იქნება დასასრული ამ დრო-ჟამისა და დასაბამი მომავალი უკვდავებისა, როცა გაივლის ხრწნადი. მოისპობა სიამპარტავნე, ამოიკვეთება ურწმუნოება, გაძლიერდება სამართალი, ამობრწყინდება ჭეშმარიტება. მაშინ კი ვეღარავინ შესძლებს დასაღუპავის გადარჩენას, და არც გამარჯვებული გაიწირება...“ [3 ეზრა 7,43-45]

უშუალოდ „სასუფეველში“ მოსახვედრთა თაობაზე პავლე მოციქული ასე გვაუწყებს - „ მაგრამ გეტყვით, ძმანო, რომ ხორცი და სისხლი ვერ დაიმკვიდრებენ ღვთის სასუფეველს, და ვერც ხრწნილება დაიმკვიდრებს უხრწნელობას. აჰა, გეტყვით თქვენ საიდუმლოს: ყველანი როდი მოვკვდებით, მაგრამ ყველანი შევიცვლებით, - ერთ წამში, თვალის დახამხამებაში, როდესაც დაიგრგვინებს უკანასკნელი საყვირი; რადგანაც დაიგრგვინებს, და მკვდარნი აღდგებიან უხრწნელნი, ხოლო ჩვენ შევიცვლებით. რადგანაც ამ ხრწნადმა უნდა შეიმოსოს უხრწნელება, და ამ მოკვდავმა უნდა შეიმოსოს უკვდავება.  ხოლო როდესაც ეს ხრწნადი შეიმოსავს უხრწნელებას და ეს მოკვდავი შეიმოსავს უკვდავებას, მაშინ აღსრულდება დაწერილი სიტყვა: დაინთქა სიკვდილი ძლევით“ [1 კორ. 15,50-54].

ამდენად - „სასუფეველი“, ანუ - „ედემი“, ყოფილა განკითხვის შემდგომი ის ადგილი, რომლის მკვიდრთაც, უკვდავ სულთან ერთად, ექნებათ - უკვდავი სხეულიც.

ამასთანავე, ცოდვით დაცემის შემდეგ, ადამის მოდგმისათვის განკუთვნილი სამკვიდრო ქვეყანა თუ ღმერთისაგანაა დაწყევლილი [„...მიწა დაიწყევლოს შენს გამო...“ - დაბ. 3,17], განკითხვის შემდგომი ადგილის თაობაზე, გამოცხადებაში ვკითხულობთ, რომ იქ - „... აღარ იქნება არავითარი წყევლა, და ტახტი ღმრთისა და კრავისა იქნება მასში... და ღამე აღარ იქნება იქ, და აღარ დასჭირდებათ სანთელი და აღარც ნათელი მზისა, რადგანაც უფალი ღმერთი გაანათლებს მათ, და ექნებათ სუფევა უკუნითი უკუნისამდე“ [გამოცხ. 22,3-5].

ვისაც ყური აქვს ისმინოს!

 

„ღვთისაგან დაწყევლილი ქვეყნის“

არსობრივი მხარე

ბიბლიური სწავლებით, როგორც ვნახეთ, - ცოდვით დაცემის შემდეგ, „სამოთხიდან“ გამოდევნილი „ადამისა და მისი დედაკაცის“ ახალი სამკვიდრო ადგილი, ღმერთისმიერ წყევლასაა დაქვემდებარებული - „იმიტომ, რომ ქმნილება [აქ - შესაქმისეული ქვეყანა] დაემორჩილა ამაოებას, მაგრამ არა ნებსით, არამედ მის [ანუ - ღმერთის] მიერ, ვინც ამაოებას დაუმორჩილა იგი... რადგანაც ვიცით, რომ მთელი ქმნილება ერთობლივად გმინავს და წვალობს აქამდე. და არა მარტო ის, არამედ ჩვენც, სულის პირველი ნაყოფის მქონენი, თვითონ ჩვენც ვგმინავთ ჩვენსავე თავში...“ [რომ. 8,20-23].

ამდენად, უკვდავი სულისა და ხრწნადი სხეულის მქონე ადამის მოდგმის მსგავსად, ღმერთის წყევლას დაქვემდებარებულ ამ სამყაროში - ყველაფერი, ცოდვისაგან გაჩენილ სიკვდილის არსსაა დაქვემდებარებული.

როგორც უკვე აღინიშნა - ბიბლიური სწავლებით, ცოდვით დაცემის შემდეგ, ღმერთის მიერ დაწყევლილ ქვეყანაში დამკვიდრებული, მონანიების მადლს ზიარებული გარდაცვლილი ადამის მოდგმისათვის - „ედემის ბაღი“, ანუ „სამოთხე“, არის - მათი უკვდავი სულის ადგილსამყოფელი.

წინამდებარე წერილის თემატიკიდან გამომდინარე, ჩვენ აქ არ შევუდგებით იმის განხილვას, თუ დროის რა მანძილზე რჩება ასეთი სული სამოთხეში, მითუმეტეს, რომ ჩვენი საქმე არაა - „...დროთა და წელთა ცოდნა...“ [საქმ. 1,7].

წმიდა წერილისმიერი სწავლებით ცნობილია, რომ - „... ყველანი ერთად იხილავენ ამას.  ერთი წლის ჩვილები თავიანთი ხმით ამეტყველდებიან და ფეხმძიმენი გააჩენენ უდღეურ შვილებს სამ და ოთხ თვეზე...“ [3 ეზრა 6,20-21], ანუ ადამის მოდგმის ყველა სული სხეულში მყოფი დაექვემდებარება განკითხვის დღეს.

 

ა] რეინკარნაციის საკითხისათვის

ამ თემაზე საუბრის გაგრძელებამდე - რეინკარნაციის არსობრივი მხარე გვინდა მოკლედ გავიხსენოთ, რამეთუ მის თაობაზე, ვრცლად, ადრეც არაერთგზის გვისაუბრია.

როგორც ცნობილია - „რეინკარნაცია ლათინური სიტყვაა, სადაც - „რე” განმეორებითი მოქმედების აღმნიშვნელია, „ინკარნაცია” კი - განსხეულებას ნიშნავს. რეინკარნაცია შეიძლება ითარგმნოს, როგორც ხელახალი განსხეულება. თუმცა ამ უკანასკნელს მრავალი სხვა ტერმინითაც აღნიშნავენ. ბერძნულში მას მეტეფრიქიზოსს უწოდებენ, რაც ქართულად გარდასხეულებას, კვლავ გაცოცხლებას ნიშნავს“.

აღნიშნულის თაობაზე, ბიბლიაში მოცემული ერთ-ერთი კოდირებული ტექსტი ასე იკითხება - „... შენა ხარ ღმერთი. კაცს დააბრუნებ ხრწნადობისათვის [აქ -უკვდავი სულის მიერ კვლავ მოკვდავ, ხრწნად სხეულში შობა] და ეტყვი; დაბრუნდით ძენო ადამისანო!“ [ფსალმ. 89,2-3].

მეორე ადგილას ვკითხულობთ - „შენ ხომ ერთადერთი ხარ და ჩვენც შენს ხელთა ერთი ქმნილება ვართ, როგორც ნათქვამი გაქვს. დედის საშოში ისახება სხეული და შენ ანიჭებ მას ნაკვთებს; ინახება ცეცხლსა და წყალში შენი შექმნილი და ცხრა თვეს უძლებს შენივე გამოსახული საშო შენს ქმნილებას, რომელიც მასში შეიქმნა. თავად ის, რაც ინახავს [ანუ ზოგადად - დედა], და ისიც, რაც ინახება [აქ - ზოგადად ნაყოფი], ორივენი შენახული იქნება; ხოლო შენახულს ოდესმე ხელახლა მიიღებს საშო, ყველაფერს, რაც მასში აღორძინდა” [3 ეზრა 8,7-9].

მორიგი მაგალითი, კიდევ უფრო ღია ტექსტით მიგვანიშნებს - „თუ მოკვდა კაცი, განა კვლავ იცოცხლებს? მთელი ჩემი მაშვრალობის დღეები დაველოდებოდი ჩემი ფერისცვალების დადგომამდე“ [იობი 14,14]. იგივე ტექსტი ძველქართულში ასე იკითხება - „უკუეთუ მოკუდეს კაცი, ცხონდა, რამეთუ აღასრულნა დღენი ცხორებისა მისისანი, დავითმინო ვიდრემდე კუალად ვიშვე“.

მაშასადამე, თუ - „სამოთხე“ არის მონანიების მადლს ზიარებული, გარდაცვლილი ადამის მოდგმის სულთა დროებითი დასავანებელი ადგილი, მაშინ მისი საპირისპირო არეალი - ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა, ყოფილა -  რეინკარნაციას, იგივე ფერისცვალებას, ანუ ხრწნად სხეულში ხელახლა შობას [„კუალად ვიშვე“-ს] დაქვემდებარებული სულის ადგილსამყოფელი. ამდენად:

- სამოთხე არის: მონანიების მადლს ზიარებული, გარდაცვლილი ადამიანის მოკვდავ სხეულს გაყრილი უკვდავი სულის დროებითი ადგილსამყოფელი; ხოლო

- ღმერთისაგან დაწყევლილი ქვეყანა, ყოფილა  - მოკვდავი სხეულისა და უკვდავი სულის მქონის, ანუ „ცოცხალი“ ადამიანის საცხოვრისი [სამყოფელი].

ღმერთისაგან დაწყევლილ ამ ქვეყანასთან მიმართებაში, მაცხოვარი ბრძანებს - „მოვედი, რათა ცეცხლი მოვდო ამ ქვეყანას...“ [ლუკა 12,49]. ამიტომ, მოდით გავარკვიოთ თუ რა „ცეცხლზეა“ აქ მინიშნება.

 

ბ] „პირველი“ და „მეორე“ სიკვდილის საკითხისათვის

განკითხვის დღის არსზე საუბრისას, მაცხოვარი, მის მარჯვნივ და მარცხნივ მოხვედრილთა თაობაზე ბრძანებს:

- „მაშინ ეტყვის მეუფე მის მარჯვნივ მდგომთ: მოდით, კურთხეულნო მამაჩემის მიერ, და დაიმკვიდრეთ სასუფეველი, თქვენთვის გამზადებული ქვეყნის დასაბამიდან“ [მათე 25,34]

 - „მაშინ ეტყვის მარცხნივ მდგომთაც: წადით ჩემგან, წყეულნო, საუკუნო ცეცხლში, რომელიც ეშმაკისა და მისი ანგელოზებისთვისაა გამზადებული“ [მათე 25,41].

ლასკარულ ცნობიერებას ზიარებულმა მკითხველმა იცის, რომ ცოდვით დაცემიდან ვიდრე განკითხვის დღემდე, ღმერთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში დამკვიდრებული ადამის მოდგმისათვის, უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის გაყრათა ვრცელ ჯაჭვს, ზოგადად - „პირველი სიკვდილი“ ჰქვია.

ბიბლიაში ვკითხულობთ - „ვისაც ყური აქვს ისმინოს, რას ეუბნება სული ეკლესიებს: მძლეველი [აქ, ზოგადად ისინი, რომლებიც წარმატებით გაუძლებენ - ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყნის საცდურებს] არ დაითმენს ვნებას მეორე სიკვდილისაგან“ [გამოცხ. 2,11].

გამოცხადებისეულ ტექსტში დაფიქსირებულ - „მეორე სიკვდილისეულ“ ცნებაში,  ყველა იმათი ზოგადი ხვედრი მოიაზრება, რომლებიც, განკითხვის დღის შემდეგ, უკვე ხსენებულ „მარცხნივ მდგომთა“ რიგებში აღმოჩნდებიან. კერძოდ:

„...სიკვდილი და ჯოჯოხეთი დაინთქნენ ცეცხლის ტბაში. ეს არის მეორე სიკვდილი“ [გამოცხ. 20,14]; ანდა

„მხდალთა და ურწმუნოთა, ბილწთა და მკვლელთა, მეძავთა და გრძნეულთა, კერპთაყვანისმცემელთა და ცრუთა ხვედრი კი ტბაშია, ცეცხლითა და გოგირდით მოგიზგიზეში. და ეს არის მეორე სიკვდილი“ [გამოცხ. 21,8].

უკვე ხსენებული - „მარჯვნივ და მარცხნივ“ მდგომთა ხვედრისა, და „მეორე სიკვდილის“ არსის გარკვევაში, ისევ პავლე მოციქულის მინიშნება დაგვეხმარება - „... ყველანი შევიცვლებით, - ერთ წამში, თვალის დახამხამებაში... ჩვენ შევიცვლებით. რადგანაც ამ ხრწნადმა უნდა შეიმოსოს უხრწნელება, და ამ მოკვდავმა უნდა შეიმოსოს უკვდავება. ხოლო როდესაც ეს ხრწნადი შეიმოსავს უხრწნელებას და ეს მოკვდავი შეიმოსავს უკვდავებას, მაშინ აღსრულდება დაწერილი სიტყვა: დაინთქა სიკვდილი ძლევით“ [1 კორ. 15,51-54].

მაშასადამე, განკითხვის შემდეგ, თურმე - „ყველანი შევიცვლებით“, რაც გამოიხატება იმაში, რომ: „ამ ხრწნადმა უნდა შეიმოსოს უხრწნელება, და ამ მოკვდავმა უნდა შეიმოსოს უკვდავება“, ანუ თითოეული ადამის მოდგმათაგანის მარადიული სული შეიძენს, ასევე - მარადიულ ხორცს, და სწორედ ასეთ მდგომარეობაში დაიმკვიდრებს თავის ადგილს: ზოგნი - „ხელმარჯვნივ“ და ზოგნი - „ხელმარცხნივ“.

სახარებისეული სწავლებით, „მარჯვნივ“ განწესებულთა - მარადიული სულისა და ხორცის ერთებაში მყოფთა ადგილს ჰქვია - სასუფეველი, ხოლო „მარცხნივ“ აღმოჩენი;ლი - მარადიული სულისა და ხორცის ერთებაში მყოფთა ადგილს - „საუკუნო ცეცხლი“ [მათე 25,41], ანდა - „ცეცხლისა და გოგირდის ტბა“ [გამოცხ. 20,10; 21,8], ანდა - „ცეცხლის ტბა“ [გამოცხ. 20,14-15]; ანდა - „სახმილის ცეცხლი“ [მათე 13,42; 50], სადაც უნდა იყოს - „სიკვდილისა და ჯოჯოხეთის“ სამუდამო ადგილი.

აღნიშნულის ფონზე, მოდით შევეცადოთ გავერკვეთ, თუ რა ელის თავად - ღმერთისაგან დაწყევლილ ქვეყანას., ანუ ცოდვით დაცემიდან ვიდრე განკითხვის დღემდე დროის მონაკვეთში ადამის მოდგმის დღევანდელ საცხოვრისს.

 

გ] „უწინდელი ცა და უწინდელი მიწა გადაეგოს“ საკითხისათვის

განკითხვის დღის შემდგომად დამდგარ რეალობასთან მიმართებაში წმიდა წერილი გვაუწყებს - „და თქვა ტახტზე მჯდომარემ: აჰა, ვიქმ ყოველსავე ახალს...“ [გამოცხ. 21,5].

თავად ამ „ახალის“ არსობრივი მხარის სიღრმისეული გააზრება, ჩვენს დღევანდელ „ადამიანურ ცნობიერებას“ არ შეუძლია, რამეთუ - „რაც არ უხილავს თვალს, არ სმენია ყურს და არც კაცს გაუვლია გულში, ის განუმზადა ღმერთმა თავის მოყვარეთ“ (1 კორ.2.9).

ამიტომ, ამჯერად, მოდით შევეცადოთ გავერკვეთ, თუ რა ინფორმაციაა მოცემული ბიბლიაში, ცოდვით დაცემის შემდგომად, ვიდრე განკითხვის დღემდე ადამის მოდგმის საცხოვრებელ არეალთან, ანუ - ღმერთისაგან დაწყევლილ ქვეყანასთან მიმართებაში.

