Print

პოლიტიკური პროგნოზი - 2020 წლისათვის

პოლიტიკური პროგნოზი - 2020 წელს ე.წ. „კოალიციური მათავრობის“ ფორმირების თაობაზე, ანუ დასახული მიზნის კვალდაკვალ


2020 წლისათვის დაგეგმილი საპარლამენტო არჩევნების მხოლოდ პროპორციული წესითა და ე.წ. ნულოვანი საარჩევნო ბარიერის პირობებში ჩატარების პერსპექტივა, ერთგვარ დაბნეულობას ქმნის, ამდაგვარ გარემოში პირველად აღმოჩენილი საქართველოს პოლიტიკური სპექტრისათვის.

ერთის მხრივ - საეთერო პროპაგანდისათვის საჭირო სამაუწყებლო შესაძლებლობისა,

და

მეორეს მხრივ - საბიუჯეტო დაფინანსებისა თუ სხვადასხვა გზით მოპოვებული საფინანსო სახსრების მქონე პარტიები, საარჩევნო ყულაბის „სიმძიმიდან“ გამომდინარე განსხვავებული გეგმების დასახვით არიან დაკავებულები.


ხსენებული ე.წ. „ნულოვანი ბარიერი“, უმრავლეს პარტიას უქმნის ცრუ ილუზიას, საპარლამენტო მანდატების გადანაწილებასთან დაკავშირებით. მათი აზრით, მოსალოდნელი მრავალპარტიული პარლამენტის ჩამოყალიბების პერსპექტივა, სავარაუდო კოალიციური მთავრობის ჩამოყალიბების წინაპირობას ქმნის.


პ/გ „ნაც. მოძრაობა“ და მის პოლიტიკურ ორბიტაზე მყოფი პარტიები, ცდილობენ საკუთარი პოტენციური ამომრჩეველი დაარწმუნონ, რომ მათი საპარლამენტო მანდატების სავარაუდო ჯამური ოდენობის გათვალისწინების გარეშე, დღევანდელი მმართველი გუნდი - პ/გ „ქართული ოცნება“ და მის გარშემო - ღიად თუ ფარულად მოქმედი სხვადასხვა პარტიები, დამოუკიდებლად, ვერ შეძლებენ მთავრობის დაკომპლექტებისათვის საჭირო - ნახევარზე მეტი საპარლამენტო მანდატის მოპოვებას.


ჩვენი აზრით, თუ ღმერთის ნებით 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნები ჩატარდება, მოსალოდნელი პოლიტიკური სურათი, სრულიად განსხავვებული რეალობის ამსახველი იქნება.

 

ორიგინალურნი არ ვიქნებით თუ ვიტყვით, რომ, ამა თუ იმ ეტაპზე, პოლიტიკურ პარტიათა მიერ დასახული მიზნის ასრულება, სურვილის გარდა, მათ - ინდივიდუალურ შესაძლებლობებზეა დამოკიდებული. ეს უკანასკნელი მრავალ ფაქტორს აერთიანებს [ინტელექტუალური თუ ფიზიკური; ფინანსური და სხვა], რომელთა თაობაზე ამჟამად არ ვისაუბრებთ.

 

პოლიტიკურ ასპარეზზე 2011-2012 წ.წ. გამოსული ბ-ი ბიძინა ივანიშვილისა და მის მიერ დაკომპლექტებული გუნდის გზასავალის ანალიზი ერთგვარ კანონზომიერებას გამოკვეთავს. კერძოდ:

 

2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე - მიხეილ სააკაშვილისა და მისი მხარდამჭერი დანაშაულებრი პოლიტიკური ძალის ხელისუფლებიდან ჩამოცილების ამოცანა უნდა გადაჭრილიყო. საბოლოოდ:

კოალიციამ - „ბიძინა ივანიშვილი ქართული ოცნება“, პროპორციული წესით ასარჩევი 77 მანდატიდან - 44, ხოლო: მაჟორიტარული წესით ასარჩევი 73 მანდატიდან - 41, ანუ მთლიანობაში - 85 სადეპუტატო ადგილი აიღო.