ბიბლიური ინფორმაცია - განკითხვამდელ და განკითხვის დღის შემდგომ არეალს, შესაბამისად - „ძველისა“ და „ახალის“ ცნებით მოიხსენიებს.

მარადარსებული ღმერთის მიერ შექმნილი და, მოგვიანებით ღმერთისავე წყევლას დაქვემდებარებული, ანუ ჩვენთვის ხილული „ცისა და მიწის“ თაობაზე, წმიდა წერილი ასე იუწყება - „... „თავდაპირველად,  უფალო, დააფუძნე მიწა, და ხელთა შენთა საქმენი არიან ცანი. ისინი გარდავლენ, ხოლო შენ წარუვალი ხარ, და ყოველივე დაძველდება, როგორც სამოსი. და როგორც სამოსს, შეახვევ მას და შეიცვლებიან, ხოლო თავად უცვლელი ხარ, არასდროს დასრულდება შენი წლები“ {ებრ. 1,10-12]

მაშასადამე, ადამის მოდგმის დღევანდელი საცხოვრისი -„დაძველებას“ ექვემდებარება, ანუ - „...წარმავალია ამ ქვეყნის ხატი“ [„წარმავალს არს ხატი ამის სოფლისაი" (1 კორინთელთა, 7,31).

შესაბამისად, ის რაც „ძველდება“ და „წარმავალია“, თავის დროზე უნდა შეიცვალოს კიდეც. აქვე უნდა გავერკვეთ, თუ რაში მდგომარეობს ამ „შეცვლის“ არსი - უკვე არსებულის გარდაქმნაში, თუ არსებულის მაგიერის შექმნაში.

ამ კითხვაზე, ძველი და ახალი აღთქმისეული ტექსტები ერთმნიშვნელოვან პასუხ იძლევიან - დღეს არსებულის მაგივრად იქმნება ახალი:

- „რადგან, აჰა, შევქმნი ახალ ცას და ახალ მიწას, აღარ გაიხსენება წინანდელნი და ფიქრადაც არავის მოუვა“ [ეს. 65,17];

- „და ვიხილე ახალი ცა და ახალი მიწა, რადგანაც უწინდელი ცა და უწინდელი მიწა გადაეგო...“ [გამოცხ. 21,1].

მოდით გადავხედოთ ბიბლიაში დაცულ იმ ინფორმაციათა ნაწილს, სადაც ადამის მოდგმის დღევანდელ და მომავალ სამკვიდრებელთა არსობრივ სხვაობაზეა მინიშნება;

-  დღეს არსებული ქვეყანა, ანუ - „... ამჟამინდელი წუთისოფელი არ არის ბოლო, დიდება იშვიათია მასში...“ [3 ეზრა 7,42];

- „ხოლო ჩვენ, აღთქმისამებრ, მოველით ახალ ცათა და ახალ მიწას, სადაც დამკვიდრდება სიმართლე“ [2 პეტრ. 3,13];

- ეს ყველაფერი კი მოხდება განკითხვის დღის შემდეგ, რამეთუ: „განკითხვის დღე იქნება დასასრული ამ დრო-ჟამისა და დასაბამი მომავალი უკვდავებისა, როცა გაივლის ხრწნადი. მოისპობა სიამპარტავნე, ამოიკვეთება ურწმუნოება, გაძლიერდება სამართალი, ამობრწყინდება ჭეშმარიტება“ [3 ეზრა 7,43-44];

- ამავე განკითხვის დღეს „ამოიწურება“, დღევანდელი ჩვენი საცხოვრისისადმი, ადამისა და მისი დედაკაცის ცოდვით დაცემის გამო, ღმერთის ნათქვამის: „...მიწა დაიწყევლოს შენს გამო“-ს [დაბ. 3,17] მოქმედების დრო, რადგან ახალ გარემოში - „... აღარ იქნება არავითარი წყევლა...“ [გამოცხ. 22,3].

ვფიქრობთ მოხმობილი მასალა სრულიად საკმარისია იმაში დასარწმუნებლად, რომ ცოდვით დაცემის შემდგომად ადამის მოდგმის დღევანდელი საცხოვრისი, ანუ ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა - უნდა შეიცვალოს, ჩვენი თვალთა არეალისათვის სრულიად „ახალი ცითა და ახალი მიწით“.

ხოლო, რადგან - უფალ იესუ ქრისტეს მეორედ დიდებით გამოჩინებამდე, ანუ - „...სანამ არ გადავა ცა და მიწა, ერთი იოტიც ან ერთი წერტილიც არ გადავა რჯულისაგან, ვიდრე ყოველივე არ აღსრულდება“ [მათე 5,18], ამიტომ, მოდით კიდევ ერთ უკვე დაწერილ საკითხსაც შევეხოთ.

 

დ] „ჯოჯოხეთის“, იგივე „მიწის“, ანუ „ქუეყნის“

 არსობრივი მხარისათვის

წინამდებარე საკითხის განხილვამდე, მოდით ზოგადი სურათი გამოვკვეთოთ:

- ედემის აღმოსავლეთით გაშენებული ბაღი, ანუ სამოთხე არის, ცოდვით დაცემამდელ მდგომარეობაში მყოფი, უკვდავი სულისა და უკვდავებისათვის გამიზნული სხეულის მქონე ადამისა და მისი დედაკაცის სამკვიდრო ადგილი;

- ცოდვით დაცემის გამო უკვდავი სულის მქონე ადამისა და მისი დედაკაცის სხეული სიკვდილს დაქვემდებარებული ხდება;

- ადამისა და ევას მსგავსად, სასჯელი ედება ღმერთის მიერ შვიდდღიან შესაქმისეულ „ცასა და მიწას“ [იხ. დაბ. 3,17], და - ის, უფალი ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა, ხდება: რეინკარნაციას, იგივე ფერისცვალებას, ანუ ხრწნად სხეულში ხელახლა შობას [„კუალად ვიშვე“-ს] დაქვემდებარებული, უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის მქონე, ანუ „ცოცხალი“ ადამიანის საცხოვრისი;

- უფალ იესუ ქრისტეს პირველად მოსვლისას მოხდა, ღმერთის მიერ დაწყევლილ ქვეყანაში მცხოვრები ადამის მოდგმის თანდაყოლილი ცოდვისაგან განთავისუფლება. ამის შემდეგ, სამოთხე გახდა მონანიების მადლს ზიარებული, გარდაცვლილი ადამიანის მოკვდავ სხეულს გაყრილი უკვდავი სულის დროებითი ადგილსამყოფელი; ხოლო

- სამოთხის საპირისპირო არეალი - ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა, კვლავ დარჩა  რეინკარნაციას, იგივე ფერისცვალებას, ანუ ხრწნად სხეულში ხელახლა შობას [„კუალად ვიშვე“-ს] დაქვემდებარებული სულის ადგილსამყოფელად;

- უფალ იესუ ქრისტეს მეორედ დიდებით გაცხადების შემდეგ ადამის თითოეული მოდგმათაგანის მარადიული სული შეიძენს, ასევე - მარადიულ ხორცს, და სწორედ ასეთ მდგომარეობაში დაიმკვიდრებს თავის ადგილს: ზოგნი - „ხელმარჯვნივ“ და ზოგნი - „ხელმარცხნივ“;

- მართალთაგან უკეთურთა განშორების [იხ. მათე 13,49], ანუ - განკითხვის დღის მოსალოდნელი შედეგის თაობაზე ბიბლია გვაუწყებს:

ა) „... უზენაესმა ეს წუთისოფელი მრავალთა გულისთვის შექმნა, მომავალი კი - მცირედთა გულისთვის...  ბევრია შექმნილი, მაგრამ მცირედნი გადარჩებიან“ [3 ეზრა 8,1; 3];

ბ) „ადრე მითქვამს, ახლაც ვამბობ, და კვლავ ვიტყვი: დასაღუპად განწირულნი გადარჩენილებზე ბევრნი არიან,  როგორც ტალღაა მეტი წვეთზე...“ [3 ეზრა 9,15-16];

- ცოდვით დაცემიდან განკითხვის დღემდე არსებული, ანუ ცოდვის სასჯელდადებული ადამის მოდგმის ძველი [დღევანდელი] საცხოვრისი: ღმერთისაგან დაწყევლილი „ცა და მიწა“ უნდა „გადაეგოს“, და უნდა გამოჩნდეს ჩვენთვის დღემდე უხილავი „ახალი ცა და ხალი მიწა“;

 - გადარჩენილთა, ანუ „მარჯვნივ“ განწესებულთა - მარადიული სულისა და ხორცის ერთებაში მყოფთა ადგილი იქნება - სასუფეველი [მათე 25,34], იგივე ხსენებული  „ახალი ცა და ხალი მიწა“, ხოლო

- დასაღუპად განწირულთა, ანუ „მარცხნივ“ აღმოჩენი;ლი - მარადიული სულისა და ხორცის ერთებაში მყოფთა სამუდამო სამყოფელი იქნება - „საუკუნო ცეცხლი“ [მათე 25,41].

ბიბლიური სწავლებით „საუკუნო ცეცხლში“, იგივე „გოგირდის ტბაში“ ხდება „სიკვდილისა და ჯოჯოხეთის“ დანთქმა [იხ. გამოცხ. 20,14].

როგორც ვნახეთ, „სიკვდილი“, როგორც უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის ურთიერთგაყრის შედეგი, ცოდვიდან მომდინარეობს, რამეთუ - „...ყველა საკუთარი გულისთქმით ცდუნდება და წარიტაცება. ხოლო შემდეგ გულისთქმა ჩასახავს და შობს ცოდვას, ვოდვა კი, ჩადენის შემდეგ შობს  სიკვდილს“ [იაკ. 1,13-16]; და შესაბამისად, როდესაც გვეუწყება, რომ თურმე - „სიკვდილი“ უნდა დაინთქა „ცეცხლის ტბაში“, ბუნებრივია აქ მინიშნებაა თავად ცოდვის აღმოფხვრაზე, ანუ როდესაც - „... უკანასკნელი მტერი განქარდება - სიკვდილი“ [1 კორ. 15,26].

ზემოთქმულის შემდეგ, მოდით გავერკვეთ, უშუალოდ „ჯოჯოხეთის“ არსში.

ზოგადად, ბიბლიაში გამოყენებული ტერმინი - „ჯოჯოხეთი“, ებრაულ სიტყვა „შეოლი“-ს შინაარსობრივი მხარის გადმომცემ ერთ-ერთ თარგმანს წარმოადგენს.

თავის მხრივ, ებრაული სიტყვა „შე’ლის“ წარმოშობის რამდენიმე ვერსია არსებობს, თუმცა, როგორც ჩანს, იგი იწარმოება ებრაული ზმნისგან „შაალ“, რაც თხოვნას ან მოთხოვნას ნიშნავს.

ამჟამად, ჩვენი საუბრის მიზნიდან გამომდინარე, ამ სიტყვის მართებულად თარგმანის ცალკეული დეტალების განხილვას არ შევუდგებით. უბრალოდ აღვნიშნავთ, რომ სიტყვა - „შეოლი“, ბიბლიის სხვადასხვა ტექსტში ნათარგმნია, როგორც:  სულეთი, ქვესკნელი, საფლავი ან ჯოჯოხეთი, რაც, ზოგ შემთხვევაში, მთლად მართებული არ არის, და ინდივიდუალურ გააზრებას მოითხოვს. კერძოდ: „სულეთი“ და „ქვესკნელი“ ჩვენი თვალთაგან უხილავი არეალია, რასაც ვერ ვიტყვით „საფლავთან“ მიმართებაში.

ამ კუთხიდან გამომდინარე, მოდით ვნახოთ რა არსი შეიძლება იყოს ჩადებული ტერმინ - „ჯოჯოხეთში“

ძველი აღთქმისეული ტექსტი გვაუწყებს - „ოჰ, ნეტავ ქვესკნელში დამმალავდე {„. უკუეთუმცა ჯოჯოხეთს შიდა დამმარხე“], შემინახავდე, ვიდრე შენი რისხვა გადაივლიდეს! დროს დამინიშნავდე და მერე გამიხსენებდე! თუ მოკვდა კაცი, განა კვლავ იცოცხლებს? მთელი ჩემი მაშვრალობის დღეები დაველოდებოდი ჩემი ფერისცვალების დადგომამდე [„დავითმინო ვიდრემდე კუალად ვიშვე“]“ [იობი 14,12-14].

ვფიქრობთ ძნელი არ უნდა იყოს იმაში გარკვევა, რომ აქ ერთმანეთისაგანაა გამიჯნული „ქვესკნელში“, ძველქართულით  - „ჯოჯოხეთში“ ყოფნა, რაც - დამალვას და შენახვას ედრება; და - სიკვდილი, და ამის შემდგომი ფერისცვალება, ანუ „კუალად შობა“.  დიახ, ამ შემთხვევაში - „ჯოჯოხეთი“, ჩვენს მიერ თვალით აღსაქმელ არეალს მოიაზრებს.

პეტრე მოციქულისადმი განკუთვნილ მაცხოვრის სიტყვებში - „და მე გეუბნები: შენა ხარ კლდე, და ამ კლდეზე ავაშენებ ჩემს ეკლესიას, და ჯოჯოხეთის ბჭენი ვერ სძლევენ მას“ [მათე 16,18], ნახსენები - „ჯოჯოხეთი“, ასევე მოიაზრებს იმ ხილულ არეალს, რომელმაც ვერ უნდა სძლიოს უფლის მიერ აშენებულ ეკლესიას [ზოგადად ქრისტიანობას].

სახარებაში, მაცხოვრის ნათქვამი - „და შენ, კაპერნაუმ, თვით ზეცამდე ამაღლებული, ჯოჯოხეთამდე დაემხობი“ [ლუკა 10,15], ასევე - ჩვენი თვალისათვის ხილულ ორ პირობით [ზედა და ქვედა] საზღვარს გამოყოფს: ზეცას და ჯოჯოხეთს, რაც უკვე ხსენებული „ცისა და მიწის“ შესატყვისი უნდა იყოს.

ზემოთქმულის მთლიანობაში გააზრების შემდეგ, ვფიქრობთ ძნელი აღარ იქნება იმაში გარკვევა, რომ, ერთის მხრივ - ცოდვით დაცემის შემდგომად სასჯელდადებული ადამის მოდგმის საცხოვრისი, ანუ ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა და მეორეს მხრივ საძიებელი „ჯოჯოხეთი“, - ერთი და იგივე არეალის არსობრივი მხარის მატარებელი უნდა იყოს.

დიახ, „ჯოჯოხეთი“, ეს იგივე - ღმერთის მიერ დაწყევლილი იმ ქვეყნის კოდირებული [შეფარული] სახელია, სადაც უკვდავი სულისა და ხრწნადი სხეულის მატარებელი ცოცხალი ადამიანი, თავის ცოდვისმიერ საზღაურს იხდის.

წმიდა წერილში საკამაოდ ბევრი ინფორმაციაა მოცემული, ჯოჯოხეთის არსთან გაიგივებულ, ღვთიური სასჯელის გამო ედემის ბაღიდან გამოდევნილი ადამის მოდგმის ახალ სამკვიდრებელზე, ანუ - იმ „ქვეყანაზე“, რომელიც, თავის მხრივ, ასევე გახდა ღვთიური წყევლის ნიშანდადებული. შესაბამისი დასკვნის გამოტანამდე, მოდით, პირობითი თანამიმდევრობით გავიხსენოთ ეს ინფორმაციები.

1. „ცაში“, ანუ ჩვენთვის უხილავ სამყაროში მომხდარის თაობაზე გამოცხადებისეული ტექსტი ასე იუწყება - „და ატყდა ბრძოლა ცაში: მიქაელი და მისი ანგელოზები ებრძოდნენ ურჩხულს, ურჩხული და მისი ანგელოზები კი ებრძოდნენ მათ. და ვერ იმძლავრეს, და აღარ აღმოჩნდა მათი ადგილი ცაში [აქ - ჩვენთვის უხილავ სამყაროში]. და გადმოვარდა დიდი ურჩხული, დასაბამის გველი, რომელსაც ეწოდება ეშმაკი და სატანა, მთელი საწუთროს მაცდური; გადმოვარდა ქვეყნად და თან გადმოჰყვნენ მისი ანგელოზები... მაშ, ხარობდეთ ზეცანო და ზეცის მკვიდრნო! მაგრამ ვაი მიწას და ზღვას, რადგანაც თქვენში ჩამოგდებულ იქნა ეშმაკი, აღსავსე სასტიკი რისხვით...“ [გამოცხ. 12,7-9; 12].

მაშასადამე „ცაში“, ანუ უხილავ სამყაროში განვითარებული მოვლენების გამო - „ეშმაკი... და მისი ანგელოზები“, ადამისა და ევას ახალ სამკვიდრებელში, ანუ ღვთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში [იგივე - ჯოჯოხეთში] იქნენ ჩამოგდებულნი;

2. ძველ აღთქმაში - „იობის“ ტექსტი, ასევე აფიქსირებს ეშმაკის სამოქმედო არეალს - „ერთ დღეს მივიდნენ ღვთისშვილები უფლის წინაშე წარსადგომად. სატანაც მივიდა მათ შორის. უთხრა უფალმა სატანას: საიდან მოდიხარ? მიუგო სატანამ უფალს და უთხრა: ქვეყნად წანწალიდან და ხეტიალიდან“ [იობი 1,6-7].

იგივე ტექსტი ძველქართულად ასე იკითხება - „და ვითარცა იქმნა დღე ესევითარი და მოვიდეს ანგელოზნი ღმრთისანი წარდგომად წინაშე ღმრთისა, და ეშმაკიცა მოვიდა და დადგა მათ თანა. და ჰრქუა უფალმან ეშმაკსა მას: ვინა მოხუალ შენ? მიუგო ეშმაკმან მან და ჰრქუა: მომივლიეს ყოველი ქუეყანაჲ და განმივლიეს ცასა ქუეშე და აწ აქა ვარ“.

დაუკვირდით, ჩვენდა გასაგონად გამიზნულ ტექსტში [რამეთუ უფალმა ისედაც წინასწარ იცის ყველაფერი] - უფალი მხოლოდ ეშმაკს, ანუ სატანას ეკითხება: „საიდან მოდიხარ?“. ეშმაკის პასუხიდან ვგებულობთ, რომ იგი ადამის მოდგმის სამკვიდრებელში, ანუ ღმერთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში, იგივე ჯოჯოხეთში - „დაწანწალებს“ და „ხეტიალობს“;

3. სახარებისეული ტექსტი - ეშმაკს, ანუ სატანას: „ამ ქვეყნის მთავარს“ ეძახის [იხ.[იოანე 12,31; 16,11].

მაცხოვარი მკვეთრ ზღვარს ავლებსა - მასსა, და - ღვთისაგან დაწყევლილი ქვეყნის, იგივე ჯოჯოხეთის მთავარს შორის - „ბევრს ვეღარაფერს გეტყვით, რადგანაც მოდის ამ ქვეყნის მთავარი, და არაფერი აქვს ჩემში“ [იოანე 14,30];

4. უფალი იესუ ქრისტე, თავიდანვე აფიქსირებს თვალსაზრისს, რომლის თანახმადაც ღვთისგან დაწყევლილ ამ ქვეყანას არ შეიძლება უყვარდეს არც - იგი, და არც მისი ერთგული მიმდევრები - „თუ ქვეყანას სძულხართ, იცოდეთ, რომ მე მომიძულა უწინ. ამ [ანუ - ღვთისგან დაწყევლილი] ქვეყნისანი რომ იყოთ, ქვეყანას ეყვარებოდა თავისი; მაგრამ რაკი ამ ქვეყნისანი არა ხართ, არამედ მე გამოგარჩიეთ ქვეყნისაგან, ამიტომაც სძულხართ ქვეყანას“ [იოანე 15,18-19].

ამდენად, უფალი იესუ ქრისტე ორ პირობით ჯგუფს გამოყოფს:

- პირველ ჯგუფში მოიაზრება ღვთისგან დაწყევლილი ქვეყნის მიერ მოძულებული - მაცხოვარი, და ისინი, რომლებიც თავად უფალმა გამოარჩია ამ ქვეყნის მკვიდრთაგან;

- მეორე ჯგუფში კი გაერთიანებულია ღვთისგან დაწყევლილი ქვეყნის ყველა ის მაცხოვრებელი, რომელიც ამ ქვეყნის სიყვარულით სარგებლობს;

5. ღვთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში მაცხოვრებელი ადამის მოდგმის ორ ჯგუფად დაყოფაზე საუბრობს უფალი „მკის იგავშიც“ – „...კეთილი თესლის მთესავი ძეა კაცისა. ყანა არის ქვეყანა; კეთილი თესლი სასუფევლის ძენი არიან, ხოლო ღვარძლი - უკეთურის ძენი. ღვარძლის მთესავი მტერი ეშმაკია; მკა - ქვეყნის დასასრული...“ [მათე 13,37-39]:

- პირველ ჯგუფში თავს იყრიან ძე კაცისას მიერ დათესილი „კეთილ თესლად“ მოაზრებული „სასუფევლის ძენი“, რომელთაც „მამის სასუფეველში“ აქვთ ადგილი განკუთვნილი [იხ. მათე 13,43]; ხოლო

- მეორე ჯგუფში ვხედავთ ეშმაკის მიერ დათესილი „ღვარძლის“ ნაყოფთ, ანუ „უკეთურის ძეებს“, რომელთაც - „...ჩაყრიან მათ სახმილის ცეცხლში: და იქნება იქ ტირილი და კბილთა ღრჭიალი“ [მათე 13,42];

6. ზემოთ ხსენებული ორი პირობითი ჯგუფის წარმომადგენელთა ურთიერთგაყოფაზე მიმანიშნებელი მაცხოვრის სიტყვები ასე იკითხება - ნუ ჰგონებთ, ვითარმედ მოვედ მე მიფენად მშვიდობისა ქუეყანასა ზედა; არ ამოვედ მიფენად მშვიდობისა, არამედ მახვილისა (მათ. 10, 34).

აღნიშნულის განმარტებაში წმ. ნიკოლოზ სერბი (ველიმიროვიჩი), ბრძანებს - „ეს ასე წაიკითხე: „იმისთვის არ მოვსულვარ, რომ ჭეშმარიტება - სიცრუეს, სიბრძნე - სისულელეს, სიკეთე - ბოროტებას, სამართალი - ძალადობას, ზნეობა - პირუტყვობას, კეთილკრძალულობა - ხრწნილობას, ღმერთი - მამონას შევარიგო. არა, მე ერთის მეორისაგან განსაცალკავებლად მახვილი მოვიტანე, რომ აღრეულობა არ იყოს“-ო [იხ. ათასი კითხვა დედა-ეკლესიას“, 611-ე კითხვა, გვ. 163].

ღვთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში, იგივე ჯოჯოხეთში გაბატონებული მამონისა, და მის მიერ დანერგილი - სიცრუის, სისულელის, ბოროტების, ძალადობის, პირუტყვობისა თუ ხრწნილობის საცეცებში მოქცეულ ქვეყანასთან მიმართებაში, უფალი ასეთ დამოკიდებულებას ამჟღავნებს - „მოვედი, რათა ცეცხლი მოვდო ამ ქვეყანას...“ [ლუკა 12,49]. აქ ხსენებული „ქვეყნისათვის“ ცეცხლის მოდებაზე მინიშნება, იგივეა რაც ჯოჯოხეთის საუკუნო ცეცხლში ჩაგდება;

7. დასასრულს, მოდით კომენტარის გარეშე გავიხსენოთ, თუ როგორი პოზიციის დაკავებისაკენ მოგვიწოდებს მოციქული, განსახილველი - ღვთისგან დაწყევლილი ქვეყანის მიმართ:

- „ნუ შეიყვარებთ ამ ქვეყანას, ნურც ამქვეყნიურს რასმე; ვისაც ეს [ანუ - ღვთისაგან დაწყევლილი]  ქვეყანა უყვარს, მამის სიყვარული არ არის მასში. ვინაიდან ამ ქვეყნად ყველაფერი - გულისთქმა ხორცის, გულისთქმა თვალის და სიამაყე არსებობისა, მამისგან კი არა, ამ ქვეყნისაგან არის. ე ქვეყანაც გარდავა და მისი გულისთქმაც, ღვთის ნებისმყოფელი კი წარუვალია უკუნისამდე“ [1 იოანე 2,15-17].

ვფიქრობთ, რომ წარმოდგენილი მასალა მთელი სიგრძე-სიგანით გვიხატავს, როგორც - ღვთისაგან დაწყევლილი ქვეყნის, იგივე ჯოჯოხეთის, ასევე - მისი მთავრის ჭეშმარიტ არსს.

ღვთისაგან დაწყევლილი ქვეყნის, იგივე ჯოჯოხეთის, არსში კიდევ უფრო გასარკვევად, მოდით პეტრე მოციქულიეული მინიშნება განვიხილოთ - „ამიტომაც იწინასწარმეტყველა ქრისტეს აღდგომა და თქვა, რომ არ დარჩა მისი სული ჯოჯოხეთში და არ იხილა მისმა ხორცმა ხრწნილება. ეს იესო აღადგინა ღმერთმა, რისი მოწმეცაა ყველა ჩვენგანი. ღვთის მარჯვენით ამაღლდა იგი, მამისაგან მიიღო სული წმიდის აღთქმა და მოჰფინა ის, რასაც ხედავთ და ისმენთ“ [საქმ. 2,31-33].

აქ ნათქვამი - „არ დარჩა მისი სული ჯოჯოხეთში და არ იხილა მისმა ხორცმა ხრწნილება“, ჩვენის აზრით, ორ პირობით დროით ეტაპს [და მათში მომხდარს უნდა გამოყოფდეს. კერძოდ, ესაა:

1. „არ დარჩა მისი სული ჯოჯოხეთში“; და

2. „არ იხილა მისმა ხორცმა ხრწნილება“.

ქრისტიანული სწავლებით, უფალი იესუ ქრისტე - ჯვარცმამდე, ერთდროულად ატარებდა ორ: ღვთაებრივ და ადამიანურ ბუნებას, რამეთუ მას  - „... როგორც ღმრთის ხატს, ნაძარცვად არ შეურაცხავს ღმრთის სწორად ყოფნა. მაგრამ დაიმცირა თავისი თავი, მონობის ხატი შეიმოსა და კაცის მსგავსად იქცა“ [ფილ. 2,6-8].

 „კაცის მსგავსად იქცა“, ბუნებრივად გულისხმობს, რომ განკაცებული მაცხოვარი, შობიდან ვიდრე ჯვარცმამდე, ერთდროულად იყო რა - ღვთაებრივი სულისა და ჩვეულებრივი მოკვდავი, ანუ ადამიანური სხეულის მატარებელი, სწორედ ამ სახით ცხოვრობდა ღმერთის მიერ დაწყევლილ ქვეყანაზე, ანუ - ჯოჯოხეთში. განკაცებული მაცხოვრის ამ მდგომარეობაში ყოფა მხოლოდ ჯვარცმამდე გაგრძელდა.

უფალი იესუ ქრისტე გვასწავლის, რომ - „ღმერთი სულია და მისი თაყვანისმცემელნიც სულითა და ჭეშმარიტებით უნდა სცემდნენ თაყვანს“ [იოანე 4,24]. აღნიშნულ თვალსაზრისს პავლე მოციქული კიდევ უფრო აზუსტებს - „უფალი სულია, ხოლო სადაც არის სული უფლისა იქვეა თავისუფლება“ [2 კორ. 3,17].

ამ კუთხის გააზრებით, მოციქულის მიერ უფალთან მიმართებით ნათქვამი - „არ დარჩა მისი სული ჯოჯოხეთში“, შეგვიძლია ასეც წავიკითხოთ - „არ დარჩა უფალი ჯოჯოხეთში“, ანუ - ღვთის მიერ დაწყევლილ ქვეყანაში. ეს უკანასკნელი კი მაშინ მოხდებოდა თუკი მაცხოვარი გააგრძელებდა ჯვარცმამდელი სახით ქვეყანაზე ყოფნას.

ჩვენს მიერ, მეორე პირობითი დროითი ეტაპის დამაფიქსირებელად მოაზრებული მოციქულისეული სიტყვები - „არ იხილა მისმა ხორცმა ხრწნილება“, ხაზს უსვამს მაცხოვრის - შობისმიერი, მოკვდავი სხეულის, უკვდავ, ანუ მარადიულ არსში გადასვლას. დიახ, - ჯვარცმის შემდეგ, მაცხოვარი მკვდრეთით აღდგა, და ისე რომ - „არ იხილა მისმა ხორცმა ხრწნილება“, უკვდავსხეულშეძენილი გამოეცხადა მოციქულებს [და არა მარტო მათ].

ვისაც ყური აქვს ისმინოს!

 

დასკვნის მაგიერ,

ანუ - სასუფეველი და ცეცხლის ტბა

 წინამდებარე წერილის ამ მონაკვეთის დასასრულს კიდევ ერთ საკითხზე გვინდა ვისაუბროთ. როგორც ითქვა, უფალ იესუ ქრისტეს პირველად მოსვლიდან ვიდრე განკითხვამდელ დროში:

- სამოთხე გახდა მონანიების მადლს ზიარებული, გარდაცვლილი ადამიანის მოკვდავ სხეულს გაყრილი უკვდავი სულის დროებითი ადგილსამყოფელი; ხოლო

- სამოთხის საპირისპირო არეალი - ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა, იგივე ჯოჯოხეთი, კვლავ დარჩა  რეინკარნაციას, იგივე ფერისცვალებას, ანუ ხრწნად სხეულში ხელახლა შობას [„კუალად ვიშვე“-ს] დაქვემდებარებული სულის ადგილსამყოფელად;

უფალ იესუ ქრისტეს მეორედ დიდებით გაცხადების შემდეგ, ადამის თითოეული მოდგმათაგანის მარადიული სული შეიძენს, ასევე - მარადიულ ხორცს, და სწორედ ასეთ მდგომარეობაში დაიმკვიდრებს თავის ადგილს: ზოგნი - „ხელმარჯვნივ“ და ზოგნი - „ხელმარცხნივ“:

- „მაშინ ეტყვის მეუფე მის მარჯვნივ მდგომთ: მოდით, კურთხეულნო მამაჩემის მიერ, და დაიმკვიდრეთ სასუფეველი, თქვენთვის გამზადებული ქვეყნის დასაბამიდან“ [მათე 25,34]

- „მაშინ ეტყვის მარცხნივ მდგომთაც: წადით ჩემგან, წყეულნო, საუკუნო ცეცხლში, რომელიც ეშმაკისა და მისი ანგელოზებისთვისაა გამზადებული“ [მათე 25,41].

ამდენად, სასუფეველი იქნება, აღთქმულ - „ახალ ცად და ახალ მიწად“ მოაზრებული ის ადგილი, სადაც გადარჩენილთა, ანუ „მარჯვნივ“ განწესებულთა - მარადიული სულისა და მარადიული ხორცის ერთებაში მყოფნი დამკვიდრდებიან.

ამის საპირისპიროდ, მარადიული სულისა და მარადიული ხორცის ერთებაში მყოფთა დარჩენილი ნაწილის, ანუ - „მხდალთა და ურწმუნოთა, ბილწთა და მკვლელთა, მეძავთა და გრძნეულთა, კერპთაყვანისმცემელთა და ცრუთა ხვედრი კი ტბაშია, ცეცხლითა და გოგირდით მოგიზგიზეში. და ეს არის მეორე სიკვდილი“ [გამოცხ. 21,8].