მ. სააკაშვილმა და მისმა გუნდმა: „ნაც. მოძრაობამ:, შესაბამისად - 33, და - 32, ანუ ჯამში - 65 სადეპუტატო მანდატი აიღო;

გარდა ამისა - 2010 წლის საკონსტიტუციო რეფორმის შედეგად, პოლიტიკური სისტემა, 2012 წლის არჩევნებიდან მოყოლებული. საპრეზიდენტოდან - საპარლამენტო მოდელზე გადავიდა.

ამ მოდელის მიხედვით ქვეყნის მართვის ოთხწლიანმა გამოცდილებამ, მორიგი საკონსტიტუციო რეფორმის ჩატარების აუცილებლობა დააყენა პოლიტიკურ დღის წესრიგში. აქედან გამომდინარე, თავისთავად განისაზღვრა სამოქმედო მიზანიც: მომავალ საპარლამენტო არჩევნებში - საჭირო იყო საკონსტიტუციო უმრავლესობის მოპოვება. და მართლაც:


2016 წლის საპარლამენტო არჩევნებში - ბიძინა ივანიშვილმა და მისმა მხარდამჭერმა პ/გ „ქართულმა ოცნებამ“:

პროპორციული წესით ასარჩევი 77 მანდატიდან - 44, ხოლო: მაჟორიტარული წესით ასარჩევი 73 მანდატიდან - 71, ანუ მთლიანობაში: 150 მანდატიან პარლამენტში - 115 სადეპუტატო ადგილი აიღო.


ამასთან, პარლამენტში შემდეგი 4 პარტია გავიდა:

„ქართული ოცნება“ [115 ადგილი];

„ნაც. მოძრაობა“ [27 ადგილი];

„პატრიოტთა ალიანსი“ [6 ადგილი], და

„მრეწველობა გადაარჩენს საქართველოს“ [1 - მაჟორიტარული წესით მოპოვებული მანდატი].

150-ე მანდატი, მაჟორიტარულ არჩევნებში გამარჯვებულმა ე.წ. დამოუკიდებელმა კანდიდატმა მოიპოვა.

 

2017-2018 წლის საკონსტიტუციო რეფორმის ჩატარების შემდგომად, კონსტიტუციის ახალი რედაქცია, ახლად არჩეული პრეზიდენტის ინაუგურაციის დღიდან, ანუ 2018 წ, 16 დეკემბერს ამოქმედდა.

კონსტიტუციაში, შესაძლო ცვლილების მექანიზმთან დაკავშირებით ასეთი ჩანაწერი დაფიქსირდა:

„3. კონსტიტუციური კანონი მიღებულად ჩაითვლება, თუ მას მხარს დაუჭერს პარლამენტის სრული შემადგენლობის არანაკლებ ორი მესამედი. კონსტიტუციური კანონი საქართველოს პრეზიდენტს ხელმოსაწერად გადაეცემა მომდევნო მოწვევის პარლამენტის მიერ ერთი მოსმენით განხილვიდან და სრული შემადგენლობის არანაკლებ ორი მესამედის მიერ მისი უცვლელად დამტკიცებიდან 10 დღის ვადაში.

4. კონსტიტუციური კანონი საქართველოს პრეზიდენტს ხელმოსაწერად გადაეცემა კონსტიტუციის 46-ე მუხლით დადგენილ ვადაში, თუ მას მხარს დაუჭერს პარლამენტის სრული შემადგენლობის არანაკლებ სამი მეოთხედი“ [მუხლი 77,3-4].

პ/გ „ქართული ოცნების“ მიერ დანერგილი ეს მექანიზმი, თითქმის მთლიანად გამორიცხავს საკონსტიტუციო ცვლილების პრაქტიკულად განხორციელების შესაძლებლობას.


ზემოთქმულიდან გამომდინარე აშკარაა, რომ დღეისათვის, ბიძინა ივანიშვილისა და მისი მხრადამჭერი სახელისუფლო გუნდის წინაშე, სრულიად განსხვავებული პოლიტიკური ამოცანის განხორციელება დადგა დღის წესრიგში. კერძოდ:

საჭიროა - იმ [მინიმუმ - ნახევარზე მეტი] რაოდენობის საპარლამენტო მანდატების მოპოვება, რაც საქართველოს მთავრობის დამოუკიდებლად ფორმირებისათვის, მყარი საგარანტიო პირობის შექმნას უზრუნველყოფს.