გამოცხადებაში ვკითხულობთ - „და ეშმაკი, მათი მაცდური, ჩავარდა ცეცხლისა და გოგირდის ტბაში, სადაც არიან მხეცი და ცრუწინასწარმეტყველი; და ეწამებიან დღე და ღამ, უკუნითი უკუნისამდე... და სიკვდილი და ჯოჯოხეთი დაინთქნენ ცეცხლის ტბაში. ეს არის მეორე სიკვდილი. და ვინც სიცოცხლის წიგნში არ იყო ჩაწერილი, ჩავარდა ცეცხლის ტბაში“ [გამოცხ. 20,10; 14-15].

ამდენად, „მარცხნივ“ მდგომ - მარადიული სულისა და ხორცის ერთებაში მყოფთა სამუდამო დასამკვიდრებელ ადგილს ჰქვია - „საუკუნო ცეცხლი“ [მათე 25,41], ანდა - „ცეცხლისა და გოგირდის ტბა“ [გამოცხ. 20,10; 21,8], ანდა - „ცეცხლის ტბა“ [გამოცხ. 20,14-15]; ანდა - „სახმილის ცეცხლი“ [მათე 13,42; 50].

 

საქართველოს როლისა და

ქართველი ერის მისიის საკითხისათვის

საქართველოს სულიერი მისიის შემსწავლელი „ლაზარეს ინსტიტუტის“ დაარსებიდან, ანუ 1996-1997 წლების გასაყარიდან მოყოლებული, ჩვენი საქმიანობის მთავარი მიზანი გახლდათ - ბიბლიასა და სხვა წერილობით წყაროებზე დაყრდნობით დავამოწმოთ უფალ იესუ ქრისტეს მეორედ დიდებით გაცხადებისწინა „ბოლო ჟამად“ სახელდებული დროის დადგომა.

ერთ-ერთ ამოსავალ წერტილად იოანე ზოსიმეს  - „ქებაჲ და დიდებაჲ ქართულისა ენისაჲ“-ს, საყოველთაოდ ცნობილი შეგონების არსებობის მიუხედავად, რომ - „დამარხულ არს ენაჲ ქართული დღედმდე მეორედ მოსვლისა მისისა საწამებლად, რაჲთა ყოველსა ენასა ღმერთმა ამხილოს ამით ენითა.... და ესე ენაჲ შემკული და კურთხეული სახელითა უფლისაითა, მდაბალი და დაწუნებული, მოელის დღესა მას მეორედ მოსვლისა უფლისასა...“, - მავანთა მხრიდან არაერთგზის გაისმის ეჭვის გამომხატველი კითხვები:

- რატომ, ან როგორ უნდა განაცხადოს ქართულმა ენამ უფლის მეორედ მოსვლის საიდუმლო? ან

- გადაჭარბებული ხომ არ არის ქართველი ერისათვის ამ დიადი მისიის დაკისრება? ან

- რა დააშავეს სხვა ერებმა და ენებმა, რომელთაც არა აქვთ მიცემული ასეთი დიადი მოვლენის გაცხადებისა, თუ მათ შესახებ არსებული ინფორმაციის შესმენის მადლი? და ა.შ.

ამ კითხვებზე საპასუხოდ, ბიბლიაში დაფიქსირებულ მინიშნებათა სათანადოდ გააზრებაა საჭირო. ასე მაგალითად, პეტრე მოციქული გვასწავლის, რომ ყოველი წინასწარმეტყველება და მათი განმარტება მხოლოდ ღვთის მადლის დაშვების შემთხვევაშია შესაძლებელი - „ესეც იცოდეთ თავდაპირველად, რომ წერილის არცერთი წინასწარმეტყველება თავისით არ განიმარტება. ვინაიდან წინასწარმეტყველება არასოდეს კაცის ნებით არ წარმოთქმულა, არამედ სულის წმიდის შთაგონებით წარმოსთქვამდნენ მას ღმრთის წმიდა კაცნი“ [2 პეტრ. 1,20-21].

შესაბამისად, მხოლოდ ღმერთზეა დამოკიდებული თუ ვისი პირით ინებებს იგი, მისი ნების სხვათა გასაგონად გადმოცემას.

დიახ, თუ უზენაესის ნება არ იქნა, ვერავინ შეძლებს მივიდეს და „ჩაიხედოს“ უფლისმიერი საიდუმლოს შემცველ წმიდა წერილებში. აღნიშნული თვალთახედვის იგავურად შემცველი მაცხოვრის შეგონება ასეთია - „ვერავინ მოვა ჩემთან [აქ, პირობითად - წმიდა წერილთან], თუკი მამა, ჩემი მომავლინებელი, არ მოიყვანს ჩემთან... წინასწარმეტყველთა მიერ დაწერილია: ყველა ღმერთისაგან განისწავლება. ყველა, ვინც უსმენს მამას და სწავლობს, ჩემთან [აქ, პირობითად - წმიდა წერილთან] მოვა“ [იოანე 6,14-15].

ბიბლია, და ბოლო ჟამის დადგომისეული ნიშნების შემცველი სხვა წერილობითი წყაროები, ყველასთვისაა ხელმისაწვდომი. ოღონდ ესაა - ყველას ხვედრი არაა ესმოდეს [და არც ესმით], მათში გადმოცემულ იგავთა შინაარსი. ბოლო ჟამის დადგომის ნიშნების გაცხადების მისიის მატარებელი ქართველი ერისადმი მისტერიულად განკუთვნილი, უფალ იესუ ქრისტეს მინიშნებაც სწორედ ასეთია - „მივიდნენ მოწაფეები და უთხრეს მას: რატომ ელაპარაკები მათ [აქ, პირობითად - დანარჩენ მსოფლიოს] იგავებით? ხოლო მან მიუგო მათ და უთხრა: იმიტომ, რომ თქვენ [აქ, ბოლო ჟამში - ქართველებს] მოგეცათ ცათა სასუფევლის საიდუმლოთა ცოდნა, ხოლო ამათ [ყველა სხვა დანარჩენთ] არ მისცემია“-ო [მათე 13,10-11].

მსოფლიოს მრავალი ქვეყნის მკვლევარი მეტ-ნაკლები წარმატებით ცდილობს ჩაწვდეს იგავებით გადმოცემულის ეზოთერულ სიბრძნეს, მაგრამ მათი ჭეშმარიტი არსის შეცნობა მხოლოდ უფლის მადლს ზიარებულთა ხვედრია - „მოწაფეებმა ჰკითხეს: რას უნდა ნიშნავდეს ეს იგავი? ხოლო მან თქვა: თქვენ [აქ, ბოლო ჟამში - ქართველებს]  მოგეცათ ღმრთის სასუფევლის საიდუმლოთა ცოდნა, ხოლო დანარჩენთ [აქ, მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნის „განმმარტებლებს“] იგავებით ეთქმის, რათა მხედველნი ვერას ხედავდნენ, და მსმენელთ არა ესმოდეთ რა“ [ლუკა 8,9-10].

ამდაგვარი დიფერენციაცია, არა თუ სხვა ქვეყნის, არამედ თვით საქართველოში მაცხოვრებლებსაც ეხებათ. წინასწარმეტყველურ წერილთა საიდუმლოს გაცხადების მადლთან ზიარება, ანუ მათ ფარულ შინა არსში განივთებულის გააზრება, ამდაგვარი თემატიკის შემცველი ინფორმაციის მარტო ზერელე „მოსმენითა“ და „დანახვით“ [წაკითხვით] შეუძლებელია. ამისათვის, სხვა ძალისხმევაა საჭირო.

მაცხოვარი, ამდაგვარ შემთხვევათა თაობაზე, ასე გვაფრთხილებს - „და როცა ხალხი დაიშალა, მასთან დარჩენილებმა, თორმეტ მოწაფესთან ერთად, ჰკითხეს იგავის აზრი. და უთხრა მათ: თქვენ მოგეცათ ღმრთის სასუფევლის საიდუმლოთა ცოდნა, ხოლო გარეშეთ ყველაფერი იგავით ეთქმის. რადგან თვალით მხედველნი ვერას ხედავენ, და ყურით მსმენელნი ვერას ისმენენ, რათა არ მოიქცნენ და არ მიეტევოთ ცოდვები“-ო [მარკ. 4,10-12].

უფლის მადლს ზიარებულთა, და აღნიშნული თემატიკისადმი მთელი გულისყურით დაინტერესებულთადმი, უფლისმიერი მიმართება ასეთია - „ხოლო ნეტარ არიან თქვენი თვალნი, იმიტომ რომ ხედავენ, და თქვენი ყურნი, იმიტომ რომ ისმენენ. ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: მრავალ წინასწარმეტყველსა და მართალს სურდათ ეხილათ ის, რასაც ხედავთ, და ვერ იხილეს; და ესმინათ ის, რასაც ისმენთ, და ვერ ისმინეს“ [მათე 13,16-17].

ჩვენს მიერ ადრე გაცხადებულის მსგავსად, ზემოთქმული სრულად ეხება წინამდებარე განსახილველ თემატიკასაც. იგი, მართალია მრავალთა გასაგონადაა გამიზნული, მაგრამ, მიზეზთა გამო, ალბათ მხოლოდ მცირე [სულიერად შემზადებული] ნაწილი თუ შეძლებს ნათქვამის სათანადო გააზრებას.

აღნიშნულის თაობაზე, ყველაფრის წინასწარგანმჭვრეტ ბიბლიურ სიბრძნეში მოცემული შეგონება, ასეთია - „შენ კი მეტად ნუღარ გამოიკითხავ, თუ როგორ იტანჯებიან უკეთურნი, არამედ იკითხე, თუ როგორ და როდის გადარჩებიან მართალნი, რომლებისაც არის წუთისოფელი და რომელთა გულისთვისაც არსებობს წუთისოფელი“ [3 ეზრა 9,13].

ამ მცირე შესავლის შემდეგ, მივყვეთ დაწყებულ თხრობას.

ბიბლია გვასწავლის, რომ - „როგორც ყველაფერს, რაც წუთისოფელშია [აქ - ღმერთისგან დაწყევლილ ქვეყანაში, ანუ ჯოჯოხეთშია] შექმნილი, დასაბამი აქვს [ესაა - ცოდვით დაცემის მომენტი], ასევე დასასრულიც აქვს და დასასრული გამოცხადებულია“ [3 ეზრა 9,5].

ეს „დასასრული“ გახლავთ - უფალ იესუ ქრისტეს მეორედ დიდებით გაცხადება, და მისი შემადგენელი ნაწილი - განკითხვის დღე, როდესაც მოხდება მტყუან-მართალთა გადარჩევა - „და უკანასკნელი მტერი განქარდება - სიკვდილი“ [1 კორ. 15,26].

ბიბლიურ ტექსტებში, ერთი და იგივე არსის გადმოსაცემად, ხშირად გამოიყენება სხვადასხვა შედარებები. ამის მაგალითად, წმიდა წერილში უფალი იესუ ქრისტე, ხშირად იწოდება, როგორც:

სიტყვა [იოან.1,1], მხოლოდშობილი ძე ღვთისა [იოან. 3,18], ძე კაცისა [მარკ. 10,33], დავითის ძე [მათე 1,1], მარიამის ძე [მარკ. 6,3], წინასწარმეტყველი [საქმ. 3,22-23], ნაზარეველი [მათე 2,22], სიძე [მათე 9,5; გამოცხ. 2,19], დავითის ფესვი [გამოცხ. 5,5], შუამავალი [[1 ტიმ. 2,5], მღვდელმთავარი [ებრ. 3,1], მშენებელი [მათე 16,18; ებრ. 3,3], ღვთის კრავი [იოან. 1,29], დაკლული კრავი [გამოცხ. 13,8], გზა [იოან,14,6], კარი ცხვართა [იოან. 10,7], ვაზის ჭეშმარიტი ლერწი [იოან. 15,1], ლერწი [იოან. 15,5],  პური ღვთისა [იოან. 6,33], სიცოცხლის პური [იოან. 6,35], ნათელი [იოან. 12,35], ცისკრის ვარსკვლავი [გამოცხ, 2,28], კლდე [მათე 16,18], საცდურის კლდე [1 პეტრ. 2,7-8], შებრკოლების ლოდი [ [1 პეტრ 2,7-8], ცოცხალი ქვა [1 პეტრ. 2,4], სულიერი ქვა [1 კორ. 10,4] და ა.შ.

ბიბლიაში, ტერმინ - „ჯოჯოხეთის“ ქვეშ, ხშირად მოიაზრება, როგორც - გლოვის ადგილი [ლუკა 16,22-23; 26], „სახმილის ცეცხლი“ [მათე 13,42], „უშრეტი ცეცხლი“ [მათე 3,12], „გაუნელებელი ცეცხლი“ [მარკ. 9,43-48], „მარადიული ტანჯვის ადგილი“ [მათე 5,22; 29-30; 10,28; 16,9; ლუკა 12,5; იაკ. 3,6; 2 პეტრ. 2,4] და სხვა.

ჩვენს მიერ განსახილველ საკითხთან მიმართებაში, ცოდვით დაცემიდან ვიდრე განკითხვის დღემდე, ადამის მოდგმის საცხოვრისი - ღვთისაგან დაწყევლილი ეს ქვეყანა, ტერმინ „ჯოჯოხეთში“ მოაზრებულის არსობრივ სახესთანაა შედარებული. ანუ, ესაა იმ არეალის შესატყვისი ერთ-ერთი ტერმინი, რომელი - არეალიც, იგივე - „წუთისოფელი“, იგივე - „ქუეყანა“, იგივე - „აწინდელი ცა და მიწა“, განკითხვის დღეს უნდა - „გადაეგოს“  [იხ. გამოცხ. 21,1].

როდესაც, ბიბლიური სწავლებით გვეუწყება, რომ: მონანიების მადლს ზიარებულ გარდაცვლილ ადამიანთა სულების ადგილი სამოთხეშიაო [იხ. ლუკა 23,43]; და იქვე მიგვენიშნება, რომ: განკითხვის დღის შემდეგ, უკვდავი სულისა და უკვდავი სხეულის არსში მარადიულად მყოფ გადარჩენილთა ადგილი - სასუფეველშიაო [იხ. მათე  25,34], ამით ხაზი ესმება - სამოთხესთან შედარებით, სასუფევლის სახელით მოაზრებული მარადიული სანეტარო სამკვიდრებლის ხარისხობრივ აღმატებულობას;

შესაბამისად, როდესაც ვგებულობთ, რომ: ცოდვით დაცემის გამო ედემის ბაღიდან განდევნილი, უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის ერთებაში მყოფ ადამის მოდგმას, სასჯელის მოხდის არეალად - ღვთისაგან დაწყევლილი დღევანდელი ქვეყანა აქვს განკუთვნილი [იხ. დაბ. 3,17], სადაც იგი რეინკარნაციის განუწყვეტელ ჯაჭვშია „ჩაბმული“ [იხ. ფსალმ. 89,2-3; 3 ეზრა 8,7-9; იობი 14,14], რომელი ქვეყნის არსობრივი მხარეც თურმე ტერმინ „ჯოჯოხეთთანაა“ შედარებული; და იქვე მიგვენიშნება, რომ: განკითხვის დღის შემდეგ, უკვდავი სულისა და უკვდავი სხეულის არსში მარადიულად მყოფ დასაღუპად განწირულთა ადგილი - „საუკუნო ცეცხლში“ [იხ. მათე 25,41], ანდა - „ცეცხლისა და გოგირდის ტბაში“ [გამოცხ. 20,10; 21,8], ანდა - „ცეცხლის ტბაში“ [გამოცხ. 20,14-15]; ანდა - „სახმილის ცეცხლშიაო“ [მათე 13,42; 50], სადაც ხდება სწორედ „ჯოჯოხეთის“ დანთქმა [გამოცხ. 20,14], ამით ხაზი ესმება - ღმერთისგან დაწყევლილ ქვეყანასთან, იგივე ჯოჯოხეთთან შედარებით, ამ - „საუკუნო ცეცხლის“ სახელით მოაზრებული მარადიული ტანჯვის ადგილის ხარისხობრივ აღმატებულობას.

დიახ, სამოთხესთან შედარებით, ჩვენთვის წარმოუდგენელი ხარისხით უკეთესი იქნება - სასუფევლის ძეებად შერაცხულთა სამკვიდრებელი, სადაც, აღთქმულის თანახმად  - „დღისით მზე აღარ გექნება მნათობად და არც მთვარის ბრწყინვალება გაგინათებს: უფალი გეყოლება საუკუნო მნათობად და შენი ღმერთი - შენს დიდებად. აღარ ჩაესვენება შენი მზე და შენი მთვარე აღარ დაცხრება, რადგან უფალი გეყოლება საუკუნო მნათობად და შენი გლოვის დღეები დასრულდება“ [ეს. 60,19-20].

სწორედ ასევე, ადამის მოდგმის დღევანდელ საცხოვრისთან - ღვთისაგან დაწყევლილ ქვეყანასთან, იგივე ჯოჯოხეთთან შედარებით, ჩვენი გონებისთვის წარმოუდგენელი ხარისხით უარესი იქნება „დასაღუპად განწესებულთა“ სამუდამო ადგილსამყოფელი - „...ეშმაკი, რომელმაც აცდუნა ისინი, ჩაგდებულ იქნა ცეცხლისა და გოგირდის ტბაში, სადაც არიან მხეცი და ცრუ წინასწარმეტყველი; და ეწამებიან დღე და ღამ უკუნითი უკუნისამდე“ [გამოცხ. 20,10].

განკითხვის დღის მოახლოება-დადგომის წამის ზღვარზე მყოფი, დღევანდელი ჩვენი საცხოვრისის, ღვთისაგან დაწყევლილი ქვეყნის, იგივე ჯოჯოხეთის მძიმე „ხვედრის“ თაობაზე, ბიბლია ბრძანებს - „შიში, ხარო და ხაფანგია შენს წინ, ქვეყნის მკვიდრო! შიშის ხმაზე გაქცეული ხაროში ჩავარდება, ხაროდან ამოსული ხაფანგში გაებმება; რადგან გაიღება ცათა სარკმელები და მიწის საფუძვლები შეზანზარდება. ფეთქებით აფეთქდა დედამიწა, ნაფოტებად დანაფოტდა დედამიწა, დამხობით დაემხო დედამიწა. მთვრალივით ბარბაცებს დედამიწა და ხუხულასავით ირყევა; ცოდვამ დაამძიმა, დაეცა და ვეღარ დგება. მოვა ის დღე და დასჯის უფალი ცათა მხედრობას მაღლა ცაში და მიწის მეფეებს დაბლა მიწაზე“ [ეს. 24,17-21];

და ამატებს - „რადგან, აჰა, ცეცხლში მოდის უფალი და ქარიშხალივითაა მისი ეტლი, რომ გიზგიზში მოაქციოს თავისი რისხვა და ცეცხლის ალში - თავისი ბრაზი. რადგან ცეცხლით განსჯის უფალი და თავისი მახვილით ყოველ ხორციელს...“ [ეს. 66,15-16]. ეს კი, სწორედ ისაა, რაზეც უფალი იესუ ქრისტე ბრძანებს - მოვედი, რათა ცეცხლი მოვდო ამ ქვეყანას, და სხვა რა მსურს, გარდა იმისა, რომ ახლავ იფეთქოს!”-ო [ლუკა 12,49].

ვისაც ყური აქვს ისმინოს!

აქვე ერთ მნიშვნელოვან ფაქტორსაც უნდა გაესვას ხაზი.

ცოდვით დაცემის გამო ედემის ბაღიდან გამოდევნილ, და სასჯელის მოხდის, ანუ ღმერთისგან დაწყევლილი ქვეყნის სხვადასხვა კუთხეში მცხოვრებ  ადამის მოდგმის აბსოლუტურ უმრავლესობას - სხვადასხვაგვარად უყვარს თავისი „დაბადების ადგილი“, პატივს მიაგებს „მისი სამშობლოს“ ისტორიულ წარსულს და „უკეთესი მომავლის“ შექმნაში თავისებური წვლილის შეტანისათვის იღწვის.

როგორც არაერთგზის გვითქვამს, ამ კუთხით, ჩვენს ცოდვიან დედამიწაზე წარმოქმნილ ყველა ქვეყანასა და მასში მაცხოვრებელთ, მკვეთრად ინდივიდუალური მისია აქვთ, რომელთა შორის, განსაკუთრებული მისიის მატარებელი ორი ერი - ებრაელები და ქართველები გამოირჩევა.

ებრაელებისა და ქართველების ეს განსაკუთრებულობა - უფალ იესუ ქრისტეს განსხეულებითაა ურთიერთ გადაჯაჭვული, რამეთუ:

- პირველად ღმერთად მოსვლისას, სწორედ ებრაელი ერის წიაღში იშვა მაცხოვარი, სადაც განვლო - შობიდან ვიდრე ჯვარცმამდელი გზასავალი;

- მეორედ მოსვლის მისტერიაში, ღვთისმშობლის წილხვედრ ქართულ მიწას წილად ერგო, რომ მის წიაღში შობილიყო - ძე კაცისა, რომელმაც  უნდა გაიაროს კიდეც გზა - შობიდან, ვიდრე ღვთაებრივი ძალმოსილებით მის გაცხადებამდე და განკითხვის დღის დადგომამდე.

ამ კუთხით, სასჯელის მოხდის გზაზე მავალი კაცობრიობის ისტორიაში, განუზომლად დიდია  საქართველოს როლი, რომელი ქვეყნის მკვიდრი ქართველი ერის მისიაა, მისი ქვეყნის ისტორიული რეალობის მაგალითზე, დაამოწმოს ბოლო ჟამის დადგომაზე მიმანიშნებელ წინასწარმეტყველებათა ასრულება.

ბოლო ჟამში მაცხოვრებელმა და ლასკარულ ცნობიერებას ზიარებულმა ჩვენმა თანამემამულეებმა, იციან, რომ „ივერიის გაბრწყინებაზე“ მიმანიშნებელი წინასწარნაუწყები,  ორ - სულიერ და ფიზიკურ ასპექტს აერთიანებს. აღნიშნულის თაობაზე ჩვენ არაერთგზის გვისაუბრია, ამიტომ ამჟამად, მხოლოდ - „სულიერი ასპექტის“ გადმომცემ მოკლე ფორმულირებას შეგახსენებთ - „ივერიის გაბრწყინების“ სულიერი ასპექტის უდიდესი წილი, ბოლო ჟამის დადგომის დამადასტურებელი ნიშნების გამოვლენა - გამჟღავნებაზე მოდის {„რაჲთა ყოველსა ენასა ღმერთმა ამხილოს ამით ენითა“], და შესაბამისად - უკვე სრულდება კიდეც

სწორედ, ამ მისიის ასასრულებელ ადგილს იცავდა ჩვენს წინარე დროში მცხოვრები, ქართველი ერის ღირსეულ მამულიშვილთა უამრავი თაობა, და ასეა დღესაც, ვიდრე, უკვე მოახლოებული, განკითხვის დღის დადგომამდე...

 

ზოგადადი დროითი მიჯნის საკითხისათვის

დროისა და სივრცის ჩარჩოებში „ჩაკეტილ“ ადამის მოდგმას უჭირს ისეთი ცნებების გააზრება, როგორიცაა - მარადისობა და უსასრულობა.

წმიდა წერილზე დაყრდნობით ვიცით, რომ მარადისობის უწყვეტი ჯაჭვი, თავად დაუსაბამო ღმერთიდან იღებს სათავეს და უკუნითი უკუნისამდეა განფენილი.  ამასთანავე, ადამისა და მისი დედაკაცის ცოდვით დაცემას, იგივე სიკვდილის „გაჩენას“, დროის ცნების შემოტანა მოჰყვა, რომელიც განკითხვის დღეს უნდა დამთავრდეს, რამეთუ ამის შემდეგ - „...უკვე აღარ იქნება დრო“ [გამოცხ. 10,6].

ამდენად, მივიღეთ სამი პირობითი მონაკვეთი:

1. უდროობიდან ვიდრე ცოდვით დაცემამდე;

2. ცოდვით დაცემიდან განკითხვის დღემდე; და

3. განკითხვის დღიდან, ვიდრე უკუნითი უკუნისამდე.

ბიბლიური სწავლებით - „გამოსახა უფალმა ღმერთმა ადამი [კაცი] მიწის მტვერისაგან და შთაბერა მის ნესტოებს სიცოცხლის სუნთქვა და იქცა ადამი ცოცხალ არსებად“ [დაბ. 2,7]. როგორც უკვე ითქვა - ამ მომენტისათვის, ანუ უდროობის არეალში, ადამს აქვს:

1) სხეული - „მიწის მტვერისაგან“; 2) უშუალოდ უკვდავი ღმერთისაგან მომდინარე, და მაშასადამე ასევე უკვდავი სული - „სიცოცხლის სუნთქვა“; 3) იგი, სხეულებრივად არ მოკვდება თუკი - „კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფს“ არ შეჭამს; 4) თუმცა იგი - უკვდავი სხეულის მატარებელიც არ არის, რამეთუ ჯერ არ უგემებია - „სიცოცხლის ხის ნაყოფი“.

ცოდვით დაცემის, ანუ სიკვდილის, იგივე დროის ფაქტორის „გაჩენის“ გამო, უკვდავი სულის მქონე ადამმა და ევამ, სასჯელის სახით სიკვდილს დაქვემდებარებული სხეული შეიძინეს, და ედემის ბაღიდან გამოდევნის შემდეგ ასეთი სახით დაადგნენ მათთვის სასჯელად განსაზღვრულ, დროსა და სივრცით შემოსაზღვრულ გზასავალს.

ცოდვით დაცემიდან ვიდრე განკითხვის დღემდე, ანუ დროის ჩარჩოებში მოქცეული ადამის მოდგმისათვის:

- უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის დროებით ერთებაში ყოფას, ანუ რეინკარნაციის ჯაჭვს - „სიცოცხლე“ ჰქვია; ამ არსში სამკვიდრო ადგილს კი - „ღმერთის მიერ დაწყევლილი ქვეყანა“, იგივე - „ჯოჯოხეთი“;

- უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის დროებით ურთიერთ გაყრა „სიკვდილადაა“ სახელდებული; რომლის შემდეგაც, მონანიების მადლს ზიარებული, გარდაცვლილი ადამიანის მოკვდავ სხეულს გაყრილი უკვდავი სულების დროებით ადგილსამყოფელად სამოთხეა განსაზღვრული, ხოლო დანარჩენი სულები, რეინკარნაციის, ანუ მოკვდავი სხეულის შეძენის შემდეგ, კვლავ უბრუნდებიან სასჯელის მოხდის ადგილს, ანუ ღმერთის მიერ დაწყევლილ ქვეყანას, იგივე ჯოჯოხეთს.

მთელი ამ „დროითი მონაკვეთის“ ბოლოს, როცა -  „...უკვე აღარ იქნება დრო... როცა ხმას გაიღებს მეშვიდე საყვირი, როცა ის ჩაჰბერავს საყვირს, აღსრულდება ღმრთის საიდუმლო... “ [გამოცხ. 10,7-8], და - „ერთ წამში, თვალის დახამხამებაში, როდესაც დაიგრგვინებს უკანასკნელი საყვირი... ჩვენ შევიცვლებით. რადგანაც ამ ხრწნადმა უნდა შეიმოსოს უხრწნელება, და ამ მოკვდავმა უნდა შეიმოსოს უკვდავება“ [1 კორ. 15,52-53].

უკვდავი სულისა და უკვდავი სხეულით აღჭურვილ ადამის მოდგმას დაუდგება, დროითი ჩარჩოს შემომსაზღვრელი უკანასკნელი მიჯნა - განკითხვის დღე, როდესაც: ერთნი - „სასუფეველში“, ხოლო მეორენი - „საუკუნო ცეცხლში“ ჰპოვებენ სამუდამო ადგილს [იხ. მათე 25,34; 41]. ამასთან,  ბიბლიისეული სწავლებით: 

- სასუფეველი, იგივე „ედემი“, იგივე „ახალი ცა და ახალი მიწა“ არის ის მარადიული ადგილსამყოფელი, სადაც - უკვდავი სულისა და უკვდავი ხორცის ერთებაში მყოფი გადარჩენილები დამკვიდრდებიან; ხოლო

- „საუკუნო ცეცხლი“ [მათე 25,41], ანდა - „ცეცხლისა და გოგირდის ტბა“ [გამოცხ. 20,10; 21,8], ანდა - „ცეცხლის ტბა“ [გამოცხ. 20,14-15]; ანდა - „სახმილის ცეცხლი“ [მათე 13,42; 50] იქნება: უკვდავი სულისა და უკვდავი ხორცის ერთებაში მყოფ ბოროტეულთა სამუდამო დასამკვიდრებელი ადგილი.

აი, მოკლედ იმ „ხაზის} შესახებ, რასაც პირობითად: „მარადისობა - დროითი ჩარჩო - მარადისობა“ ეწოდება.

 

სამოთხისა და ღვთისაგან დაწყევლილი ქვეყნის, ანუ ჯოჯოხეთის

დროითი მიჯნების საკითხისათვის

ბიბლიისეული „პირველი და მეორე სიკვდილის“ არსის თაობაზე საუბრისას აღინიშნა, რომ:

- ცოდვით დაცემიდან ვიდრე განკითხვის დღემდე, ღმერთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში დამკვიდრებული ადამის მოდგმისათვის, უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის გაყრათა ვრცელ ჯაჭვს, ზოგადად - „პირველი სიკვდილი“ ჰქვია; ხოლო

- გამოცხადებისეულ ტექსტში დაფიქსირებულ - „მეორე სიკვდილისეულ“ ცნებაში,  უკვდავი სულისა და უკვდავი სხეულით ერთებაში მყოფი ყველა იმათი ზოგადი ხვედრი მოიაზრება, რომლებიც, განკითხვის დღის შემდეგ, უკვე ხსენებულ „მარცხნივ მდგომთა“, ანუ ბოროტეულთა რიგებში, ანუ მარადიულ სატანჯველში აღმოჩნდებიან. 

აღნიშნულის მსგავსად, ცოდვით დაცემიდან ვიდრე განკითხვის დღის ჩათვლით, თითოეული ადამის მოდგმათაგანს, თავისი ჩანადენისა გამო, ასევე „ორჯერ“ მოუწევს ე.წ. „პასუხისგება“. ამათგან:

- უკვე ხსენებულ „პირველი სიკვდილის“ მთელი პერიოდის მანძილზე, ანუ თითოეული რეინკარნაციის ბოლოს დამდგარი სიკვდილის შემდეგ, მოკვდავ სხეულს გაყრილი უკვდავი სულის ე.წ. „პასუხისგების“ პროცესს: „მცირე სამსჯავრო“ ჰქვია; ხოლო

- წმიდა წერილისეული „მეშვიდე საყვირის დაყვირების“ შემდეგ, ანუ უკვდავი სულის მიერ უკვდავი სხეულის ერთებაში მყოფთა ე.წ. „პასუხისგების“ პროცესი „განკითხვის დღედ“, ანდა „დიდ სამსჯავროდ“, იგივე „საშინელ სამსჯავროდაა“ სახელდებული, რომლის შემდეგაც თითოეული მათთაგანი - მიღებული „განაჩენის“ მიხედვით განსაზღვრულ სამუდამო ადგილსამყოფელში დამკვიდრდება [იხ. მათე 25,34; 41].