ამ მიზნის მქონე პარტიის - პროგრამა მაქსიმუმი, ბუნებრივია უნდა ითვალისწინებდეს, საპარლამენტო არჩევნებში გამარჯვებულ საპარლამენტო გუნდის შიგნით მოსალოდნელი გართულების „დამზღვევი“ მექანიზმის გათვალისწინებასაც.

ეს უკანასკნელი, თავის თავში მოიცავს, - არა ნახევარი [აქ - 76] ოდენობის საპარლამენტო მანდატის, არამედ გაცილებით მეტი [90-95] - სადეპატატო ადგილის მოპოვებას.

 

ამ საწყისი მოცემულობიდან გამომდინარე, დარჩენილი - მაქსიმუმ 60 საპარლამენტო მანდატი, პოლიტიკური სპექტრის ე.წ. საარჩევნო ყულაბის „სიმძიმიდან“ გამომდინარე, შესაძლოა ასე გადანაწილდეს:

„ნაც. მოძრაობა“, პირობითი 10-12%-იანი მხარდაჭერის შემთხვევაში, 18-იოდე მანდატს მოიპოვებს;

მომდევნო პირობით ჯგუფში შეიძლება მოვიაზროთ: 2%-დან 6-7 %-მდე მხარდამჭერთა მქონე პარტიები; ესენია:

„პატრიოტთა ალიანსი“ – 12 მანდატი [7-8%];

„ევროპული საქართველო“ – 9 მანდატი [5-6%];

„ერთიანი საქართველო დემოკრატიული მოძრაობა“ [ნ. ბურჯანაძე] – 6 მანდატი [3-4%];

„ლეიბორისტული პარტია“ [შ. ნათელაშვილი] – 6 მანდატი [3-4%];

დარჩენილი: 8-9 სადეპუტატო მანდატი გადანაწილდება: [0,7-2]%-იანი ოდენობის მხარდამჭერთა მოიმედე 3-4 პარტიაზე.

 

ამდენად, 2020 წლისათვის დაგეგმილ საპარლამენტო არჩევნების სავარაუდო პროგნოზი, დაახლოებით [ჯამში 2%-იანი ცდომილების გათვალისწინებით] ასეთ სურათს გამოკვეთავს:

ერთ მხარე იქნება; ამომრჩეველთა, მინიმუმ - 60%-იანი მხარდამჭერის მქონე პ/გ „ქართული ოცნება“, თავისი - 90-მდე სადეპუტატო მანდატით;

მეორე მხარეს აღმოჩნდება, ამომრჩეველთა, მაქსიმუმ - 40%-ის მომგროვებელი, დაახლოებით 7-8 პოლიტიკური პარტია, რომლებიც ჯამში - 60-მდე სადეპუტატო ადგილს გადაინაწილებენ.

 

აქვე დავსძენთ, რომ პოლიტიკურ ასპარეზზე სავარაუდო ახალ „მოთამაშეთა“ გამოვლენის შემთხვევაში, ცვლილება, ალბათ, მხოლოდ ხსენებული 60 მანდატის ფარგლებშია მოსალოდნელი.

 

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, ჩვენი აზრით - 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნების ჩატარების შემთხვევაში, საქართველოში, ე.წ. კოალიციური მთავრობის შექმნის არანაირი წინაპირობა არ არსებობს; რამეთუ

მთავრობას დააკომპლექტებს, საპარლამენტო არჩევნებში, ამომრჩეველთა 60%-იანი მხარდაჭერით გამარჯვებული - პ/გ „ქართული ოცნება“.

 

პოლიტიკური სპექტრის ყველა დანარჩენი მონაწილე, რომელიც ვითომცდა ე.წ. „კოალიციური მთავრობის“ თემატიკით ცდილობს ამომრჩეველთა ყურადღების მიპყრობას:

ან პოლიტიკურად უმწიფარია;

ანდა, პოლიტიკური თაღლითი...

 

დე, ამომრჩეველმა თავად გააკეთოს მისთვის მისაღები არჩევანი...

ქრისტესმიერი სიყვარულით

 

მიხეილ [გელა] სალუაშვილი,

2019 წ. 19 სექტემბერი