„განკითხვის დღისაგან“ განსხვავებით, ყოველი „მცირე სამსჯავროს“ შემდეგ ხდება ადამიანის უკვდავი სულის დროებითი ადგილსამყოფელის გამოვლენა.

ქრისტიანული საეკლესიო ტრადიციით, ხსენებული „მცირე სამსჯავრო“, პირის გარდაცვალებიდან მეორმოცე დღეს იმართება, რომლის შემდეგაც:

- იმ ადამიანის უკვდავი სული, რომლის მიერაც ხრწნად სხეულთან ერთად, „ღმერთისგან დაწყევლილ ქვეყანაში“, ანუ „ჯოჯოხეთში“ განვლილი ე.წ. „მიწიური“ საქმიანობა დადებითად იქნება შეფასებული, სამოთხეში მოიპოვებს დროებით განსასვენებელს. ამ დროის ხანგრძლივობა, უკვდავი სულის მიერ მიწიურ ცხოვრებაში დაგროვებული მადლის პირდაპირპროპორციულია; ხოლო

- იმ ადამიანის უკვდავი სული, რომლის ე.წ. „მიწიური“ საქმიანობაც უარყოფითად იქნება შეფასებული, კვლავ რეინკარნაციას დაექვემდებარება, ანუ ხელახალი შობით მიღებულ ახალი ხრწნადი სხეულის ერთებაში შეუდგება „ღმერთისგან დაწყევლილ ქვეყანაში“, ანუ - „ჯოჯოხეთში“ განკუთვნილ ახალი ცხოვრების გზას.

ლასკარულ ცნობიერებას ზიარებულმა მკითხველმა იცის, რომ ადამის შექმნის ე.წ. თანამიმდევრობითი პროცესის [იხ. დაბ. 2,7] შესაბამისად, ჩასახული ნაყოფის მქონე ქალის მდგომარეობა, ქართულ ენაში, ორი ტერმინით გამოითქმის: 1. ფეხმძიმე და 2. ორსული. თავის მხრივ:

- ფეხმძიმობა გრძელდება: მდედრის კვერცხუჯრედის განაყოფიერებიდან, ვიდრე საშვილოსნოში მყოფი ნაყოფის ამოძრავებამდე, და 3-4 თვიან დროით მონაკვეთს მოიცავს;

- ჩასახვიდან 3-4 თვის თავზე განხორციელებული ნაყოფის ამოძრავება, „აფიქსირებს“: მომავალი დედის საშვილოსნოში ჩასახული ნაყოფის მოკვდავ სხეულში - უკვდავი სულის გადასვლას, და ასეთ მდგომარეობაში მყოფი ქალი ხდება - ორსული [თავისი და ნაყოფის სულის ერთდროულად მატარებელი], რომელიც 5-6 თვე გრძელდება;

მთლიანობაში, უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის ერთების მატარებელი „ახალი ადამიანის“ დაბადებას, როგორც წესი, მაქსიმუმ: პლიუს-მინუს ორი კვირით გამოკვეთილი ცხრა თვე სჭირდება.

ზემოთქმული, საშუალებას იძლევა, საკმაო სიზუსტით გამოვითვალოთ - ადამიანის გარდაცვალებიდან, მისი უკვდავი სულის მიერ რეინკარნაციის ახალი ციკლის დაწყებისათვის საჭირო პირობითი დრო, რომელიც მოიცავს:

1. სიკვდილიდან, ანუ უკვდავი სულის მიერ, მოკვდავი სხეული დატოვებიდან გასულ ორმოც დღეს [ე.წ. „მცირე სამსჯავროს“ გამართვის ვადა]; და

2. დედის საშვილოსნოში ჩასახული ნაყოფის მოკვდავ სხეულში - უკვდავი სულის გადასვლიდან, ახალი ადამიანის დაბადებამდე გასულ 5-6 თვეს.

მაშასადამე, ადამიანის გარდაცვალებიდან, მისი უკვდავი სულის მიერ რეინკარნაციის ახალი ეტაპი, დაახლოებით: 40 დღეს დამატებული 5-6 თვის თავზე, ანუ მთლიანობაში: მინიმუმ 7-8 თვის შემდეგ შეიძლება დაიწყოს.     

დასასრულს დავსძენთ, რომ - სამოთხეში მოხვედრილი უკვდავი სული, მიწიურ ცხოვრებაში დაგროვილი მადლით განსაზღვრული დროის გასვლის შემდეგ [რომლის ხანგრძლივობის გამოთვლაც შეუძლებელია], გადავა რა, ღვთის განგებულობით მისთვის განკუთვნილ, ანუ მომავალი დედის საშვილოსნოში ჩასახულ 3-4 თვიანი ნაყოფის სხეულში, ასევე შეუდგება ხელახალი შობით, ანუ რეინკარნაციით განსაზღვრულ გზასავალს.

 

„მცირე“ და „დიდი“ სამსჯავროს

არსობრივი საკითხისათვის

უფალი ღმერთის მიერ განსაზღვრული, ადამის მოდგმისათვის დაწყევლილ ქვეყანაში ყოფნის, ანუ მათთვის „სასჯელისმიერი დროის“ ამოწურვის ბოლოს დამდგარი - „განკითხვის დღე იქნება დასასრული ამ დრო-ჟამისა და დასაბამი მომავალი უკვდავებისა, როცა გაივლის ხრწნადი, მოისპობა სიამპარტავნე, ამოიძირკვება ურწმუნოება, გაძლიერდება სამართალი, ამობრწყინდება ჭეშმარიტება. მაშინ კი ვეღარავინ შეძლებს დასაღუპავის გადარჩენას, და არც გამარჯვებული გაიწირება...“ [3 ეზრა 7,43-45].

ბიბლიის მიხედვით - „სიკვდილი“, ღმერთის მიერ დადგენილის შეუსრულებლობის შედეგია [იხ. დაბ. 2,16-17], რამეთუ ღმერთის მიერ დადგენილი წესისაგან გადახვევის სურვილი, ანუ - „... გულისხმა ჩასახავს და შობს ცოდვას; ცოდვა კი ჩასახვის შემდეგ შობს სიკვდილს“ [იაკ. 1,15].

ამ თვალსაზრისით - „ცოდვა“ და „სიკვდილი“ ერთმანეთის სინონიმებია, რამეთუ, სადაც არის „ცოდვა“, იქვეა „სიკვდილი“, და სადაცაა „სიკვდილი“, იქვეა მისი გამომწვევი „ცოდვაც“.

ამდენად, შეიძლება ითქვას, რომ - უკდავებაა იქ, სადაც არ არის „სიკვდილის“ გამომწვევი - ცოდვა. ღმერთი უკვდავია, რამეთუ იგი - უცოდველია. და რადგანაც - „ღმერთი სულია...“ [იოანე 4,24], შესაბამისად უკვდავია მისგან მომდინარე ის „სიცოცხლის სუნთქვაც“, რომელიც შთაბერა მან „მიწის მტვერისაგან“ გამოსახულ ადამის სხეულს - „...და იქცა ადამი ცოცხალ არსებად“ [დაბ. 2,7].

შესაბამისად, ამ დროისათვის - ადამს აქვს: უცოდველი, ანუ უკვდავი სული და მიწის მტვერისაგან გამოსახული სხეული. ამიტომ, უფალი ღმერთის მიერ  ედემის ბაღში აღმოცენებული „სიცოცხლის ხის“ ნაყოფი, მხოლოდ, ამ „მიწის მტვერისაგან“ გამოსახული სხეულისთვის იყო განკუთვნილი, რომლის მიღებაც, ადამის მიერ, უფლისმიერი დადგენილი წესის დაცვის შემთხვევაში იქნებოდა შესაძლებელი.

სამწუხაროდ, გველისაგან წაქეზებულმა ევამ დაარღვია უფლისმიერი წესი, და იგემა რა აკრძალული ხის ნაყოფი, თავისი [და შემდგომად ადამის] სხეული - სიკვდილისათვის, ანუ - ხრწნადობისათვის გაწირა.

აქედან მოყოლებული სიცოცხლის ხის ნაყოფი მათთვის დაფარული გახდა, რათა - „...არ გაიწოდოს ახლა ხელი და არ მოწყვიტოს სიცოცხლის ხის ნაყოფიც, არ შეჭამოს და მარადიულად არ იცოცხლოს... განდევნა ადამი, ედემს კი აღმოსავლეთით ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი დაუყენა, რათა სიცოცხლის ხესთან მისასვლელი დაეცვათ“ [დაბ. 3,22; 24].

ედემის ბაღიდან, ანუ სამოთხიდან გამოდევნიდან ვიდრე განკითხვის დღემდე, როგორც ითქვა, ადამის მოდგმისათვის - უცოდველი, ანუ უკვდავი სულისა და ცოდვას დაქვემდებარებული, ანუ მოკვდავი სხეულის ერთებაში ყოფნას - სიცოცხლე, ხოლო მათი ურთიერთგაყრის პროცესს - სიკვდილი ჰქვია.

ამასთან, ცოცხალ ადამიანში მყოფი, უფალი ღმერთისაგან მომდინარე, მათი უცოდველი, ანუ უკვდავი სულის თაობაზე ვკითხულობთ - „თქვა უფალმა ღმერთმა: არ დარჩება ჩემი სული ადამიანში საუკუნოდ, რადგან ხორცია იგი...“ [დაბ. 6,3];

რაც შეეხება ამ „ხორცს“, ანუ ადამის მოდგმის - ცოდვას დაქვემდებარებულ მოკვდავ სხეულს, იგი მიწისაგანაა აღებული და მიწადვე უნდა მიიქცეს [იხ. დაბ. 2,19].

პავლე მოციქულის სწავლებით - „...ხორცს სულის საპირისპიროდ სურს, და სულს - ხორცის საპირისპიროდ; ისინი ერთმანეთს ეურჩებიან, რათა ვერ იქმოდეთ იმას, რაც გსურთ“ [გალ. 5,17].

როგორც ითქვა, აი, ასეთ ბრძოლაში მყოფი უცოდველი, ანუ უკვდავი სული, ცოდვას დაქვემდებარებულ, ანუ მოკვდავ სხეულთან ერთებაში ყოფნის ყოველი „სიცოცხლისეული ეტაპის“ დასრულებიდან მეორმოცე დღეს, წარსდგება ე.წ. „მცირე სამსჯავროზე“, რათა - სასჯელის მოხდის ადგილზე, ანუ ღმერთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში ჩადენილი საქციელის შესაბამისი განაჩენი მიიღოს.

ხაზგასმით გვინდა გავიმეოროთ, რომ, ყოველ „მცირე სამსჯავროზე“, უკვდავი სულისათვის გამოტანილი „განაჩენი“, დამოკიდებულია იმაზე, თუ რამდენად წარმატებით შეძლო მან, ამ „დროისათვის“ უკვე მიწას მიბარებული, მოკვდავი სხეულის „მართვა“.  შესაბამისად, უკვდავ სულთა ერთი ნაწილი - სამოთხისეული ეტაპის გავლით, ხოლო მეორე ნაწილი კი, მინიმუმ 7-8 თვიანი ინტერვალის შემდეგ, შობის გზით შეძენილ ახალ მოკვდავ სხეულში მყოფი [რეინკარნირებული], კვლავ აგრძელებს, სასჯელის მოხდის ადგილზე - ღმერთის მიერ დაწყევლილ ქვეყანაში, ანუ ჯოჯოხეთში ცხოვრებას.   

და ასე გრძელდება ვიდრე „განკითხვის დღემდე“, ანუ „დიდ სამსჯავრომდე“, როდესაც საბოლოოდ დასრულდება უკვდავ სულსა და მოკვდავ ხორცს შორის მიმდინარე დაპირისპირება.

ამდენად, როგორც - „მცირე“, ასევე - „დიდი“ სამსჯავროს მთავარი სუბიექტი არის, ადამის მოდგმის - უცოდველი, ანუ უკვდავი სული. თუმცა არის ერთი „განსხვავება“.

საქმე იმაშია, რომ განკითხვის დღეს - უფალი ღმერთის მიერ ადამის მოდგმისათვის ბოძებული უცოდველი, ანუ უკვდავი სულისათვის მოხდება, მის მიერ განვლილ ყოველ „სიცოცხლისეულ ეტაპზე“, მოკვდავ სხეულთან „ბრძოლის“ საერთო შედეგისმიერი, ანუ შემაჯამებელი, „საბოლოო განაჩენის“ გამოტანა - „... ვინაიდან რასაც დასთესს კაცი, მასვე მოიმკის. ხორცში მთესველი ხორცისაგან მოიმკის ხრწნილებას [აქ - „ცეცხლის ტბაში“ მოხვედრა], ხოლო სულში მთესველი სულისაგან მოიმკის საუკუნო სიცოცხლეს [აქ - სასუფეველში დამკვიდრება]“ [გალ. 6,7-8].

ბიბლიური სწავლებით, მარადისობასთან გაიგივებული ორი ადგილის სახელი ვიცით, ესაა - „სასუფეველი“, და - „ცეცხლის ტბა“, რამეთუ ამ ადგილებში - „...უკვე აღარ იქნება დრო“ [გამოცხ. 10,6]. შესაბამისად:

1. „სასუფეველი“ არის „სულში მთესველთა“, ანუ უცოდველთათვის განკუთვნილი მარადიული ნეტარების ადგილი; ხოლო

2. „ცეცხლის ტბა“ – „ხორცში მთესველთა“, ანუ ცოდვილთათვის განკუთვნილი მარადიული ტანჯვის ადგილია.

 თავის მხრივ, უდროობაში განვრცობილ გარემოში დამკვიდრება, მხოლოდ მარადისობასთან თანაზიარებულ არსში ყოფნის შემთხვევაშია შესაძლებელი.

როგორც ითქვა - განკითხვის დღეს „წინ უსწრებს“, ყველა უკვდავი სულის მიერ, ასევე უკვდავი სხეულის შეძენის მიმანიშნებელი - მეშვიდე საყვირისეული ეტაპი, რამეთუ - „ერთ წამში, თვალის დახამხამებაში, როდესაც დაიგრგვინებს უკანასკნელი საყვირი, რადგანაც დაიგრგვინებს და ...  ჩვენ შევიცვლებით. რადგანაც ამ ხრწნადმა უნდა შეიმოსოს უხრწნელება, და ამ მოკვდავმა უნდა შეიმოსოს უკვდავება“ [1 კოლ. 15,52-53].

მაშასადამე, თუ ყოველ „მცირე სამსჯავროზე“, მხოლოდ უკვდავი სული  „ისმენს“ მისთვის გამოტანილ განაჩენს, „დიდ სამსჯავროზე“ წარმსდგარი თითოეული უკვდავი სული, უკვე - უკვდავ სხეულში მყოფი ელოდება განკითხვის დღისეულ საბოლოო განაჩენს

ბიბლიის მიხედვით, „სულში მთესველობა“ თავისთავად გულისხმობს - უცოდველობას, და ასეთთათვის – „...უკანასკნელი მტერი განქარდება, - სიკვდილი“ [1 კორ. 15,26], და მათ ადგილსამყოფელში - „... აღარ იქნება სიკვდილი [ანუ - ცოდვა], და აღარც გლოვა, აღარც ტირილი და აღარც ტანჯვა აღარ იქნება, რადგან გადაეგო ყოველივე უწინდელი“ [გამოცხ. 21,4];

თავის მხრივ - „ხორცში მთესველი ხორცისაგან მოიმკის ხრწნილებას...“ [გალ. 6,8], ანუ სიკვდილს, როგორც ცოდვის შედეგს. და, როდესაც გვეუწყება, რომ - „...სიკვდილი [ანუ - ცოდვა] და ჯოჯოხეთი [ღმერთისაგან დაწყევლილი ქვეყანა] დაინთქნენ ცეცხლის ტბაში. ეს არის მეორე სიკვდილი“-ო [გამოცხ. 20,14], ამით მიგვენიშნება არა იმაზე, რომ „ცეცხლის ტბაში“ ხდება „სიკვდილი“, ანუ იქ მოხვედრილთა სულისა და ხორცის გაყრის პროცესი, არამედ ხაზგასმულია - „სიკვდილის“, როგორც „ცოდვის შედეგის“ საბოლოო ადგილსამყოფელზე, სადაც მყოფნი - „... ეწამებიან დღე და ღამ, უკუნითი უკუნისამდე“ [გამოცხ. 19,10].

ამდენად, სასუფეველიც და ცეცხლის ტბაც, უკვდავი სულისა და უკვდავი სხეულის ერთებაში მყოფთათვის განკუთვნილი სამუდამო ადგილსამყოფელია, ოღონდ, „ცეცხლის ტბისაგან“ განსხვავებით, „სასუფეველში“ არ არის - ცოდვა, და მისი შედეგი სიკვდილი.

ბუნებრივია, რომ ამ ორივე შემთხვევაში - „სიკვდილი“, „ცოდვის“ სინონიმია, და არა - უკვდავი სულისა და მოკვდავი სხეულის გაყრის პროცესის აღმნიშვნელი ტერმინი.

სწორედ ამაზე მიგვანიშნებს პავლე მოციქულისეული ნათქვამი - აჰა, გეტყვით თქვენ საიდუმლოს, ყველანი როდი მოვკვდებით, მაგრამ ყველანი შევიცვლებით, - ერთ წამში, თვალის დახამხამებაში... ჩვენ შევიცვლებით. რადგანაც ამ ხრწნადმა უნდა შეიმოსოს უხრწნელება, და ამ მოკვდავმა უნდა შეიმოსოს უკვდავება“ [1 კორ. 15,51-53].

ამდენად, თურმე - „ყველანი შევიცვლებით“, რაც გამოიხატება იმაში, რომ „ამ მოკვდავმა უნდა შეიმოსოს უკვდავება“, მაგრამ „ყველანი როდი მოვკვდებით“, რამეთუ, „სულში მთესველთათვის“ – „...ასრულდება სიტყვა დაწერილი: დაინთქა სიკვდილი [აქ - ცოდვა] ძლევით. სად არის სიკვდილო ნესტარი შენი? სად არის ჯოჯოხეთო ძლევაი შენი? ხოლო სიკვდილის ნესტარი - ცოდვაა...“ [1 კორ. 15,54-56].

ყოველივე ზემოთქმულს თუ შევაჯერებთ, ასეთ ზოგად სურათს მივიღებთ:

1. როგორც - „მცირე“, ასევე - „დიდი“ სამსჯავროს მთავარი სუბიექტი არის, ადამის მოდგმის - უცოდველი, ანუ უკვდავი სული, ამასთანავე:

- თითოეული ადამის მოდგმათაგანის უკვდავი სულისათვის, ცოდვას დაქვემდებარებულ, ანუ მოკვდავ სხეულთან ერთებაში ყოფნის ყოველი „სიცოცხლისეული ეტაპის“ დასრულებიდან მეორმოცე დღეს, იმართება ე.წ. „მცირე სამსჯავრო“, სადაც ხდება - სასჯელის მოხდის ადგილზე, ანუ ღმერთისაგან დაწყევლილ ქვეყანაში ჩადენილი საქციელის შესაბამისი განაჩენი მიღება;

- „დიდ სამსჯავროზე“, ანუ განკითხვის დღეს - უფალი ღმერთის მიერ ადამის მოდგმისათვის ბოძებული უცოდველი, ანუ უკვდავი სულისათვის მოხდება, მის მიერ განვლილ ყოველ „სიცოცხლისეულ ეტაპზე“, მოკვდავ სხეულთან „ბრძოლის“ საერთო შედეგისმიერი, ანუ შემაჯამებელი, „საბოლოო განაჩენის“ გამოტანა;

2. განკითხვის დღეს „წინ უსწრებს“, ყველა უკვდავი სულის მიერ, ასევე უკვდავი სხეულის შეძენის მიმანიშნებელი - მეშვიდე საყვირისეული ეტაპი [იხ. 1 კოლ. 15,52-53], ანუ „დიდ სამსჯავროზე“ წარმსდგარი თითოეული უკვდავი სული, უკვე - უკვდავ სხეულში მყოფი ელოდება განკითხვის დღისეულ საბოლოო განაჩენს;

3. ბიბლიური სწავლებით, მარადისობასთან გაიგივებული ორი ადგილის სახელი ვიცით, ესაა - „სასუფეველი“, და - „ცეცხლის ტბა“, შესაბამისად:

- „სასუფეველი“ არის „სულში მთესველთა“, ანუ უცოდველთათვის განკუთვნილი მარადიული ნეტარების ადგილი; ხოლო

- „ცეცხლის ტბა“ – „ხორცში მთესველთა“, ანუ ცოდვილთათვის განკუთვნილი მარადიული ტანჯვის ადგილია;

- „სასუფეველიც“ და „ცეცხლის ტბაც“, უკვდავი სულისა და უკვდავი სხეულის ერთებაში მყოფთათვის განკუთვნილი სამუდამო ადგილსამყოფელია, ოღონდ, „ცეცხლის ტბისაგან“ განსხვავებით, „სასუფეველში“ არ არის - ცოდვა, და მისი შედეგი სიკვდილი. 

ვისაც ყური აქვს ისმინოს.

 

„ერთხორცისათვის“,

ანუ - „ადამისათვის“ გამოტანილი განაჩენი

ბიბლიაში მოცემულ ადამის შექმნისეულ თხრობაში ვკითხულობთ - „გამოსახა უფალმა ღმერთმა ადამი (კაცი) მიწის მტვერისაგან და შთაბერა მის ნესტოებს სიცოცხლის სუნთქვა და იქცა ადამი ცოცხალ არსებად. უფალმა ღმერთმა ბაღი გააშენა ედემში, აღმოსავლეთში, და დასვა იქ ადამი, რომელიც გამოსახა. აღმოაცენა უფალმა ღმერთმა მიწიდან ყოველი ხე, სანახავად საამო და საჭმელად ვარგისი, შუაგულ ბაღში კი ხე სიცოცხლისა და ხე კეთილის და ბოროტის შეცნობისა.

აიყვანა ადამი უფალმა ღმერთმა და დაასახლა ედემის ბაღში მის დასამუშავებლად და დასაცავად. გააფრთხილა უფალმა ღმერთმა ადამი, უთხრა: ყველა ხის ნაყოფი გეჭმევა ამ ბაღში. მხოლოდ კეთილის და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფი არ შეჭამო, რადგან როგორც კი შეჭამ, მოკვდებით“ [დაბ. 2,7-9; 15-17].

როგორც ვხედავთ, უფლისმიერი გაფრთხილების ადრესატი - მხოლოდ ადამია, რადგან ამ დროისათვის მას ჯერ კიდევ არ ჰყავს - „...შემწე, მისი შესაფერი“ [დაბ. 2,20].

ადამისათვის მისი ე.წ. „მეორე ნახევარის“ შექმნის თანამიმდევრობა კი ასეთია - „უფალმა ღმერთმა ძილქუში მოჰგვარა ადამს და რა დაეძინა, გამოუღო ერთი ნეკნი და მის ადგილას ხორცი ჩაუდო. ნეკნისაგან, ადამს რომ გამოუღო, დედაკაცი შექმნა უფალმა ღმერთმა და ადამს მიუყვანა. თქვა ადამმა: ეს კი მართლაც ძვალია ჩემი ძვალთაგანი და ხორცი ჩემი ხორცთაგანი. დედაკაცი ერქვას მას, რაკი კაცისგან არის გამოღებული. ამიტომაც მიატოვებს კაცი დედ-მამას და მიეწებება თავის დედაკაცს, რათა ერთხორცად იქცნენ“ [დაბ. 2,21-24].

როგორც ვიცით, ცოდვით დაცემა, ანუ აკრძალული ხის ნაყოფის მიღება - გველისაგან „წაქეზებული“ დედაკაცისაგან მოდის - „...დაინახა დედაკაცმა, რომ კარგი იყო საჭმელად ის ხე, რომ თვალწარმტაცი და საამური სანახავი იყო, მოწყვიტა ნაყოფი და შეჭამა. მისცა თავiს კაცს და კაცმაც შეჭამა“ [დაბ. 3,6].

ბუნებრივად ჩნდება კითხვა:

- რაზე უნდა გვანიშნებდეს ბიბლია იმის აღნიშვნით, რომ უფლისმიერ გაფრთხილებას მხოლოდ ადამი ისმენს; ანუ - რატომ არ გაისმა ეს გაფრთხილება ადამისაგან გამოღებული მისი სხეულის ერთი ნაწილისაგან დედაკაცის შექმნის შემდეგ?

- უფლისმიერი გაფრთხილება დედაკაცსაც რომ მოესმინა, იქნებ არ მომხდარიყო მისი [და შემდგომად ადამის] ცოდვით დაცემა?

ამ კითხვებზე სავარაუდო პასუხის გაცემამდე, გვინდა კიდევ რამოდენიმე მომენტი, და მათგან მომდინარე კითხვები შემოგთავაზოთ.

1. ცოდვით დაცემის შემდეგ, უფლისმიერ სასჯელს ღებულობს, ამ პროცესში მონაწილე სამივე პირი. კერძოდ: წამქეზებელი - გველი; და ცოდვის ჩამდენი - დედაკაცი და ადამი:

- „უთხრა უფალმა ღმერთმა გველს: რაკი ეს ჩაიდინე, წყეულიმც იყავ ყველა პირუტყვს შორის, ყველა გარეულ ცხოველს შორის! მუცლით იხოხე და მტვერი ჭამე მთელი სიცოცხლე. მტრობას ჩამოვაგდებ შენსა და დედაკაცს შორის, შენს თესლსა და დედაკაცის თესლს შორის: ის თავს გიჭეჭყავდეს, შენ კი ქუსლს უგესლავდე!“ [დაბ. 3,14-15];

- „დედაკაცს უთხრა: სატანჯველს გაგიმრავლებ და გაგიძნელებ ორსულობას, ტანჯვით შობ შვილებს. ქმრისკენ გექნება ლტოლვა, ის კი იბატონებს შენზე“ [დაბ. 3,16]; და

- „ადამს უთხრა: რაკი შენს დედაკაცს დაუჯერე და შეჭამე ხის ნაყოფი, რომლის ჭამა აკრძალული მქონდა შენთვის, მიწა დაიწყევლოს შენს გამო [„წყეულ იყავნ ქუეყანა საქმეთა შინა შენთა“]: ტანჯვით მიიღებდე მისგან საზრდოს მთელი სიცოცხლე. ძეძვი და ეკალი აღმოგიცენოს და მინდვრის ბალახი იყოს შენი საზრდო. პიროფლიანი ჭამდე პურს, ვიდრე მიწად მიიქცეოდე, რადგან მისგანა ხარ აღებული, რადგან მტვერი ხარ და მტვრადვე მიიქცევი“ [დაბ. 3,17-19].

თუ დავაკვირდებით ადვილად შევამჩნევთ, რომ - გველი და დედაკაცი, მხოლოდ პიროვნულ სასჯელს იღებენ, მაშინ როდესაც - ადამი, პიროვნული სასჯელის მიღების გარდა, თავადვე ხდება მიზეზი უფალი ღმერთის მიერ - „მიწის“, ანუ „ქუეყანის“ დაწყევლისა.

მაშასადამე, მიუხედავად იმისა, რომ ცოდვის ჩამდენი - დედაკაცი და ადამია, „მიწის“, ანუ „ქუეყანის“ დაწყევლა, უშუალოდ ადამის სახელთანაა დაკავშირებული - „უთხრა ადამს... მიწა დაიწყევლოს შენს გამო“;

და ბუნებრივად ჩნდება კითხვა - რატომ უნდა უკავშირებდეს ბიბლია „მიწის“, ანუ „ქუეყნის“ დაწყევლას მხოლოდ ადამს?

2. შემდეგი ნიშანდობლივი მომენტის სუბიექტი ასევე ადამია - „თქვა უფალმა ღმერთმა: აჰა, გახდა ადამი როგორც ერთი ჩვენთაგანი, შემცნობელი კეთილისა და ბოროტისა. არ გაიწოდოს ახლა ხელი და არ მოწყვიტოს სიცოცხლის ხის ნაყოფიც, არ შეჭამოს და მარადიულად არ იცოცხლოს“ [დაბ. 3,22].

როგორც ვხედავთ, აქაც მხოლოდ ადამზეა მინიშნება, მაშინ როდესაც ამავე თხრობის წინა ნაწილებიდან ვიცით, რომ აკრძალული ხის ნაყოფს პირველად დედაკაცი ღებულობა, და შემდეგ ადამი. და კიდევ:

და აი, მორიგი კითხვაც - მაშინ როდესაც აკრძალული ხილი დედაკაცმა და ადამმა ჭამეს, მხოლოდ ადამზე რატომ მიგვენიშნება, რომ თითქოს მარტო იგი გახდა - „შემცნობელი კეთილისა და ბოროტისა“?

3. ანალოგიურად, მხოლოდ ადამზეა აქცენტი გაკეთებული ედემის ბაღიდან შემცოდეთა გამოდევნის აღმწერ თხრობაში - „გაუშვა იგი უფალმა ღმერთმა ედემის ბაღიდან, რომ დაემუშავებინა მიწა, საიდანაც იყო აღებული. განდევნა ადამი, ედემს კი აღმოსავლეთით ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი დაუყენა, რათა სიცოცხლის ხესთან მისასვლელი დაეცვათ“ [დაბ. 3,23-24].

ანუ, რა - ედემის ბაღიდან მხოლოდ ადამის გამოდევნა მოხდა?

ზემოთ მოცემულ კითხვებზე მართებული პასუხი, მხოლოდ, მოყვანილი ბიბლიური ტექსტის მთლიანობაში გააზრების შემთხვევაში შეიძლება გაიცეს.

ბიბლიის შესაქმისეულ ტექსტში დაფიქსირებული სახელი - „ადამი“ [რომელიც ებრაულად „წითელ მიწას“ ნიშნავს], თავისი არსით მოიცავს, როგორც უშუალოდ მამაკაცს, ასევე დედაკაცსაც, ანუ ამ კუთხით, იგი - კრებითი სახელია, და - კაცზე გვანიშნებს.

ბიბლიისეული თხრობა - „გააფრთხილა უფალმა ღმერთმა ადამი, უთხრა: ყველა ხის ნაყოფი გეჭმევა ამ ბაღში. მხოლოდ კეთილის და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფი არ შეჭამო, რადგან როგორც კი შეჭამ, მოკვდებით“ [დაბ. 2,16-17], - იმას კი არ გვაუწყებს, რომ მხოლოდ ადამი ისმენს უფალი ღმერთის გაფრთხილებას, არამედ ხაზგასმით გამოყოფს მთელ შემდგომ პროცესებზე მთავარ პასუხისმგებელ პირს - ადამს.

დიახ, ამ შემთხვევაში სახელი „ადამი“, მთლიანობაში მოიცავს - როგორც მამაკაცს, ასევე - დედაკაცს, როგორც ერთი მთელის ორ შემადგენელ ნაწილთა ერთობას. ამაზე მიმანიშნებელი ტექსსტი ასე იკითხება - „ამიტომაც მიატოვებს კაცი დედ-მამას და მიეწებება თავის დედაკაცს, რათა ერთხორცად იქცნენ“ [დაბ. 2,24].

აქედან გამომდინარე, უფალი ღმერთის გაფრთხილებაზე მთავარი პასუხისმგებელი პირი სწორედ - ადამია, როგორც ამ „ერთხორცობის“ არსობრივი მხარის მთავარი გარანტი;

სწორედ ამიტომ, მიუხედავად იმისა, რომ - „... ადამი კი არ შემცდარა, არამედ ქალი შეცდა და რჯულს გარდახდა“ [1 ტიმ. 2,14], ბიბლიაში ხსენებული:

- მიწის“, ანუ „ქუეყნის“ დაწყევლის მიზეზად, მხოლოდ ადამია გამოყვანილი [დაბ. 3,17];

- „კეთილისა და ბოროტის“ შემცნობელად მხოლოდ ადამია დასახელებული [დაბ. 3,22]; და

- ედემის ბაღიდან გამოდევნისეულ ტექსტში, მხოლოდ ადამის სახელი ნაუწყები.

და ეს ყველაფერი მიგვანიშნებს ერთადერთს - ადამი, არა მხოლოდ თავისი თავის, არამედ მისგან გამოღებული მისი მეორე ნახევარის ჩანადენზეა პასუხისმგებელი - „რადგანაც კაცი კი არ არის ქალისაგან, არამედ ქალი - კაცისაგან. და კაცი კი არ შეიქმნა ქალისათვის, არამედ ქალი - კაცისათვის. თუმცა, არც კაცია ქალის გარეშე, და არც ქალი კაცის გარეშე, უფლის მიერ“ [1 კოლ 11,3; 8-9; 11].

წინამდებარე მონაკვეთის დასასრულს, კომენტარის გარეშე გვინდა შემოგთავაზოთ, წმიდა წერილში დაცული ის მინიშნებები, რომლებშიც გამოკვეთილია, როგორც „ერთხორცობის“ მთავარი გარანტის - ადამის პასუხისმგებლობა, ასევე კაცისა [ქმარის] და ქალის [ცოლის] - ერთმანეთთან ურთიერთმიმართების ამსახველ დოგმათა ერთობა.

ამიტომ, ჭეშმარიტად ნეტარია ის, ვისაც - ესმის, და მზად არის შეასრულოს ნება ღმრთისა, რომ - „არცა დედაკაცებაი, არცა მამაკაცებაი, არამედ თქვენ ყოველნი ერთ ხართ“ [„მოქცევაი ქართლისაი“].

1. ზოგადი მიმართვა:

- „ჰმორჩილებდეთ ერთმანეთს ქრისტეს შიშით“ [ეფეს. 5,21];

- „... პირველად ადამი შეიქმნა, და მერე ევა. და ადამი კი არ შემცდარა, არამედ ქალი შეცდა და რჯულს გარდახდა; თუმცა, მაინც ცხონდება, იმის წყალობით, რომ შვილებს გააჩენს, თუკი იქნება რწმენაში, სიყვარულსა და სიწმინდეში კდემით“ [1 ტიმ. 2,13-15]

- „ისიც მინდა გაუწყოთ, რომ ყოველი კაცის თავი ქრისტეა, ქალის თავი - კაცი, ხოლო ქრისტეს თავი - ღმერთი... კაცმა არ უნდა დაიბუროს თავი [აქ - ლოცვისას], ვინაიდან ხატია და დიდება ღმრთისა, ხოლო ქალი ქმრის დიდებაა. რადგანაც კაცი კი არ არის ქალისაგან, არამედ ქალი - კაცისაგან. და კაცი კი არ შეიქმნა ქალისათვის, არამედ ქალი - კაცისათვის. ამიტომაც მართებს ქალს ფლობის ნიშანი ჰქონდეს თავზე [აქ - ლოცვისას] ანგელოზთათვის. თუმცა, არც კაცია ქალის გარეშე, და არც ქალი კაცის გარეშე, უფლის მიერ. რადგან, როგორც ცოლი ქმრისაგან არის, ასე ქმარიც - ცოლისაგან, ხოლო ყველაფერი ღმრთისაგან არის [1 კოლ 11,3; 7-12];

2. მიმართვა - ქმრებისადმი:

- ქმრებო, გიყვარდეთ თქვენი ცოლები, როგორც ქრისტემ შეიყვარა ეკლესია და თავი გასწირა მისთვის... ქმრებს ისე უნდა უყვარდეთ თავიანთი ცოლები, როგორც საკუთარი სხეული; ცოლის მოყვარეს თავისი თავი უყვარს. რადგან არავის არასოდეს მოსძულებია თავისი ხორცი, არამედ უვლის და ასაზრდოებს მას, როგორც უფალი - ეკლესიას[ეფეს. 5,25; 28-29];

3. მიმართვა - ცოლებისადმი:

- ცოლებო, დაემორჩილეთ თქვენს ქმრებს, როგორც უფალს. ვინაიდან ქმარია ცოლის თავი, ისევე, როგორც ქრისტე თავია ეკლესიისა და თვითონვეა სხეულის მხსნელი. მაგრამ როგორც ეკლესია ემორჩილება ქრისტეს, ასევე ცოლებიც თავიანთ ქმრებს - ყველაფერში[ეფეს. 5,22-24];

-  შეაგონებდეთ „...ყმაწვილ ქალებს უყვარდეთ ქმრები, უყვარდეთ შვილები, კეთილგონიერნი იყვნენ, უბიწონი, მეოჯახენი, კეთილნი, თავიანთი ქმრების მორჩილნი, რათა არ იგმობოდეს ღმრთის სიტყვა“ [ტიტე 2,4-5];

4. მიმართვა - ცოლ-ქმრისადმი:

- „ჰმორჩილებდეთ ერთმანეთს ქრისტეს შიშით... ვინაიდან მისი სხეულის ასოები ვართ, მისი ხორცთაგანნი და მისი ძვალთაგანნი. ამიტომაც მიატოვებს კაცი მამას თვისას და დედას, და შეერთვის თავის ცოლს, და იქნებიან ორივენი ერთ ხორც. ასევე თვითეულ თქვენგანსაც უყვარდეს ცოლი თვისი, როგორც თავი თვისი, ხოლო ცოლს ეშინოდეს თავისი  ქმრისა[ეფეს. 5,21; 30-32];

- ცოლებო, დაემორჩილეთ თქვენს ქმრებს, როგორც ჯერ არს, უფალში. ქმრებო, გიყვარდეთ თქვენი ცოლები, და ნუ იქნებით მკაცრნი მათ მიმართ“ [კოლ. 3,18-19]

- „ქმარი ჯეროვან პატივს მიაგებდეს ცოლს, ცოლი კი - ქმარს. ცოლი როდია თავისი სხეულის უფალი, არამედ - ქმარი, და არც ქმარია თავისი სხეულის უფალი, არამედ - ცოლი“ [1 კორ. 7,4].

 ამიტომ, ვისაც ყური სულის სახსნელად აქვს, ისმინოს - „...ვინც დაიმარხავს მთელ რჯულს, და შესცოდავს მხოლოდ ერთ რამეში, ყველაფერში შემცოდეა“ [იაკ. 2,10].

 

 

„განსაზღვრული მისიის“ მატარებელთა საკითხისათვის

წარმოდგენილი თემატიკის განხილვის ბოლოს ორიოდე სიტყვით გვინდა შევეხოთ, ბიბლიაში დაფიქსირებულ იმ მინიშნებებს, რომლებიც, ამ „ცოდვილ მიწაზე“ - ე.წ. განსაკუთრებული მისიის მქონე პირთა მოვლინებას ეხება.

ისევე როგორც ჩვეულებრივ მოკვდავთა, ასეთ პირთა შორისაცაა ერთგვარი გრადაცია, რომელთაგან ღმერთმა ზოგი დაადგინა - „...მოციქულებად, ზოგი წინასწარმეტყველებად, ზოგი მახარებლად, ზოგიც მწყემსებად და მოძღვრებად“ [ეფეს. 4,11].

პირველთა შორის უპირველესი რა თქმა უნდა - უფალი იესუ ქრისტე გაცხადებაა, რისთვისაც უნდა ვმადლობდეთ - „...ღმერთსა და მამას, რომელმაც მისი ღირსნი გვყო, რომ ვზიარებოდით წმიდათა ხვედრს ნათელში, რომელმაც გვიხსნა ბნელის ხელმწიფებისგან და გადაგვიყვანა თავისი საყვარელი ძის სასუფეველში, რომლისაგანაც გვაქვს გამოსყიდვა მისი სისხლით და მიტევება ჩვენი ცოდვების, და რომელიც არის ხატი უხილავი ღმრთისა, ყველა ქმნილებაზე უწინარეს დაბადებული... რადგან კეთილინება მამამ, რომ მასში დამკვიდრებულიყო მთელი სავსება, და მისი მეშვეობით, შემოერიგებინა ყოველი, და მისი ჯვრის სისხლით დაეზავებინა ყველაფერი, როგორც მიწიერი, ისე ზეციერიც“ [კოლ. 1,12-15; 19 - 20].

ღმერთის მიერ დადგენილი განსაკუთრებული მისიის მატარებლობისა გამო, სხვათაგან გამორჩეული ხვედრი ჰქონდათ, ზეცაში ცოცხლად ატაცებულ ენოქსა და ელიას.

უფალი ღმერთის მიერ აბრაამისათვის მიცემული აღთქმის თანახმად ევლინება ქვეყანას - ისაკი; განსაკუთრებული მისია აქვთ ისაკის ძეებს - ესავსა და იაკობსაც...

ჩვეულებრივ მოკვდავთა შორის, ყველასაგან გამორჩეული მისია აქვს იოანე ნათლისმცემელს. ზაქარიასთან მოლაპარაკე უფლის ანგელოზის პირით გადმოცემული ღმერთის ნება გვამცნობს - „... უწოდებ მას სახელად იოანეს... და მრავალნი გაიხარებენ მისი შობით... და სულით წმიდით აღივსება დედის საშოშივე. და მრავალ ძეს ისრაელისას მოაქცევს უფლის - მათი ღმერთის მიმართ. და უწინამძღვრებს მას ელიას სულითა და ძალით, რათა მოაქციოს მამების გული შვილების მიმართ, ხოლო ურჩნი - მართალთა გონიერების მიმართ, და, ამრიგად, განუმზადოს უფალს მზადმყოფი ხალხი“ [ლუკა 1,13-17], და ა.შ.

ვფიქრობთ სხვა მაგალითების გახსენების გარეშეც ნათელია, რომ ედემის ბაღიდან გამოდევნილი ადამისა და ევას შთამომავალთა შორის, სხვადასხვა დროსა და სივრცეში, ღმერთის განგებულობის ძალით, დადგენილი წესის დაცვით, იბადებიან გამორჩეული მისიის მქონე პიროვნებები, რომლებსაც ეპოქალური, გარდამტეხი როლის განხორციელება ევალებათ.

მეორედ მოსვლა-გაცხადებასა და განკითხვის დღეს თავისი მკაცრად დადგენილი წესი ახლავს თან.

ღმერთის ნებით, მთელი პროცესის წარმართველი იქნება უფალი იესუ ქრისტე - „რადგან მამა არც განსჯის არავის, არამედ მთელი მსჯავრი მისცა ძეს“ [იოანე 5,22];

უფალი იესუ ქრისტეს ნებით, განსაკუთრებული როლი ეკისრებათ მოციქულებს - „...იესომ მიუგო მათ: ჭეშმარიგად გეუბნებით, რომ თქვენ, რომელნიც გამომყევით მე, მეორედ შობისას, როცა ძე კაცისა დაჯდება თავისი დიდების ტახტზე, - ერთად დასხდებით თორმეტ ტახტზე ისრაელის თორმეტი ტომის განსჯად“ [მათე 19,28];

განკითხვის დღის გავლა, და მისგან მომდინარე განაჩენისადმი დამორჩილება, აბსოლუტურად ყველას ხვედრია - „ნუთუ არ იცით, რომ ჩვენ [აქ - უფალი, და მოციქულები] განვიკითხავთ ანგელოზებს, და განა მით უმეტეს არ განვსჯით ამქვეყნიურ საქმეთაც?.. უსამართლონი ვერ დაიმკვიდრებენ ღმრთის სასუფეველს...  ვერც მეძავნი, ვერც კერპთმსახურნი, ვერც მემრუშენი, ვერც მხდალნი, ვერც მამათმავალნი, ვერც მპარავნი, ვერც ანგარნი, ვერც მემთვრალენი, ვერც მაგინებელნი, ვერც მტაცებელნი ვერ დაიმკვიდრებენ ღმრთის სასუფეველს“ [1 კორ. 6,3; 9-10];

ამ „ცოდვილ მიწაზე“ მოვლენილი ცოცხალი ადამიანის უკვდავი სულისა, და მისთვის სასჯელად დადგენილი მოკვდავის სხეულის ურთიერთ დაპირისპირებაზე, გვეუწყება - „...ხორცს სულის საპირისპიროდ სურს, და სულს - ხორცის საპირისპიროდ; ისინი ერთმანეთს ეურჩებიან, რათა ვერ იქმოდეთ იმას, რაც გსურთ... ხორცის საქმენი აშკარაა, ესენია: სიძვა, უწმინდურება, ბილწება, კერპთმსახურება, მწამვლელობა, მტრობა, შუღლი, შური, რისხვა, განხეთქილება, მწვალებლობა, სიძულვილი, მკვლელობა, მემთვრალეობა, ღირწება და სხვა მისთანანი. წინასწარ გეტყვით, რომ ამის მოქმედნი ვერ დაიმკვიდრებენ ღვთის სასუფეველს. ხოლო სულის ნაყოფია: სიყვარული, სიხარული, მშვიდობა, დიდსულოვნება, სიტკბოება, სიკეთე, რწმენა, თვინიერება, თავშეკავება; ამათ წინააღმდეგ არ არის რჯული“ [გალ. 5,17-23].

განკითხვის დღის შედეგი, სწორედ იმით განისაზღვრება, თუ ვის სასარგებლოდ დამთავრდება უკვდავ სულსა და მოკვდავ ხორცს შორის მიმდინარე დაპირისპირება - „... ვინაიდან რასაც დასთესს კაცი, მასვე მოიმკის. ხორცში მთესველი ხორცისაგან მოიმკის ხრწნილებას, ხოლო სულში მთესველი სულისაგან მოიმკის საუკუნო სიცოცხლეს“ [გალ. 6,7-8].

„განაჩენი“ იქნება საბოლოო, რომელიც „გასაჩივრებას“ უკვე აღარ დაექვემდებარება, რამეთუ - „... ვინც სიცოცხლის წიგნში არ იყო ჩაწერილი, ჩავარდა ცეცხლის ტბაში“ [გამოცხ. 20,15].

ჩვენი წინამდებარე საუბრის დასასრულს დავსძენთ, რომ მეორედ შობით მოსული ძე კაცისას ღვთაებრივი დიდებით გაცხადებამდე, ანუ - „აღდგომამდე“, წარმოდგენილ - „ჯო-ჯოხეთთან“ დაკავშირებული თემატიკის განხილვა, მის-ტერიულად ასაცხადებელ ერთ-ერთ იმ ნიშანთაგანად გვესახება, რაც უკვე მიმდინარე მხილებისეული ეტაპის შესატყვისი გზასავალის დამთავრეებას უნდა უძღოდეს წინ.

მაშ, ვისაც ყური სასმენლად აქვს - ისმინოს! ვინც ბოლო ჟამის თემატიკის მართებული გააზრებით სუნთქავს და „თუ ვინმე თავის თავს წინასწარმეტყველად ან სულიერად თვლის, დაე, შეიცნოს, რომ რასაც თქვენ გწერთ უფლის მცნებანი გახლავთ. ხოლო ვისაც არ ესმის, დაე, ნუ ესმის“ [1 კორ. 14,37-38].

 „... მეც ამით დავასრულებ სათქმელს. თუ მწყობრად და გონივრულად დავალაგე სიტყვა, მეც ეს მინდოდა. როგორც შემეძლო, ისე ვქმენ და თუ მწირად და უღიმღამოდ გამომივიდა, ის ვქმენ, რაც ძალმედვა“ [2 მაკ. 15,37-38].

ღმერთო, შეგვინდე შეცოდებანი ჩვენი, დაილოცოს შენი ძალა და სამართალი, სახელი და დიდება, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ!

მიხეილ [გელა]

სალუაშვილი